ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Eπενδυτές

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα, γράφει:

«Υπάρχει διάχυτη η εντύπωση ότι οι πολιτικοί δεν πρέπει να ασχολούνται με την
αγορά και πώληση μετοχών, γιατί μπορούν να έχουν “εσωτερική πληροφόρηση”. Αλλά
αν αυτοί έχουν αυτή τη δυνατότητα, ασφαλώς την έχουν και άλλοι. Οι
πληροφοριοδότες τους. Με τη λογική αυτή, υπάρχουν άνθρωποι που πλουτίζουν εις
βάρος του κόσμου, παίζοντας με σημαδεμένα χαρτιά. Τότε πρέπει να μην αγοράζει
κανείς μετοχές. Έτσι, τα κεφάλαια που μπορούν να καταστούν ενεργά, να μείνουν
στο συρτάρι ή στην τράπεζα. Αλλά και οι τράπεζες δεν επενδύουν. Μήπως πρέπει
να παύσουν να επενδύουν, αφού θα καταστούν αργά ή γρήγορα θέματα των
“εσωτερικώς πληροφορημένων”. Ζητείται σαν ασπίδα η απαγόρευση των πολιτικών
από τη δυνατότητα επενδύσεων. Αλλά με τους μη πολιτικούς τι γίνεται; Έχουν τη
δυνατότητα της ληστείας, εκ του ασφαλούς; Και αν δεχθούμε ότι εξασφαλιζόμαστε
από τους πολιτικούς, ποιος μας εξασφαλίζει από τα ξαδέλφια τους ή από τον
κουμπάρο του μπατζανάκη τους; Δεν καταλαβαίνουν αυτοί που εξαπολύουν τέτοιες
φήμες ότι βάζουν μπουρλότο στα θεμέλια της οικονομίας; Και αν με αυτόν τον
τρόπο θέλουν να υπονομεύσουν την εκάστοτε κυβέρνηση, πώς θα αποκαταστήσουν την
υπόληψη της χρηματοδότησης της οικονομίας, όταν αυτοί γίνουν υπεύθυνοι; Ο
μύθος του ανόητου που πριόνιζε το κλαδί στο οποίο καθόταν, μήπως ισχύει και
γι’ αυτούς τους ανόητους;».

Ο X.K. Μώκος, Παπαθανασίου 2, Λαμία, γράφει:

«Φίλε κ. Παπαδόπουλε, εγώ είμαι 52 ετών και όλη η παρέα θεωρούσαμε και
θεωρούμε το ρεμπέτικο περιούσιο, τους δε εαυτούς μας τυχερούς που το ακούγαμε,
το ακούμε, ζούσαμε και ζούμε με αυτό και – γιατί όχι – χαζογρατζουνάμε και
λιγάκι… Το ρεμπέτικο είναι για μας η απαντοχή μας. Δεν είναι τεκέδες, φούμες
και περιθώριο. Ή τουλάχιστον δεν είναι μόνον αυτό. Είναι φιλότιμο, αγωνία
ζωής, περηφάνια, καημός. Είναι χαρά, αντρικός εγωισμός, ξόρκισμα στην αδικία,
ταξική ή άλλη.

Σε ό,τι αφορά σε κάποιους ρεμπετολόγους που σήμερα είναι αναγνωρίσιμοι
γιατί… εν πολλοίς έκαμαν ένα “άγιο” χόμπι επάγγελμα, δικός τους λογαριασμός
και λόγος δεν μας… πέφτει».

Απάντηση: Άλλο ρεμπέτιο και άλλο λαϊκό. Το τραγούδι “Γερακίνας γιος” (K.
Βίρβος, B. Τσιτσάνης) που αναφέρετε, είναι λαϊκό. Και σπουδαίο. Και άκρως πολιτικό».