|
|
|
|
Στον μικρόκοσμο της ελληνικής τζαζ σκηνής το κοντραμπάσο του Κώστα
Κωνσταντίνου είναι από εκείνα που έχουν δώσει πάμπολλες φορές το «παρών» δίπλα
σε σημαντικούς Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Σπούδασε με υποτροφία στο
ονομαστό Berklee College of Music κοντραμπάσο και ηλεκτρικό μπάσο, αποφοίτησε
παίρνοντας την ανώτατη τιμητική διάκριση και το βραβείο του διακεκριμένου
εκτελεστή κοντραμπάσου. Αφού περιπλανήθηκε για ένα διάστημα στην ευρύτερη
περιοχή της Βοστώνης, αποφάσισε να…. προσγειωθεί (ξανά) το 1997 στην
ελληνική πραγματικότητα. Όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί του, που είχαν
περίπου την ίδια διαδρομή, ο Κώστας εισχώρησε γρήγορα στη μικρή κοινότητα των
μουσικών της τζαζ συμμετέχοντας σε λάιβ προγράμματα, σε ηχογραφήσεις δίσκων,
σε ελληνικά και ξένα φεστιβάλ. Ωστόσο η ζωή για έναν τζάζμαν στην Ελλάδα δεν
είναι απλή υπόθεση. Πόσο μάλλον όταν εν λόγω κύριος έχει την… υπέρτατη
φιλοδοξία να κάνει το δικό του δισκάκι. Ποια ελληνική εταιρεία στις ημέρες μας
θα αποδεχθεί να ηχογραφήσει ένα ντουέτο πιάνου – μπάσου έστω κι αν προέρχεται
από δύο εξαιρετικά ονόματα της ελληνικής τζαζ; Και όμως, η τύχη είναι υπέρ των
τολμηρών. To «Concentric Cycles» («Ομόκεντροι Κύκλοι» ελληνιστί) που
ηχογραφήθηκε στο Ηχογραφικό Κέντρο του Μεγάρου Μουσικής, με τον διεθνούς φήμης
Έλληνα Βασίλη Τσαμπρόπουλο στο πιάνο και τον Κώστα Κωνσταντίνου στο μπάσο,
είναι το πρώτο βήμα του Κώστα Κωνσταντίνου στη διεθνή δισκογραφία έχοντας και
την υπογραφή του στη σύνθεση.
«Έστειλα το demo στη Γερμανία», λέει, «το άκουσαν στη γερμανική εταιρεία
Nabel, μου τηλεφώνησαν κατευθείαν και βγήκε ο δίσκος εκεί». Απλά πράγματα.
Εμείς εισάγουμε τη δουλειά του μέσω της ελληνικής Ankh και είμαστε για ακόμη
μία φορά υπερήφανοι που ένας από εμάς βρίσκει τoν δρόμο του στο εξωτερικό (ενώ
εμείς του έχουμε κλείσει την πόρτα στη… μούρη).
«Είναι δύσκολα τα πράγματα στην Ελλάδα», λέει ο Κώστας Κωνσταντίνου. «Ο
καθένας κάνει μόνος του ό,τι μπορεί. Όλα τα βήματα γίνονται πολύ σιγά, η
προβολή είναι ανύπαρκτη, οι χώροι για να παίξουμε επίσης. Ένας χώρος υπάρχει,
το “Half Note Jazz Club”, αλλά προσποιείται ότι δεν υπάρχουν Έλληνες τζάζμεν.
Είναι κι αυτό παγκόσμια πρωτοτυπία».
