γιατί… λέμε «Δε μύρισα τα νύχια μου»;

Όταν ο Πλάτωνας πήγε σε μεγάλη ηλικία στα Ολύμπια, του έγινε μια εντυπωσιακή
υποδοχή. Και αυτό γιατί στα νιάτα του ήταν ξακουστός ακοντιστής και υπήρξε
νικητής δύο φορές, στα Πύθια και στα Νέμεα. Καμιά τιμή στην αρχαιότητα δεν
ήταν πιο σημαντική από εκείνη του Ολυμπιονίκη. Οι νικητές όταν επέστρεφαν στην
πόλη τους γκρέμιζαν ένα τμήμα των τειχών για να περάσουν, είχαν το δικαίωμα να
φορούν πορφύρα και στεφάνι, ενώ έστηναν το άγαλμά τους στην αγορά. Στη Σπάρτη
οι Ολυμπιονίκες πολεμούσαν κοντά στον βασιλιά και στην Αθήνα τους έτρεφαν
δωρεάν. Λίγο πριν οι αθλητές μπουν στο στάδιο, πολλοί θεατές έβαζαν στοίχημα
για τον έναν ή τον άλλον αθλητή, όπως γίνεται και στις μέρες μας. Αρκετοί όμως
ήταν εκείνοι που πήγαιναν στα μαντεία για να μάθουν τον νικητή. Οι Μάντισσες
βουτούσαν τότε τα νύχια τους σε ένα υγρό από δαφνέλαιο, ύστερα τα έβαζαν κοντά
στη μύτη τους και σε κατάσταση… ζάλης έλεγαν το όνομα του νικητή. Αυτό το
περίεργο γεγονός – όπως γράφει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας και δημοσιογράφος
Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις» (Εκδόσεις
Σμυρνιωτάκης) – έμεινε ως σήμερα με τη φράση «δε μύρισα τα νύχια μου», που
συνήθως τη λέμε όταν μας ρωτούν για κάποιο γνωστό συμβάν για το οποίο όμως δεν
γνωρίζουμε τίποτα.