MATIEΣ Tα Kούλουμα

«…Θα ‘σαι περήφανος αγέρας / θα ‘ναι γλυκειά η κόψη σου / αετοί της
Καθαροδευτέρας/ θα σεργιανούν στην όψη σου…». Αχ, μωρέ Μάνο, αχ, μωρέ Λοΐζο,
ακόμα μια Καθαρά Δευτέρα χωρίς εσένα – μεθαύριο -, μα με τον «τελάλη της
προεκλογικής αγοράς να μας ξεκουφαίνει», τάζοντας και ξανατάζοντας Υγεία,
Παιδεία, Εργασία, Ασφάλεια και ό,τι άλλο βάλει ο νους του ανθρώπου…

H Καθαρά Δευτέρα είναι, για μένα, ένα παιδικό στόμα μπουκωμένο με χαλβά του
μπακάλη, ένα «σμυρνάκι» με σωστά ζύγια που ανεβαίνει στον ουρανό, μια κουρελού
στον Λόφο του Φιλοπάππου ή στα πόδια της Ακρόπολης, δυο λαγάνες, ένα τσίγκινο
πιάτο με ελιές, μερικά φρέσκα κρεμμυδάκια και μπόλικο τραγούδι με πρόστυχα
υπονοούμενα, από τον Πόντο και τη Μικρασία, με τη φωνή της μάνας μου και του
πατέρα μου.

Αλησμόνητα χρόνια. Το παίρναμε «ποδαράτο» από τον σταθμό του Θησείου κι
ανηφορίζαμε προς τα «άγια πεζοδρόμια». Ελάχιστες δραχμούλες στην τσέπη, ίσα
ίσα για το εισιτήριο επιστροφής στην Πλατεία Κυριακού, με τον Ηλεκτρικό. Αλλά
οι καρδιές ανάλαφρες, έτοιμες για τη γιορτή και για το παιχνίδι. Κι ας ήταν οι
καιροί δύσκολοι, τα μεροκάματα ελάχιστα και τρύπια, οι μπάτσοι και οι χαφιέδες
σε κάθε βήμα μας…

Αργότερα, πολύ αργότερα, ήρθε ο μπαρμπα-Σπύρος. Ο Βασιλείου. Το σπίτι της οδού
Γουέμπστερ, απ’ όπου γράφω τούτες τις γραμμές, αλλά και το απέναντι, γέμιζαν
από κόσμο. Και τι κόσμο! Τσαρούχης, Ελύτης, Πατσιφάς, Καρύδης, Μποστ,
Θεοδωράκης, Γερμανός, Βουγιουκλάκη – πού να θυμάμαι πια… H Κική φρόντιζε
πάντοτε και για ορχήστρα – ένα μπουζούκι και μια κιθάρα. Φρόντιζε και για
φωτογράφο. Και δώσ’ του ν’ αστράφτουν τα φλας, την ώρα που χόρευαν ζεϊμπέκικο
ο Βασιλείου με τον Τσαρούχη.

«Τα Κούλουμα της οδού Γουέμπστερ». Τα θυμήθηκε, προ ημερών, στην «Καθημερινή»,
στη στήλη της, η φίλη μου Ελένη Μπίστικα, που πάντα έχει έναν καλό λόγο για τα
ωραία πράγματα. Τα θυμούνται κι άλλοι πολλοί. Πέρασαν, βέβαια, έφυγαν, ο
Σπύρος και η Κική και το μισό τους σπίτι γίνεται «πολιτιστικό κέντρο-ατελιέ
Βασιλείου». Όμως, η παράδοση συνεχίζεται: η κόρη του ζευγαριού, η Δροσούλα,
γιορτάζει πάλι την Καθαρά Δευτέρα, όπως την γιόρταζαν οι γονιοί της, με τους
φίλους τους, όχι όλους, δυστυχώς, αφού οι πιο πολλοί πήραν το δρόμο για τ’
αστέρια…

Καθαρά Δευτέρα, λοιπόν, στην καρδιά της προεκλογικής περιόδου. Πιείτε ένα
κρασί παραπάνω και ρίξτε και καμιά στροφή. Και βάλτε και στην παρέα και
μερικούς πρόσφυγες. Για να δουν πως κι εμείς γλεντάμε κάπου κάπου…