Pοκ ιστορίες με σκληρό ήχο

Οι Beatles του 1967, στις ψυχεδελικές ημέρες τους, ατενίζουν το μέλλον κάπως… φλου

«H όλη ιστορία των Beatles ήταν τελείως ανεξήγητη», έλεγε ο Τζον Λένον στις
αρχές του 1965. «Έτρωγα και έπινα σαν γουρούνι, ήμουν δυστυχισμένος και
υποσυνείδητα φώναζα βοήθεια!». H πορεία από το Λίβερπουλ έμοιαζε εξωφρενική
για τα δεδομένα της εποχής, χρειαζόταν μεγάλη δόση φαντασίας για να
συνειδητοποιήσει κανείς τι είχε συμβεί ακριβώς με τους Beatles και τι είχαν
αυτά τα τέσσερα παιδιά από την Αγγλία ξεκινήσει για όλον τον κόσμο.

H πλούσια βιβλιογραφία για το φαινόμενο Beatles μπορεί να έχει εξαντλήσει το
θέμα, όμως αυτό φαίνεται να «ξαναγεννιέται» κάθε φορά από το διαφορετικό
πρίσμα της εποχής. Αυτή θέλει να είναι και η ματιά των βιβλίων της Χίλντας
Παπαδημητρίου, πάνω στα έργα και τις ημέρες δύο θρυλικών γκρουπ από τη
Βρετανία, των «Σκαθαριών» και των Clash.

Έτσι, «διαφορετικά» εξετάζεται και το φαινόμενο των Clash – το «Μόνο
Συγκρότημα που Έχει Σημασία», όπως το παρουσιάζει η Χίλντα Παπαδημητρίου, η
οποία για μία εικοσαετία είχε επίσης το δισκάδικο στην Πλατεία της Νέας
Σμύρνης. Υπήρξαν άλλωστε, χωρίς αμφιβολία, χάρη στο μαχητικό ροκ εν ρολ τους
και στη στάση τους στη ζωή, οι μεγάλοι ανανεωτές του ροκ. Στην Αθήνα, τον
Ιoύλιο του 1985, στο μεγάλο «Rock In Athens» φεστιβάλ, στο Καλλιμάρμαρο, που
οι Clash έδωσαν την τελευταία συναυλία τους (συνέχισαν με διαφορετικά σχήματα).

Clash, οι αιώνιοι επαναστάτες. Στην «ψυχρή» πολιτική του ’80 έδωσαν την πιο καυτή απάντηση

Σε ένα σημείο του βιβλίου της Χίλντας Παπαδημητρίου, οι Beatles
«έρχονται» στην Ελλάδα. Το φθινόπωρο του 1963, λίγο πριν ξεσπάσει το φαινόμενο
της Beatle-ομανίας. «Τον Σεπτέμβριο του 1963 είχαν κάνει σύντομες διακοπές στη
Ρόδο, την Κέρκυρα και την Αθήνα, παρέα με την Τζέιν Άσερ και τη Μορίν. Τον
Ιούλιο του ’67, όμως, επανήλθαν με πιο σοβαρές προθέσεις. Ο Λένον είχε
οραματιστεί να ζήσουν και οι τέσσερις μαζί με τις οικογένειές τους σε ένα
ελληνικό νησί…». Ως το «Μόνο Συγκρότημα που Έχει Σημασία», τους Clash χάρη
στο μαχητικό ροκ εν ρολ τους και στη στάση τους στη ζωή.

«Είσαι αναγκασμένος να βγεις εκεί έξω και να παλέψεις με τους καρχαρίες. Κι
εγώ ήθελα να ξαναφτιάξουμε την παλιά ομάδα, όπως στην “Άγρια Συμμορία”. Να
ξαναμαζευτεί η παλιά συμμορία και να φύγουμε πάλι έφιπποι. Ήξερα ότι είχαμε
κάτι μέσα μας», έλεγε ο Τζο Στράμερ για τους θρυλικούς Clash το 1981 κοντά
στην κυκλοφορία του Sandinista, άλμπουμ-βόμβα τόσο για τον ήχο του όσο και για
τους φλογερούς του στίχους. Ήξερε εκείνος και ο υπόλοιπος κόσμος είχε μάθει
επίσης πως η προσφορά των Clash ήταν πολύ μεγαλύτερη από το βάρος των ημερών.

«Τι νομίζεις ότι πρέπει να ξέρει ο κόσμος για σας», ρώτησαν τον Στράμερ. «Ότι
είμαστε κατά της βίας, κατά του φασισμού, κατά του ρατσισμού και υπέρ της
δημιουργικότητας. Είμαστε κατά της άγνοιας», έλεγε ο μεγαλόκαρδος και
αξέχαστος Τζο.

INFO

Χίλντα Παπαδημητρίου: «The Beatles, here, there and everywhere» (σελ. 130) και
«The Clash, the only Band that Matters» (σελ. 130) κυκλοφορούν από τις
Εκδόσεις Απόπειρα.