Πρωινό με στόχο τη διαφορά

Κεντρικοί παρουσιαστές στο «Πρωινό Mega», ο Αντώνης Λιάρος και η Λίζα Δουκακάρου περιορίζονται στον χαμογελαστό ρόλο του συνδετικού κρίκου ανάμεσα στα «ένθετα» της εκπομπής

Είναι δύσκολο να πας αντίθετα στο ορμητικό τηλεοπτικό ρεύμα. Το ρεύμα που
θέλει πρωινά τοκ σόου με άφθονους πολιτικούς να πηγαινοέρχονται με φούρια και
να κοντράρονται, που θέλει λόγο καταγγελτικό, και εκφραστές λαϊκών παραπόνων,
που θέλει να αρχίζουμε την ημέρα μας με βουτιές στα προβλήματα και σωσίβιο
τους παρουσιαστές συμπαραστάτες μας να εκτονώνουν την αγανάκτησή μας με δυνατή
φωνή. Το καινούργιο πρωινό πρόγραμμα του Mega επιχειρεί να κάνει τη διαφορά με
μια εκπομπή που έχει σαφείς επιρροές από το μακροβιότατο και επιτυχημένο
«Breakfast» του BBC.

Με τον προεκλογικό πυρετό να ανεβαίνει και τη σκληρή καθημερινότητα να
μετατρέπεται σε ιδανικό φόντο μιζέριας για φαντασμαγορικές παρεμβάσεις
διαφόρων Ζορό του γυαλιού, η εποχή μοιάζει δύσκολη για να εμφανιστεί εκπομπή
που αποφεύγει τα πρόσωπα-σταρ. Ακόμη πιο δύσκολο είναι ένα τηλεοπτικό τοπίο,
που έχει συνηθίσει να βασίζεται σε πρόσωπα
που-τα-κάνουν-όλα-και-τα-βάζουν-με-όλους, να «δεχθεί» μια εκπομπή, η οποία
μοιράζει ρόλους στους συνεργάτες της, ο καθένας πρωταγωνιστής στο «ένθετο» που
παρουσιάζει. Επομένως δεν υπάρχουν εδώ οι ρόλοι «σαπόρτ» του σολίστα και
συνήθως λαλίστατου σταρ.

Υπάρχει ένα κεντρικό δίδυμο παρουσιαστών, ο Αντώνης Λιάρος και η Λίζα
Δουκακάρου, χαμογελαστοί όσο απαιτεί το πρωινό, οι οποίοι αποτελούν τον
συνδετικό κρίκο μεταξύ των διαφορετικών «ενθέτων» της εκπομπής, δίνοντας
«πάσες» και αποφεύγοντας τις σχολιαστικές παρεμβάσεις. Ο καθένας έχει τον
τομέα του και επομένως τις ευθύνες του. Οι πολιτικοί συντάκτες Ιορδάνης
Σαραντόπουλος και Γιάννης Σαραντάκος για την πολιτική ενημέρωση, ο Πάνος
Θωμάκος για την οικονομική, οι Γιώργος Θαναηλάκης και Γιάννης Θειακός για τα
αθλητικά. Ο κεντρικός υπεύθυνος της εκπομπής, Χρήστος Μιχαηλίδης, σχολιάζει
τους τίτλους των εφημερίδων, κρατώντας ευφυώς έναν μικρό ρόλο στο πρόγραμμα.
Δίπλα του ο επίτιμος καλεσμένος της ημέρας συμμετέχει στον σχολιασμό και στη
συνέχεια περνάει στο σαλονάκι των κεντρικών παρουσιαστών, με τη συνοδεία της
Λίζας Δουκακάρου σε ρόλο οικοδέσποινας, όπου βρίσκονται οι καλεσμένοι από τον
χώρο της πολιτικής. Ακολουθεί σύντομη συζήτηση.

H αυστηρή δομή δεν επιτρέπει στις κουβέντες να τραβούν σε μάκρος, που σημαίνει
ότι απαιτείται σαφήνεια λόγου και επιχειρημάτων και κυρίως ήπιο ύφος για να
ακούγονται. Με άλλα λόγια, η εκπομπή απαιτεί ή μοιάζει να επιχειρεί νέα ήθη
στις τηλεοπτικές συζητήσεις και αυτό είναι στοίχημα για την ίδια και τους
καλεσμένους.

Οι καθορισμένοι ρόλοι προφυλάσσουν από περιττές φλυαρίες και η εναλλαγή
τους στην οθόνη δίνει την αίσθηση μιας πολυπρόσωπης υπερπαραγωγής με δράση και
ποικιλία θεμάτων. Άφθονα ρεπορτάζ δίνουν πληροφορίες από την καθημερινή ζωή,
τις τιμές στη λαϊκή, τους δρόμους, τον καιρό, συμπληρώνοντας τη χρήσιμη
ενημέρωση για τον πρωινό τηλεθεατή. Εδώ υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, ώστε να
ξεχωρίσει η εκπομπή από παρόμοια ρεπορτάζ των υπολοίπων, παρ’ όλο που τα
περιθώρια της εγχώριας «αγοράς» βάζουν περιορισμούς.

Τα σκηνικά φωτεινά, με τη ζωντανή και ερεθιστική απόχρωση του έντονου
κόκκινου σε διακριτικές πινελιές, όσο χρειάζεται για να αποκτά προσωπικότητα
το ντεκόρ. Το σαλονάκι όπου κάθονται οι κεντρικοί παρουσιαστές δεν παραπέμπει
σε μικροαστικό σαλόνι νεοελληνικού νοικοκυριού, όπως συνηθίζεται, είναι απλώς
ένα σκηνικό που συμβάλλει στην ατμόσφαιρα της ήπιας κουβέντας – η αναπαυτική
στάση είναι επόμενο να επηρεάζει το ύφος του διαλόγου. Είναι φανερή η
προσπάθεια για έμφαση στην ξεχασμένη, από την τηλεόραση των λαϊκών καημών,
δημοσιογραφία που απλώς πληροφορεί, ενημερώνει χωρίς να καθοδηγεί αντιλήψεις,
να επιβάλλει νοοτροπίες, να κατασκευάζει φωτογενείς εντάσεις και κυρίως χωρίς
να προβάλλει την ισχυρή άποψη του ενός σταρ-παρουσιαστή με το σεγκόντο της
βοηθού του.

Το στοίχημα του διαφορετικού ύφους

Σε ένα πρωινό τηλεοπτικό τοπίο που θυμίζει στο μεγαλύτερο μέρος του
οπτικοποιημένο ραδιόφωνο, το «Πρωινό Mega» κάνει τηλεόραση, αξιοποιεί την
κίνηση της κάμερας και δίνει την αίσθηση της δράσης με τα «ένθετα» να παίζουν
τον ρόλο αυτοτελών επεισοδίων. Απομένει να δούμε αν η απουσία των στοιχείων
που έχουν σφραγίσει τα εγχώρια τηλεοπτικά ήθη, όπως η κόντρα, η έντονη
αντιπαράθεση, το επικριτικό ύφος θα αποβούν σε όφελος της τηλεθέασης μιας
εκπομπής η οποία υπόσχεται το διαφορετικό τηλεοπτικό ύφος και επιχειρεί να
εφαρμόσει τους βασικούς κανόνες της καλαίσθητης ενημέρωσης, που καθιέρωσαν
εκπομπές – στις ευρωπαϊκές τηλεοράσεις – απευθυνόμενες σε ένα ανερχόμενο
κοινωνικά και μορφωτικά κοινό.