ANAΛΩΣIMA Eτεροδημότες

Την Κυριακή των εκλογών η Αθήνα σαν να αποκτά σπάνια θέλγητρα. Ενώ είναι
θεωρητικά άδεια, αφού τόσα αυτοκίνητα έχουν φύγει με τους ετεροδημότες,
γεμίζουν ξανά οι δρόμοι της ασφυκτικά, ιδίως προς το μεσημέρι. Οι Αθηναίοι
ξαναγυρίζουν στον τόπο της μερίδας τους. Μερίδα που μίκρυνε εν τη απουσία
τους, όπως πολύ καλά γνωρίζουν, γι’ αυτό και την εγκατέλειψαν. Οι δρόμοι του
Κέντρου σφύζουν από ωραία και μεγάλα αυτοκίνητα, καμιά σχέση με τα καθημερινά
που κυνηγούν το μεροκάματο. Αυτά είναι τα κυριακάτικα αυτοκίνητα, όπως ήταν
κάποτε τα κυριακάτικα κοστούμια. Έχουν ακόμα και διαφορετική ροή, τσουλάνε
αργά και περήφανα σαν άμαξες. Έχουν έρθει από μακριά για να μεταφέρουν τη
γιαγιά στο εκλογικό κέντρο, και τη βλέπεις να κάθεται στολισμένη στο πίσω
κάθισμα, απολαμβάνοντας την αξία της επιτέλους. Ίσως για λίγο να φαντάζεται
άλλο περιβάλλον, λίγο πριν βρεθεί στα σκαλιά του σχολείου κι αντικρύσει τα
γκράφιτι, τις γυμνές αίθουσες, τα μουντζουρωμένα θρανία, όπου το ταγεράκι και
η περιποιημένη κόμμωσή της μοιάζουν ανορθογραφία. Περαστικοί από το Κέντρο οι
κάτοικοι των προαστίων, όπως είναι περαστικοί από τα χωριά τους οι κάτοικοι
των πόλεων και μέσα από τις κουβέντες με τους υποψήφιους βουλευτές προσπαθούν
να συντηρήσουν την ψευδαίσθηση ότι ζουν ακόμα εκεί, είναι άμεσα ενδιαφερόμενοι
για τα ζητήματα του τόπου. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι περισσότεροι είναι
ετεροδημότες, κάπου αλλού κατοικούν από εκεί που ψηφίζουν. Παρ’ όλες τις
προσπάθειες να τακτοποιηθούν κάποτε μόνιμα όλοι εκεί που μένουν, δεν το
αποφασίζουν. Σαν να μην έχουν εγκατασταθεί οριστικά, στο υποσυνείδητο
τουλάχιστον, σαν να ελπίζουν ακόμα είτε επιστροφή στα πάτρια είτε οριστική
μετανάστευση.