Kαι αίφνης… γυναίκες

Οι δύο μεγάλοι μονομάχοι της πολιτικής σκηνής αποφάσισαν ταυτοχρόνως να εμφανιστούν σε γυναικείες συγκεντρώσεις των κομμάτων τους

Ήταν σαν θαύμα! Όλα τα δελτία ειδήσεων ασχολήθηκαν με τις γυναίκες. Όχι από
μόνα τους. Οδήγησε σε αυτές τις κάμερες της ενημέρωσης η πολιτική και για την
ακρίβεια η επικοινωνιακή αντάρα της προεκλογικής περιόδου. Οι δύο μεγάλοι
μονομάχοι της πολιτικής σκηνής αποφάσισαν ταυτοχρόνως να εμφανιστούν σε
γυναικείες συγκεντρώσεις των κομμάτων τους.

Και το ταυτόχρονο των εμφανίσεων έδωσε την ευκαιρία στην τηλεοπτική τεχνολογία
να προσφέρει τη σύγκριση των εικόνων. H οθόνη χωρισμένη στη μέση, στο ένα μισό
ο Γιώργος Παπανδρέου που κάνει διάλογο με τις κυρίες, στο άλλο μισό ο Κώστας
Καραμανλής που απευθύνει λόγο στις κυρίες της N.Δ.

H μία συγκέντρωση σε αίθουσα ειδική για τέτοιες περιστάσεις, η άλλη σε
ωραίο περιβάλλον ξενοδοχείου. Δεν έχει σημασία. Ο ενθουσιασμός των κυριών
ένθεν κακείθεν εντυπωσιακός. Και της τηλεόρασης επίσης. Όχι, για τις κυρίες.
Για τους δύο πολιτικούς που μιλούν σε αυτές.

Οι προβολείς επάνω τους. Είναι οι πρωταγωνιστές. Σχολιάζεται το στυλ
τους, ο τρόπος τους και φυσικά οι ειδήσεις που δίνουν, καθώς υπόσχονται και οι
δύο τους ένα καλύτερο αύριο για τις «παραγκωνισμένες γυναίκες», υπόσχονται να
σκύψει η πολιτική στα προβλήματά τους.

Το γεγονός και μόνο ότι δίνεται τόση δημοσιότητα στις δύο αυτές συγκεντρώσεις,
και μόνο επειδή πρόκειται για «συγκεντρώσεις γυναικών», αποδεικνύει ότι
θεωρούνται – οι γυναίκες – ένα είδος ξεχωριστών πολιτών, μια ειδική κατηγορία
και ακόμη χειρότερα μια κατηγορία πολιτών με ειδικές ανάγκες. Και είναι. Όχι
γιατί υπολείπονται σε ικανότητες και προσόντα, αλλά γιατί «υπερέχουν» σε
υποχρεώσεις.

H επέκταση των προνομίων της γυναίκας είναι η γενική αρχή κάθε κοινωνικής
προόδου, υποστήριζαν οι θεωρητικοί των ριζοσπαστικών κοινωνικών αλλαγών και
της ελευθερίας.

Ήδη από τη μέθοδο επικοινωνίας με το γυναικείο κοινό που επέλεξαν οι
δύο πολιτικοί χαρακτηρίζεται – εν μέρει τουλάχιστον – και η νοοτροπία τους. Ο
ένας, ο Γιώργος Παπανδρέου, διάλογο. Δεν θα μπορούσε να βρει ιδανικότερο
συμβολισμό το σύνθημα της «ανανέωσης» που εμπνέει το προεκλογικό ΠΑΣΟΚ. Στις
κατά παράδοση σιωπηλές γυναίκες δίνεται ο λόγος, από την πολιτική που μιλάει
για «συμμετοχή». Ο άλλος, ο Κώστας Καραμανλής, προτίμησε την παραδοσιακή
αντιμετώπιση συγκέντρωσης ψηφοφόρων, να απευθύνει τον συνήθη λόγο του
πολιτικού που έχει την εξουσία ή ελπίζει να την έχει και έτσι θα μοιράσει
προνόμια. Σημασία ωστόσο έχει η ουσία της στάσης των πολιτικών, όλων των
πολιτικών χώρων, απέναντι στη γυναίκα και όχι οι προεκλογικές επικοινωνιακές
μέθοδοί τους. Ακόμη και κόμματα που πρεσβεύουν την ανατροπή των κοινωνικών
δεδομένων, τα κόμματα της Αριστεράς, οι πολιτικοί που έχουν λόγο ανυπότακτο
και διεκδικούν τον χαρακτηρισμό του προοδευτικού δεν παύουν να αντιμετωπίζουν
τον γυναικείο πληθυσμό με βάση συναισθηματικά χαρακτηριστικά.

Γοητευμένα θύματα

Για επιχείρηση «γοητείας» μίλησαν ορισμένοι πολιτικοί, σχολιάζοντας την
εμφάνιση των δύο αρχηγών στις γυναικείες συγκεντρώσεις και άρεσε τόσο στους
ενημερωτές, ώστε από αυτό άρχιζαν τους διαλόγους των χθεσινών πάνελ. Ήδη
θεωρείται η γυναίκα ως θύμα της αρσενικής γοητείας, χωρίς τα κριτήρια του
πολίτη, με μόνα εκείνα που ορίζει η ερωτική της συμπεριφορά – δυστυχώς αυτό
έχει και συνέχεια, η γυναίκα αποκλειστικώς σεξουαλικός «στόχος», άρα μόνο
θύμα. Ακόμη και οι ωραίες και επιτυχημένες ως ωραίες προβάλλονται, δηλαδή μία
και μόνο θέση τούς αναλογεί και μόνο αυτή τους αναγνωρίζεται.

Μπορεί να τις ανέβασε στο βάθρο η πολιτική που τους ζητά ψήφο, αλλά εκείνη
η υπόγεια νοοτροπία που τις θέλει να παραμείνουν σε «βοηθητικές» εργασίες τον
υπόλοιπο καιρό, ένα είδος «εθελοντικού» σώματος, για την πρόοδο του έθνους
παραμένει ακέραια.