ΓNΩMH E, όχι και φλόγα με κάρτα!

Κλείνω τα μάτια και σπουδάζω το μέλλον.

Στην πλατεία της πόλης μου, ξεχωρίζει το πεζούλι, όπου κάθονται οι γέροι στην
αράδα και βλέπουν τη νεολαία να περνά. Βρίσκομαι καθισμένος ανάμεσά τους.

Οι επιθυμίες έχουν ήδη γίνει μνήμες!

Δεν έχω να θυμάμαι πολλά πράγματα από το 2004. Δεν έτρεξα κρατώντας τη δάδα με
το φως της Ολυμπίας, γιατί δεν είχα 360 ευρώ να την αγοράσω. Ούτε θέλησα να
την αποκτήσω πληρώνοντάς την σε 12 άτοκες δόσεις, γιατί η VISA μου ήταν ήδη
παραφορτωμένη με άλλες δόσεις, δόσεις ζωής δύσκολης, με επιτόκιο χαμένα
χρόνια!

Αρνήθηκα να αγοράσω τις αναμνήσεις μου!

Αρνήθηκα να γραφτώ στο μπακαλίστικο τεφτέρι για να στολίσω σε μια γωνιά του
σπιτιού μου 500 μέτρα εκτιμημένης αθανασίας…

Όσοι είχαν το χρήμα, άνοιξαν δρόμο στα παραμύθια τους. Μέχρι τον θάνατό τους
το ιστορούσαν: «Έτρεξα λαμπαδηδρόμος στους Αγώνες», και περήφανοι έδειχναν το
τρόπαιό τους.

Δεν ήθελα απλά να τρέξω μόνο και να αποθέσω τη δάδα στον βωμό της πενίας των
καιρών μου. Εφόσον με επέλεξαν, είχα δικαίωμα να κρατήσω άνευ αντιτίμου το
έπαθλο της συμμετοχής μου.

Την ώρα που οι άλλοι περιέφεραν τη φλόγα της μνήμης τους, εγώ έσβηνα, έσβηνα
χρωστούμενα, έσβηνα παλιούς λογαριασμούς, και μέτραγα το μήκος της
αναισχυντίας αυτών που έκριναν πως δεν υπάρχουν πράγματα μη διαπραγματεύσιμα.

Οι αναμνήσεις μου ίσαμε τότε ήταν ήδη ανεκτίμητες. Δεν είχα τη ματαιοδοξία να
αγοράσω κι άλλες. Μου έφταναν οι δόσεις που ξεχρέωνα.

H κάρτα της ζωής μου είχε κατά πολύ ξεπεράσει το όριο αναλήψεων χαμένων
ονείρων…