Για να μη μιλάμε στον βρόντο…

Έγραφα το Σάββατο, στην περί θεατρικής κρίσης έρευνα στην οποία οκτώ άνθρωποι
του θεάτρου κατέθεταν τις απόψεις τους – όσο επιτρέπει ο περιορισμένος χώρος
να κατατεθούν ολοκληρωμένες… -, έγραφα και χτες στη στήλη για τη δημόσια
συζήτηση περί θεατρικής κρίσης που επείγει να αρχίσει πριν είναι αργά. Πολλά
μπορούν να πράξουν οι αρμόδιοι φορείς – Πανελλήνια Ένωση Ελευθέρου Θεάτρου,
Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, Ένωσις
Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, Κέντρο Μελέτης Ελληνικού Θεάτρου και
Θεατρικό Μουσείο, Εθνικό Θέατρο, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Δημοτικά
Περιφερειακά Θέατρα… – που πρέπει, ίσως, πρώτα να συζητήσουν μεταξύ τους για
κοινή ή έστω παράλληλη δράση. Ας κατεβούν, όμως, οι οικονομικές,
συμφεροντολογικές, πολιτικές, συνδικαλιστικές, προσωπικές «παρωπίδες» και οι
«παρωπίδες» της έπαρσης. Ας είναι η συζήτηση αυτή ειλικρινής. Με αγάπη για το
θέατρο πρώτα. Νομίζω ότι το θέμα αφορά ΟΛΟΥΣ, όσο κι αν αυτό δεν φαίνεται εκ
πρώτης όψεως. Και πιστεύω ότι πρώτα απ’ όλα πρέπει κάποιος φορέας να αναλάβει
να συγκεντρώνει και να δημοσιοποιεί τον αριθμό των εισιτηρίων – και όχι των
εισπράξεων – όλων, μα όλων των θεάτρων, μεγάλων και μικρών. Σε «πακέτο»
απρόσωπο και όχι κατά θέατρο, ώστε να μη δημοσιοποιούνται αυτά που πολλοί
θέλουν να αποκρύπτουν. Γιατί, χωρίς πλήρεις και σωστούς αριθμούς, στο βρόντο
μιλάμε.