Δρόμοι

Κάποτε…

… όχι πολύ παλιά, ήταν αδύνατον να κατεβεί κανείς στο παρισινό μετρό, χωρίς
να συναντήσει, στο τρένο, στον σταθμό, κάποια φτωχοντυμένη γυναίκα που να
μαζεύει πενταροδεκάρες τραγουδώντας το «Je ne regrette rien». Κανείς από τους
επιβάτες δεν έδειχνε να απορεί ούτε για τη γυναίκα ούτε για το τραγούδι, που
έφερε την υπογραφή τής Εντίθ Πιαφ, μιας γυναίκας που υπήρξε και εκείνη πλάσμα
των πιο κακόφημων παρισινών δρόμων. Το μετρό έχει ακόμη τους πλανόδιους
μουσικούς του, αλλά δεν βλέπει κανείς πια τέτοιες άθλιες γυναίκες. Ο
δημοσιογράφος των «Τάιμς της Νέας Υόρκης», Φρανκ Πράιαλ, τις είχε σχεδόν
ξεχάσει, όταν μπήκε στο Δημαρχείο του Παρισιού, στην έκθεση για τα 40 χρόνια
από τον θάνατο της Εντίθ Πιαφ.

Για την έκθεση…

… δεν θα μπορούσε να βρεθεί καταλληλότερο μέρος. Σε όλη της τη ζωή, η Πιαφ
ήθελε να την θυμούνται σαν ένα παιδί του Παρισιού. Όταν πέθανε στην Κυανή
Ακτή, η σορός της μεταφέρθηκε κρυφά στην πρωτεύουσα, για να φανεί πως είχε
πεθάνει εκεί. Γεννήθηκε σε μια από τις φτωχότερες και σκληρότερες γειτονιές
του Παρισιού, το 1915, μάλλον σε κάποιο νοσοκομείο, αν και ο μύθος που
προτιμούσε η ίδια ήταν πως είχε γεννηθεί μέσα στην κάπα ενός αστυνομικού, κάτω
από έναν φανοστάτη της οδού Μπελβίλ. H μητέρα της ήταν πλανόδια τραγουδίστρια
και ο πατέρας της περιπλανώμενος σαλτιμπάγκος. H μητέρα της πέθανε όταν η
Εντίθ ήταν δύο χρόνων και ο πατέρας της την έστειλε να μείνει με τη μητέρα
του, που είχε ένα μπορντέλο κοντά στη Ρουέν. Οι πόρνες της μεγάλωσαν την
Εντίθ.

Μια χειμωνιάτικη…

… ημέρα του 1935, που η Εντίθ τραγουδούσε σε έναν δρόμο στο Παρίσι, τράβηξε
την προσοχή του Λουί Λεπλέ, που είχε το νάιτ κλαμπ «Ζερνί». Την πήρε κοντά του
και επειδή ήταν μικροκαμωμένη σαν πουλάκι, την ονόμασε Πιαφ, που στην παρισινή
αργκό πάει να πει σπουργίτι. H φήμη τύλιξε γρήγορα την Πιαφ, το ίδιο και ένας
περίγυρος από καμαρινόσκυλα που την κολάκευαν και την απομυζούσαν σαν
παράσιτα. Διατηρούσε σχέσεις με πολλούς άνδρες, συνεργάτες, εραστές,
προστατευόμενους ή όλα αυτά μαζί. Όμως, μαζί με τη φήμη ήρθε και ο πόνος.
Εύθραυστη, αρρώσταινε εύκολα, αλλά δεν έδινε σημασία. Όσο γινόταν πιο
φημισμένη, τόσο πιο πολύ έπεφτε στην εξάρτηση από τα ναρκωτικά. Έπινε πολύ,
κοιμόταν λίγο. Τις νύχτες, μόλις στεκόταν στα πόδια της στη σκηνή. Όταν πια
πλησίαζε το τέλος, έδειχνε σαν να βρισκόταν κιόλας αλλού. Στην τελευταία της
περιοδεία, λίγους μήνες πριν από τον θάνατό της, έμοιαζε απόκοσμη από την
αρρώστια και τον πόνο. Όμως, τα πλήθη στριμώχνονταν μπροστά της. Η¦οτΫ…

… δεν λατρεύτηκε τόσο πολύ, όσο όταν ζύγωνε στον θάνατό της», είπε ο Σαρλ
Αζναβούρ. «Το γαλλικό κοινό γοητεύεται από τη δυστυχία». Σκληρά λόγια του
τραγουδιστή για το γαλλικό κοινό. Θα μπορούσε να τα είχε πει για κάθε κοινό.