Tο χρονόμετρο της δράσης

Άφθονη δράση και πολύπλοκο μυστήριο σε μια πρωτότυπη σειρά που παίζει με τον πραγματικό χρόνο και έχει τίτλο «24 ώρες» (Στη φωτογραφία ο Κίφερ Σάδερλαντ)

Ένα παιχνίδι με τον χρόνο και τη δράση το νέο αμερικανικό σίριαλ «24 ώρες» –
που έχει ήδη μεγάλη καριέρα στην αγορά των DVD και ξεκίνησε να προβάλλεται από
τον Antenna, με έναν λαμπερό πρωταγωνιστή από την προοδευτική γενιά του
Χόλιγουντ, τον Κίφερ Σάδερλαντ – μεταφέρει την ιδέα του «ριάλιτι» σε μια κατά
τα άλλα «παραδοσιακή» δραματοποίηση.

Το σενάριο κατασκοπικό, η σκηνοθεσία σύγχρονη, ο ρυθμός καταιγιστικός,
πλην όμως, η ιδέα της ροής του χρόνου στο σίριαλ πρωτότυπη. Ο θεατής
παρακολουθεί την εξέλιξή του σε «πραγματικό» χρόνο. Τα είκοσι τέσσερα ωριαία
επεισόδια αναφέρονται στις 24 ώρες ενός μυστικού πράκτορα, που αντιμετωπίζει
μια υπόθεση δολοφονίας του υποψήφιου προέδρου των ΗΠΑ – για πρώτη φορά μαύρος
στην ιστορία της χώρας – και μαζί σηκώνει τα οικογενειακά βάρη και ιδίως τα
καπρίτσια της ατίθασης έφηβης κόρης του, που γίνονται επικίνδυνα για την ίδια.

Το μοντάζ δίνει την αίσθηση της ταυτόχρονης παρακολούθησης διαφορετικών
«ιστοριών» σε διαφορετικούς τόπους, αλλά η ροή των στιγμών ταυτίζεται με τη
ροή των λεπτών στο ρολόι του θεατή.

Η υπόθεση μοιάζει να εκτυλίσσεται στους πραγματικούς χρόνους. Ένα
χρονόμετρο-ρολόι στο κάτω μέρος της οθόνης, το οποίο προβάλλει κάθε τόσο,
μετράει με ακρίβεια τον χρόνο. Τα 20 λεπτά επεισοδίου, για παράδειγμα, είναι
και τα 20 λεπτά της ιστορίας που παρακολουθούμε.

Αυτή είναι και η πρωτότυπη αίσθηση «ριάλιτι» που δίνει η σειρά.

Και οι ιστορίες κάθε τόσο διασταυρώνονται εν αγνοία των πρωταγωνιστών. H
μητέρα της ατίθασης κόρης την ψάχνει, ενώ ο μπαμπάς αγωνίζεται να σώσει τη
χώρα από την αναταραχή μιας πολιτικής δολοφονίας. Το αυτοκίνητο της μητέρας
διασταυρώνεται με εκείνο που μεταφέρει την κόρη σε μια μοιραία στιγμή που,
όμως, δεν τους αποκαλύπτεται. Καμιά τους δεν γνωρίζει ότι διασταυρώθηκαν.
Μόνον ο θεατής.

H τεχνική τού μοντάζ δίνει την αίσθηση του ταυτόχρονου, ενώ η οθόνη
μοιράζεται συχνά σε ηλεκτρονικά παράθυρα, που το καθένα μεταφέρει στον θεατή
την εξέλιξη στους διαφορετικούς χώρους την ίδια στιγμή.

H πρωτοτυπία σε αυτό το γαϊτανάκι των επεισοδίων μέσα στη ροή των λεπτών είναι
ότι μοιάζει η σκηνοθεσία να υιοθετεί μία από τις σύγχρονες φιλοσοφικές
αντιλήψεις για την έννοια του χρόνου, ως ευθύγραμμη και μη-αναστρέψιμη διαδοχή
στιγμών, που ακολουθούν μια εξελικτική διαδικασία. Όλα συμβαίνουν «τώρα» και
ενώ τα παρακολουθούμε. H δράση μοιάζει να γράφει ιστορία σε δύο επίπεδα: το
προσωπικό αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό, τα δυο τους ιδανικά
διαπλεκόμενα για να δώσουν τον καμβά της σύγχρονης ζωής με τις μοιραίες
αποστροφές της, στις οποίες παρεμβαίνουν οι ανθρώπινες προσωπικότητες.

Εν προκειμένω αυτή του ήρωα-μυστικού πράκτορα Κίφερ Σάδερλαντ, που
φυσικά είναι αδιάφθορος και μάχεται το σκοτεινό παρακρατικό κύκλωμα.
Ανεξάρτητα από την εξέλιξη της ιστορίας, η οποία έχει όλα τα στοιχεία του
χολιγουντιανού κατασκοπικού σασπένς, η παράσταση του χρόνου σαν ευθύγραμμη
κίνηση στιγμών, σαν αλληλουχία γεγονότων σε «πραγματικό» χρόνο, είναι που
συνθέτει τον μύθο μιας ανθρώπινης ζωής η οποία, όσο ξεχωριστή κι αν είναι,
παραμένει ίδια με τις ζωές όλων.

H ασφυξία της δημοκρατίας

Έστω και αν η ζωή του μυστικού πράκτορα προϋποθέτει δράση, η οποία δεν
χαρακτηρίζει τις ζωές των κοινών θνητών, στην πραγματικότητα τα λεπτά που
κυλούν στο χρονόμετρο την εξισώνουν με τις ζωές όλων.

Και είναι αυτός ο πραγματικός χρόνος, που ισχύει για όλους, ο οποίος κάνει
ακόμη πιο ισχυρή την αίσθηση της ασφυξίας της σύγχρονης δημοκρατίας από τη
δαιδαλώδη ανάπτυξη σκοτεινών μυστικών υπηρεσιών. Με άλλοθί τους την προστασία
του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος, εν τέλει το αλλοτριώνουν και το
καταργούν, αναπτύσσοντας ισχυρότερα συμφέροντα στη σκιά του δημοκρατικού
φωτός. Πάρα πολύ σύγχρονη ιδέα.