[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Δεκαπέντε και μία έμειναν ώς τις εκλογές, και αυτό είναι το καλό νέο της
ημέρας. Το κακό νέο είναι ότι στο δεκαπενθήμερο που απομένει ώς τις 7 Μαρτίου
θα δουν τα μάτια μας πράματα και θάματα. Τη N.Δ. για παράδειγμα να προσπαθεί
να μας πείσει ότι ντε και καλά έχει κερδίσει, διότι οι μέχρι χθες
δημοσκοπήσεις τής δίνουν ένα σταθερό προβάδισμα 3 μονάδων πάνω κάτω. Μα αν
έχει κερδίσει, τότε γιατί να πάμε να ψηφίσουμε τη μεθεπόμενη Κυριακή; Να
(συν)αποφασίσουμε ότι αφού οι «επιστήμονες» έχουν αποφασίσει ότι κερδίζει η
Νέα Δημοκρατία, δεν χρειάζεται να μπούμε στον κόπο να τρέχουμε στις κάλπες για
να ψηφίσουμε επί ενός γνωστού αποτελέσματος. Θα μας κοστίσει και φθηνότερα.
Και σε μας και στο κράτος. E; Τι λέτε;

Τα ασυμμάζευτα

Εμείς πάντως, λέμε όχι. Γιατί η πείρα μάς έχει διδάξει ότι η καλύτερη
δημοσκόπηση είναι αυτή που γίνεται με την κάλπη την ημέρα των εκλογών. Όχι
γιατί έχουμε κάτι – επί προσωπικού – με τους ανθρώπους, τους «επιστήμονες»
δηλαδή, αλλά να, υπάρχει εκείνο το (κακό) παρελθόν, που μας αναγκάζει να
είμαστε πολύ… πολύ… μα πάρα πολύ επιφυλακτικοί. Απέναντί τους. Εδώ την
προηγούμενη φορά, το 2000, από τύχη δεν θρηνήσαμε θύματα, διότι οι
«επιστήμονες» δημοσκόποι ανέδειξαν κυβέρνηση τη Νέα Δημοκρατία, ενώ οι κάλπες
έβγαζαν κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Και μετά έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τα «μαζέψουν»
τα (ασυμ)μάζευτα, υποστηρίζοντας ότι έγινε στατιστικό λάθος και κάτι τέτοια.
Λάθος έγινε, αλλά από μας. Που βασιζόμασταν όλα αυτά τα χρόνια στην
«επιστημοσύνη» τους. Ερώτηση: τα ίδια θα έχουμε και σ’ αυτές τις εκλογές;
Γιατί αν κρίνουμε από αυτά που υποστηρίζουν ήδη, ενώ απομένουν δεκαπέντε
ημέρες ώς τις εκλογές, καθόλου δεν τους συνέτισαν οι γκάφες του παρελθόντος…

Περιφέρει την πικρία της

H αλήθεια είναι ότι δύσκολα ένα κακό παρελθόν μπορεί να λειτουργήσει
ανασχετικά για κάποιον που είναι επιρρεπής στα λάθη. Παρακολουθώ, για
παράδειγμα, τις τελευταίες ημέρες την απελπισμένη προσπάθεια που κάνει η
Δήμητρα Παπανδρέου να δημιουργήσει προβλήματα στην προσπάθεια που κάνει ο
Γιώργος Παπανδρέου. Περιφέρει την πικρία της γιατί κόπηκε από τα ψηφοδέλτια
του ΠΑΣΟΚ, με τρόπο ελάχιστα αξιοπρεπή, και πάντως μη πολιτικό. Κι έχει την
απαίτηση να της συμπαρασταθούμε. Είναι κρίμα που δεν το καταλαβαίνει, και
είναι διπλά κρίμα που πιστεύει ότι με τον τρόπο αυτό θα επιτύχει τον στόχο της
– να είναι υποψήφια. Δεν θα είναι, και όσο επιμένει σ’ αυτή την χωρίς
προοπτική τακτική, είναι σίγουρο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ενταχθεί ποτέ
στα ψηφοδέλτια. Ό,τι και να γίνει στις εκλογές αυτές. Επίσης καλό είναι να
έχει κατά νου ότι κάθε φορά που εκτίθεται (διότι εκτίθεται και μάλιστα
πολλαπλώς) στα τηλεοπτικά παράθυρα, χάνει ανθρώπους που τη συμπαθούσαν…

Μήπως είναι ώρα (τώρα!) να αποσυρθούν;

Απώλειες, και μάλιστα πολύ σοβαρές, αφού είναι σε επίπεδο πολιτικής απήχησης,
δημιουργεί και η συνεχής τηλεοπτική έκθεση των μεταγραφών του ΠΑΣΟΚ, και
ειδικά των Στ. Μάνου και A. Ανδριανόπουλου. Οι πρώτες εμφανίσεις ήταν καλές,
οι δεύτερες λιγότερο, οι τρεις ακόμη πιο λίγο, και οι τέταρτες άσ’ τα να πάνε.
Διότι μια φράση από ‘δώ μια φράση από ‘κεί, μια παρενθετική πρόταση, μια
υπενθύμιση, ένας αστερίσκος, ένα κόμμα, μια τελεία, μια παύλα συντηρούν το
θέμα στην επικαιρότητα χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Άσε που ανοίγουν κι
άλλα θέματα, που μπορεί να αποδειχθούν βραδυφλεγείς βόμβες – όπως αυτή η
ανόητη, άκαιρη και πολιτικά επιζήμια δημόσια αντιπαράθεση Λαλιώτη – Μάνου, που
καμιά σημασία δεν έχει ποιος την ξεκίνησε. Ως εκ τούτου, και… διερμηνεύοντας
(όπα, διατύπωση) τα αισθήματα της «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης» – που λέει
κι ο Γιώργος -, μήπως είναι ώρα (τώρα!) να αποσυρθούν τα παλικάρια από τα
τηλεοπτικά παράθυρα και να τα ξανασυναντήσουμε μετά τις εκλογές;

Από άλλο γαλαξία

Διότι εντάξει, το καταλάβαμε όλοι, ότι χρόνια και χρόνια συμπορεύονταν
(νοητικά) με το «καινούργιο» και τη «νέα εποχή» των «ρήξεων» και των «τομών»,
αλλά μέχρις εδώ παιδιά. Επίσης έχουμε αντιληφθεί απολύτως ότι θα διατηρείτε
την «πολιτική αυτονομία και ταυτότητά σας». Πεισθήκαμε, όσοι πεισθήκαμε, οι
άλλοι, φτάνει, θα το αντιληφθούμε μετά τις εκλογές. Και για να σοβαρευτούμε,
κάτι πρέπει να κάνει και το επιτελείο του Γιώργου με το θέμα αυτό. Ας συστήσει
κάποιος στους νεοφερμένους ότι «των πασόκων οι κοινότητες είναι από άλλο
γαλαξία». Έχουν ευαισθησίες, ιδιαιτερότητες – πιστεύω – αρχές, αξίες. Και δεν
τους αρέσει καθόλου να προκαλούνται – ιδιαίτερα αυτό το τελευταίο. Έχουν
μεγάλη ανοχή, έχουν και αντοχές, αλλά υπάρχουν και όρια. Κι απορώ πώς ακόμη
δεν έχει παρέμβει ο Γιώργος προς αυτή την κατεύθυνση, διότι εκείνος ξέρει…

Δικαίωση

Επίσης ξέρουμε κι εμείς και μπορούμε να αναγνωρίσουμε το σωστό – και να το
αναδείξουμε. Υπάρχει ένα σκέλος του κοινωνικού προγράμματος του Γιώργου
Παπανδρέου που αφορά την κατοχύρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, σε
χαμηλόμισθους και αγρότες. H υπόθεση δεν είναι καινούργια, μετράει μερικά
χρόνια πίσω – απο την εποχή που την έφερε στο προσκήνιο ο Θόδωρος Τσουκάτος
και προκάλεσε νευρική κρίση στο Μέγαρο Μαξίμου. Εκείνος επέμενε, επέμενε πολύ,
και το γεγονός ότι ο Γιώργος Παπανδρέου το υιοθέτησε, δεν μπορεί παρά να
σηματοδοτεί τη δικαίωση του Θ. Τσουκάτου για ένα θέμα που πραγματικά είχε
αποτελέσει για ένα μεγάλο διάστημα αιχμηρό αγκάθι για την εισοδηματική
πολιτική του ΠΑΣΟΚ.

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Όλοι θα λέμε πόσο σημαντικός, για τη χώρα, ήταν ο Σημίτης…

Έρημος, βαρύς και μόνος αισθάνεται – κι όχι άδικα – ο Κώστας Σημίτης. Το
πορτοκαλί τηλέφωνο χτυπάει όλο και λιγότερο στο Μέγαρο Μαξίμου, οι φάκελοι
έχουν ελαττωθεί σημαντικά και το περίφημο μπλοκάκι έχει ελάχιστες σημειώσεις
πια. Κάτι για τα Ολυμπιακά έργα, και τίποτε άλλο. Κι ο ίδιος δεν έχει πια
πολλή όρεξη. Είναι και τα στελέχη της κυβέρνησης που ούτε του τηλεφωνούν – κι
αυτό κάνει ακόμη πιο βαριά τη μοναξιά. Κι αν δεν ήταν και ο Βερελής, να τον
καλεί εδώ κι εκεί, σε έργα αρμοδιότητας του υπουργείου Μεταφορών, δεν θα είχε
καμιά παρουσία, δεν θα υπήρχε πουθενά ως εικόνα. Και είναι κρίμα για έναν
πρωθυπουργό, ο οποίος, θα αφήσει καλό όνομα στην ιστορία του τόπου. Αλλά έτσι
είναι πρόεδρε, κανείς δεν εισπράττει τα εύσημα για τα πεπραγμένα του όσο είναι
παρών. Αυτά του αποδίδονται αφειδώλευτα όταν η παρουσία του είναι μόνο μια
ανάμνηση. Σε έναν χρόνο, σε δύο, σε τρεις το πολύ, όλοι θα λέμε πόσο
σημαντικός, για τη χώρα, πρωθυπουργός ήταν ο Σημίτης…