ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Eυρωσύνταγμα

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Αντ. Κοντομηνάς, Καλαβρύτων 9, Αγ. Παρασκευή,
γράφει:

«H Ενωμένη Ευρώπη αποκτά Σύνταγμα σε λίγους μήνες, όπως ανακοινώθηκε. Δεν
είναι γνωστό το σχετικό σχέδιο, πρόσφατα όμως διάβασα τη Συνταγματική Συνθήκη
της Χαλκιδικής και ασφαλώς το Σύνταγμα θα αποδίδει το πνεύμα της. Θα ήθελα
σχετικώς να εκφράσω κάποιες, ίσως όχι ανώφελες, σκέψεις.

Κάθε χώρα, ομοσπονδιακή ή όχι, έχει το κοινωνικοοικονομικό της σύστημα, το
οποίο κατά βάση διατυπώνεται στο Σύνταγμά της και επίσης στη νομοθεσία της
γενικά. Τα κοινωνικοοικονομικά συστήματα είναι ο καπιταλισμός, ο σοσιαλισμός
και η σοσιαλδημοκρατία. Και είναι αυτονόητο ότι το κοινωνικοοικονομικό σύστημα
και το Σύνταγμα κάθε χώρας, άρα και της υπό εκκόλαψη Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας,
πρέπει να είναι αποδεκτό από την πλειονότητα του λαού όλων εκείνων των
ευρωπαϊκών χωρών που θα την αποτελούν. Και επίσης πρέπει η αποδοχή αυτή να
είναι μόνιμη ή όσο το δυνατόν μακράς διαρκείας, γιατί τα Συντάγματα, ως
θεμελιώδεις καταστατικοί νόμοι των χωρών, δεν αλλάζουν και δεν είναι δυνατόν
να αλλάζουν εύκολα και συχνά, γιατί οι αλλαγές αυτές επηρεάζουν βαθύτατα ή και
ανατρέπουν εκ βάθρων τις κοινωνικοοικονομικές σχέσεις των πολιτών. Συνήθως,
αυτές οι αλλαγές γίνονται με αιματηρές εξεγέρσεις των λαών. Άρα, για να
διασφαλίζεται αυτή η μόνιμη ή η κατά το δυνατόν μακρά αποδοχή ενός
Συντάγματος, πρέπει να ικανοποιεί μόνιμα τις κοινωνικοοικονομικές, δηλαδή τις
πολιτικές πεποιθήσεις και σχέσεις τουλάχιστον της πλειονότητας του λαού και,
προκειμένου περί της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, των λαών όλων των ευρωπαϊκών
χωρών που θα την αποτελούν.

Και ερωτάται: Ποιο κοινωνικοοικονομικό σύστημα εισάγει το υπό ψήφιση ευρωπαϊκό
Σύνταγμα; Αποδέχεται η πλειονότητα κάθε ευρωπαϊκής χώρας, άρα η πλειονότητα
του λαού της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, το εισαγόμενο κοινωνικοοικονομικό
σύστημα; Διασφαλίζεται η κατά το δυνατόν μακρά, αν όχι μόνιμη, αποδοχή του
συστήματος αυτού από την ίδια πλειονότητα;

H απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι ότι το υπό ψήφιση Σύνταγμα εισάγει, όπως
φαίνεται, τη σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή τον καπιταλισμό σε συνδυασμό με το
κοινωνικό κράτος, τον λεγόμενο ευπρόσωπο καπιταλισμό. Στο δεύτερο ερώτημα η
απάντηση είναι ότι σήμερα οι ευρωπαϊκοί λαοί φαίνεται ότι αποδέχονται αυτόν
ακριβώς. Στο τρίτο ερώτημα, νομίζω, ότι κυρίαρχη απάντηση είναι η αμφιβολία.
Μπορεί ο σοσιαλισμός να κατέρρευσε στις ανατολικές χώρες της Ευρώπης, αλλά
είναι λάθος η άποψη ότι λησμονήθηκε για πάντα. Και θα τον θυμηθούν οι
Ευρωπαίοι, όταν ο φιλελευθερισμός με τις απεριόριστες αποκρατικοποιήσεις
οδηγήσει σε κάποιον πρωτοφανή και αδίστακτο καπιταλισμό, που θα αλλοτριώσει
κάθε κρατική Αρχή. Και τότε θα αφυπνιστούν ξανά οι σοσιαλιστικές ιδέες. Άρα,
σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι στο προσεχές ή απώτερο μέλλον
δεν θα υπάρξει σοσιαλιστική πλειοψηφία σε κάποια ή κάποιες ευρωπαϊκές χώρες.
Και τι θα γίνει αν π.χ. στη Γαλλία, την Ελλάδα και τη Ρουμανία υπάρξει, σε
μελλοντικές ευρωεκλογές, σοσιαλιστική πλειοψηφία; Στις τρεις αυτές χώρες ο
λαός θα έχει ψηφίσει σοσιαλισμό και στο Κοινοβούλιο θα υπάρχει καπιταλιστική
πλειοψηφία και η κυβέρνηση θα είναι καπιταλιστική, ευπρόσωπη βέβαια, αλλά
καπιταλιστική. Θα είναι δυνατόν και αποδεκτό από τους λαούς των τριών αυτών
χωρών να εφαρμόζουν τα καπιταλιστικά νομοθετήματα του καπιταλιστικού
Κοινοβουλίου και να εκτελούν τις καπιταλιστικές κυβερνητικές πράξεις της
καπιταλιστικής κυβέρνησης;».