ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Οι κομμώσεις

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο I. Προεστός, Τεπελενίου 16, Παπάγου, γράφει:

«Λένε ότι μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Προ ημερών, η τηλεόραση έδειξε
παράλληλα δύο εικόνες που αξίζουν όχι χίλιες, αλλά ένα εκατομμύριο λέξεις. H
μία ήταν η συγκέντρωση και ομιλία του Γ. Παπανδρέου στις εργαζόμενες γυναίκες.
Ήταν μία εντυπωσιακή συγκέντρωση. Όχι μόνο η αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου
Καλλιθέας ήταν κατάμεστη, αλλά και έξω υπήρχε μεγάλο πλήθος. Το ακροατήριο
ήταν γυναίκες κάθε ηλικίας, απλοϊκά ντυμένες. Έδειχναν από μακριά ότι ήταν
νοικοκυρές και γυναίκες του μόχθου.

Την ίδια στιγμή, ο κ. Καραμανλής μιλούσε σε συγκέντρωση γυναικών στην πολυτελή
αίθουσα του “Ιντερκοντινένταλ”, σε ένα ακροατήριο όπου ξεχώριζαν τα γουναρικά
και τα μοντελάκια της κ. Καραμανλή και της κ. Πετραλιά και τριγύρω οι κυρίες
με τις φρέσκιες κομμώσεις τους.

Για να γυρίσουμε πίσω στην πρώτη εικόνα, ο Γιώργος μίλησε, με τη ζεστασιά που
τον διακρίνει, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενες γυναίκες
και για τα μέτρα που πρόκειται να πάρει για να τα αντιμετωπίσει, και στη
συνέχεια άνοιξε διάλογο με το ακροατήριο. Θυμάμαι, ως τελευταία εικόνα, μια
γυναίκα που με απόγνωση εξιστορούσε το ενδεχόμενο της απολύσεώς της. Την ίδια
ακριβώς στιγμή ο κ. Καραμανλής, στην πολυτελή αίθουσα του ξενοδοχείου, μπροστά
στα μοντελάκια και τις κομμώσεις έλεγε επί λέξει: “Τέλος η αλαζονεία, αρχίζει
η εποχή της σεμνότητας και της ταπεινότητας!!!”. H ειρωνεία σε όλο το μεγαλείο
της!!

E, λοιπόν, αυτές οι εικόνες πρέπει να κάνουν τον γύρο της Ελλάδας. Να πάνε στο
Κερατσίνι, να πάνε στο Πέραμα, να πάνε σε όλες τις “αγαπημένες” φτωχογειτονιές
της N.Δ., στους αγρότες, στους χαμηλόμισθους, στους συνταξιούχους. Να τις δει
ο κόσμος και να καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Να αντιληφθεί την εξαπάτηση
που επιχειρείται εις βάρος του από μία παράταξη που το τελευταίο που σκέπτεται
είναι τα προβλήματά του.

Κάτι ακόμη: ο κ. Καραμανλής ηττήθηκε στην εκλογική αναμέτρηση με τον κ.
Σημίτη. Χολωμένος απ’ αυτό, δεν είχε το πολιτικό θάρρος αλλά και την
εθιμοτυπική ευγένεια να συγχαρεί τον αντίπαλό του. Έκτοτε, στις
κοινοβουλευτικές συζητήσεις τηρούσε μία τελείως απαξιωτική συμπεριφορά
απέναντι στον Πρωθυπουργό. Ούτε μία φορά δεν αναφέρθηκε σ’ αυτόν με την
ιδιότητά του. “K. Σημίτη” τον ανέβαζε, “κ. Σημίτη” τον κατέβαζε, “κ. Σημίτη
τώρα μιλάω εγώ” και κάτι τέτοια παρόμοια. H φυσιολογική προσφώνηση “κ.
Πρωθυπουργέ” βάραινε στο στόμα του για να την εκστομίσει. Αυτό τι σήμαινε,
εγωπάθεια, χολή, συμπλέγματα; Ίσως όλα αυτά. Και δεν ήταν μόνο αυτά. Στις
ομιλίες του ήταν ο καθ’ έξιν υβριστής του Πρωθυπουργού. Τον αποκαλούσε
αρχιερέα της διαπλοκής, ψεύτη, ανίκανο, χαρακτηρισμοί χυδαίοι και υβριστικοί
που δεν προσήκαν σ’ έναν άνθρωπο με την ευπρέπεια του κ. Σημίτη.

Και ξαφνικά τού προέκυψε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, που από την πρώτη στιγμή
έδειξε ότι είναι ένας πολιτικός που τον διακρίνει το ήθος, η ευπρέπεια, η
ηρεμία και η ηπιότητα του λόγου του. Και ω! του θαύματος, ο κ. Καραμανλής, σαν
άλλος χαμαιλέων, μετέβαλε συμπεριφορά. Με τις συμβουλές, ασφαλώς, των
επικοινωνιολόγων του, από υβριστής περιεβλήθη τον μανδύα της μετριοπάθειας!».