Πείτε τα μας με χάρη…

Οι αναφορές στον Λάρι Κινγκ είναι μόνο στυλιστικές, κατά τα λοιπά Παπαδάκης-Καμπουράκης έχουν το δικό τους επιθεωρησιακό στυλ στην παρουσίαση του προεκλογικού debate

Με τις τιράντες τους και τα άσπρα πουκάμισά τους, σύμφωνα με τα αμερικανικά
στυλιστικά πρότυπα μαχόμενης τηλεοπτικής δημοσιογραφίας τύπου Λάρι Κινγκ, ο
Γιώργος Παπαδάκης και Δημήτρης Καμπουράκης παρουσιάζουν στον Ant1 (Πέμπτη,
23.00) ένα είδος προεκλογικού debate, κάτι μεταξύ ριάλιτι σόου πολιτικών
καημών και επιθεώρησης.

Δύο πολιτικοί στο στούντιο – προχθές ήταν ο κ. Βύρων Πολύδωρας της N.Δ. και ο
κ. Χρήστος Πρωτόπαπας του ΠΑΣΟΚ – «αντιμετωπίζουν» όχι μόνον ο ένας τον άλλον,
αλλά και αντιπάλους ψηφοφόρους χάρη σε απευθείας συνδέσεις με τα σπίτια δύο
οικογενειών. Ένα στη Θεσσαλονίκη, όπου είχαν συγκεντρωθεί ψηφοφόροι της N.Δ.
και ένα στον Άγ. Δημήτριο Αττικής, με ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ.

Ωραία ιδέα, για να δούμε και τους πολιτικούς να μη μιλούν μόνο μεταξύ
τους ή σε μουγκό κοινό. Αλλά δεν φτάνει αυτό στην εκπομπή που θέλει θέαμα και
μάλιστα «αρένας». Έτσι υπήρχε ακόμη ένα τριμελές πάνελ, που το αποτελούσαν μία
ψυχολόγος, η κ. Λίζα Βάρβογλη, ο κ. Ιάσων Τριανταφυλλίδης και ένας φοιτητής,
που μίλησε άπαξ, ο Κωνσταντίνος Λασκαράτος, πλην όμως κάνοντας την
ενδιαφέρουσα παρατήρηση ότι οι ψηφοφόροι των δύο κομμάτων χρησιμοποιούν την
ξύλινη γλώσσα των πολιτικών που ψηφίζουν.

Οι δύο παρουσιαστές σαν επιθεωρησιακό δίδυμο, μοίραζαν τον λόγο,
αντήλλασσαν χιουμοριστικά σχόλια και πειράγματα μεταξύ τους.

H εκπομπή άρχισε με δύο τραγούδια που επέλεξαν οι πολιτικοί, τη «Γερακίνα» του
Τσιτσάνη ο Βύρων Πολύδωρας, το «Είμαστ’ ακόμη ζωντανοί» με την Πρωτοψάλτη, ο
Χρήστος Πρωτόπαπας.

Τα μηνύματα σαφή. Το λαϊκό πρόσωπο της Δεξιάς με το ρεμπέτικο ο ένας – πώς
αλλάζουν οι καιροί! Το θέμα είναι να μην ξεχνάμε την Ιστορία – το σφρίγος του
κόμματος ο άλλος.

Στην οθόνη 4πλο το παράθυρο για να βλέπουμε ταυτοχρόνως τους διαφορετικούς
«τόπους», που επικοινωνούσαν μέσω της τεχνολογίας. Οι ερωτήσεις των πολιτών
εύλογες – για την υγεία, τα πτυχία, τα έργα στις πόλεις τους – πλην όμως
μακροσκελείς, ανάγκαζαν κάθε τόσο τους παρουσιαστές να παρεμβαίνουν. Εν τω
μεταξύ κάθε τόσο άνοιγαν διάλογο οι συγκεντρωμένοι στα δύο σπίτια μεταξύ τους,
ανεβάζοντας το θερμόμετρο της αντιπαράθεσης, αλλά μετατρέποντας τη συζήτηση σε
χάος.

Σαν να μην έφτανε αυτό, οι παρουσιαστές ζητούσαν την παρέμβαση του
βοηθητικού πάνελ, προκαλώντας τον καυστικό σχολιασμό του Ιάσονα
Τριανταφυλλίδη, αλλά και την «επιστημονική» διάγνωση της ψυχολόγου για την
πορεία της συζήτησης. Εκείνη με ανάλαφρη πουπουλένια φωνή έδινε συμβουλές να
χαμογελούν οι συνομιλητές και να μην εκνευρίζονται. «Βάλτε το χέρι στην καρδιά
και την καρδιά στο χέρι» – σαν στίχος δημώδους αυτό – είπε σε μια στιγμή «και
πείτε μας αν έχετε θυμό για τους αντίπαλους». Πολιτική χωρίς πάθος γίνεται; Σε
προεκλογικό debate βρέθηκε, όχι σε τάξη νηπιαγωγείου μοιρασμένη σε
«χελιδονάκια» και «παπάκια», αλλά έδινε μια πινελιά χαριτωμένη η αφασία της κ.
ψυχολόγου.

Αν και εδώ που τα λέμε για debate δεν ξέρουμε, πάντως για θέαμα η εκπομπή
είχε. Με τις δυσκολίες του, καθώς η εμπειρία λέει, ότι όποιος πάρει το
μικρόφωνο δεν το αφήνει, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για κοινούς θνητούς που
αγνοούν τους τηλεοπτικούς κανόνες και για πολιτικούς που κάνουν πως δεν τους
έμαθαν.

Πολιτικοί ή ζογκλέρ;

H αλήθεια είναι ότι το είδος της εκπομπής απαιτεί καινούργιο ύφος από την
πολιτική. Με τον κόμπο της γραβάτας χαλαρό, την ίδια ώρα που θα πρέπει να έχει
και το επιχείρημα και την πρόταση έτοιμα για τους πολίτες που τα ζητούν και να
τα προσφέρει με χαμόγελο και τρυφερότητα, όπως απαιτεί η ψυχολόγος. Με άλλα
λόγια, με τόσες απαιτήσεις δεξιοτεχνίας η εκπομπή θέλει μάλλον ζογκλέρ, όχι
πολιτικούς.

Όλα τα ‘χουμε δει στην προσπάθεια των πολιτικών να επικοινωνήσουν και της
τηλεόρασης να κάνει αυτή την επικοινωνία ενδιαφέρουσα με τους όρους της, αλλά
ριάλιτι προβληματισμένων πολιτών, σε συνδυασμό με επιθεωρησιακό μπρίο και
ντεκόρ ολίγη… τσαχπινιά, πρώτη φορά.