ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Οι γίγαντες…

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Σπ. Κατωπόδης, Ολύμπου 1β, Μελίσσια, γράφει:

«Είδα στο όνειρό μου ότι βγήκε ο Πρωθυπουργός στην TV και εξήγγειλε παροχές 2
δισ. εις όφελος των εχόντων μεγαλύτερη ανάγκη. Ως εδώ ζάχαρη. H σοσιαλιστική
μου συνείδηση ευφράνθηκε μεγάλως. Τώρα, που συνέπεσε να είναι λίγος καιρός προ
των εκλογών, ε, αφού είπε ο ίδιος ότι δεν είναι προεκλογικό το μέτρο,
τελείωσε. Δεν ξέρει ο κ. Πρωθυπουργός και ξέρουν οι ημερομηνίες; Αστεία
πράγματα.

Το πρώτο αλλόκοτο είναι ότι η τηλεόραση εκείνη, εκτός από ομιλούσα, όπως όλες,
ήταν και ακούουσα (όνειρο είναι, ό,τι θέλει κάνει). Έτσι, πήρα την ευκαιρία να
ρωτήσω πού θα τα βρει τα λεφτά. Και άκου, φίλε, τι μου απάντησε ο μεγάλος:
“Μην ξεχνάς”, μου λέει, “ότι εμείς είμαστε σοσιαλιστές. Πρώτον, λοιπόν, θα
αναφορολογήσω τα υπερκέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων. Κυριότερα, θα βάλω χέρι
στις τράπεζες. Μα δεν ντρέπονται, να βγαίνουν κάθε χρόνο, να επαίρονται για
τις συνεχείς αυξήσεις των υπέρογκων κερδών τους, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουμε
ότι αυτά είναι προϊόντα της καταλήστευσης καταθετών και δανειοληπτών; Θα μου
πεις, επιχειρήσεις είναι. Όμως εγώ, θα ξεκινήσω από τις κρατικές που τις
ελέγχω (γι’ αυτό σου λέω. Πολύ αλλόκοτο όνειρο). Οι ιδιωτικές θα ακολουθήσουν
αναγκαστικά, για να κρατήσουν τους πελάτες τους.

Ύστερα, θα καταργήσω τα κρατικά αυτοκίνητα, με τα οποία κυκλοφορούν πολλές
χιλιάδες δημοσίων θεσιούχων! Να μάθουν, όλοι αυτοί, να πηγαίνουν στη
δουλειά τους με τα αυτοκίνητά τους και να τα οδηγούν οι ίδιοι. Όσοι δεν έχουν
αυτοκίνητο ή δεν οδηγούν, να παίρνουν το λεωφορείο. Είναι, εκτός από
οικονομία, και μια ευκαιρία, μήπως έτσι μάθουν ποια είναι τα περίφημα
“προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών”, που θέλουμε να τα λύσουμε χωρίς
να τα ξέρουμε!”.

Είπε κι άλλα πολλά ο κ. Πρόεδρος. Για μείωση της ρεμούλας, για είσπραξη των
χρεών των μεγαλοοφειλετών του Δημοσίου, κι άλλα, κι άλλα. Όλα, αναμφισβήτητα,
σοσιαλιστικού χαρακτήρα και αποδεδειγμένα συμβάλλοντα στην πραγμάτωση της
κοινωνικής σύγκλισης. Και πάνω που η σοσιαλιστική μου ψυχή κόντευε να κρεπάρει
από ευδαιμονία, ο σκύλος μου ανέβηκε στο κρεβάτι και η αφύπνιση ακύρωσε το
όνειρο και τη σοσιαλιστική μου πανδαισία.

Κάτι πρέπει να κάνω, είπα. Κάτι πρέπει να κάνω για χάρη της ΠΑΣΟΚικής μου
συνείδησης και του σοσιαλιστικού μου υποσυνειδήτου. Πρέπει να τα προστατεύσω
από την επανάληψη του δυσάρεστου συναισθήματος που συνόδευσε εκείνη την
αφύπνιση και του εντελώς φυσικού στεναγμού “αχ! όνειρο ήταν”, που ακολούθησε.
Σκέφτηκα, σκέφτηκα, και στο τέλος το βρήκα: Δεν θα ξαναφάω βράδυ γίγαντες, που
με κάνουν, κάθε φορά, να βλέπω όνειρα».