Tο Tέταρτο κουδούνι

Ένας φίλος μού το εξομολογήθηκε, εξουθενωμένος: «Να τρέχεις στο
Σύνταγμα, στο μετρό, με την ψυχή στο στόμα να προλάβεις την ανταπόκριση, και
ν’ ακούς την Αλίκη Καγιαλόγλου να τραγουδάει σε ψηλές, – πολύ, μα πολύ ψηλές
νότες – “Νιάου, νιάου, βρε γατούλα…” και ν’ αντιλαλεί όλος ο σταθμός…».

Εφιάλτης, δηλαδή.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Παγκόσμια πρώτη θα δώσει στο Ηρώδειο, τέλος Ιουνίου, στο πλαίσιο του
Φεστιβάλ Αθηνών, ο «Ζαρατούστρα», συμπαραγωγή του Ελληνικού Φεστιβάλ – που
έκανε την πρόταση – με το περιώνυμο πολωνικό Θέατρο «Στάρι» της Κρακοβίας που
θα φέρει το βάρος της παρουσίασης.

Πρόκειται για σκηνική μεταφορά του «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» του Φρίντριχ
Νίτσε (φωτογραφία), γύρω απ’ το όνομα του οποίου πολλές ζυμώσεις και
επανεκτιμήσεις γίνονται τελευταία.

Σκηνοθετεί ο εκ των κορυφαίων σήμερα Πολωνών σκηνοθετών, 61χρονος
Κρίστιαν Λούπα, της μετά τον Γκροτόφσκι και τον Βάιντα γενιάς, ο οποίος, με
βάση του το Θέατρο της Κρακοβίας, διαπρέπει εντός και εκτός Πολωνίας, κυρίως
με παραστάσεις που βασίζονται σε μη θεατρικά κείμενα.

H παράσταση στη συνέχεια θα περιοδεύσει στο εξωτερικό.

Όλα τα ‘χε η Μαριορή… Απ’ το κακό στο χειρότερο τα θέατρα φέτος, οι
διαρρήξεις και οι ληστείες τα μάραναν.

Αλλά οι κλέφτες φαίνονται ενημερωμένοι… «Χτυπούν» εκεί που ξέρουν ότι
οι παραστάσεις πάνε καλά.

Διάρρηξη προ καιρού στο «Αποθήκη» όπου και το μακροημερεύον «Σεσουάρ
για δολοφόνους» – πέμπτη σεζόν, με το θέατρο φουλ! -, με τους δράστες να
«χτυπούν» ταμείο και μπαρ και να «σηκώνουν» και τις κονσόλες.

Ληστεία προ ημερών στο «Οδού Κεφαλληνίας» όπου και η επιτυχημένη «Μαρία
Στιούαρτ», με το θρασύτατο τον κλέφτη να εμφανίζεται μόλις άρχισε η παράσταση
ως άνδρας της Δίωξης Ναρκωτικών για έρευνα και έπειτα από… μακροσκελείς
συζητήσεις να δίνει μια σπρωξιά στην ταμία – ευτυχώς χωρίς συνέπειες -, να
αρπάζει το ταμείο και να εξαφανίζεται τρέχοντας.

Μα ούτε κλέφτες θεατρόφιλοι δεν υπάρχουν πια;

Έσφιξα τα δόντια και τις μέτρησα. Με όση σχολαστικότητα με διακρίνει,
αν και κάποια μπορεί να μου ξέφυγε. Τις παραστάσεις της φετινής χειμωνιάτικης
θεατρικής περιόδου με κάποια στοιχειώδη τακτικότητα – για μεγάλους και παιδιά,
καινούργιες και επαναλήψεις.

Εκατόν ογδόντα μία (181) πρεμιέρες απ’ την αρχή της σεζόν – αρχές
Σεπτεμβρίου – έως το τέλος Δεκεμβρίου! Και, επαναλαμβάνω, δεν εννοώ τις
έκτακτες – είκοσι τέσσερις μονόλογοι της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, κ.λπ., κ.λπ.

Κι ακόμα στο μέσον της σεζόν είμαστε…

Βάστα καημένη μου καρδιά…

Το άκουσα από πολύ σημαντικό και πνευματώδη άνθρωπο του θεάτρου μας:
«Μα γιατί στο θέατρο αυτό (σ.σ. ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε),
πάντα, ό,τι και να δω, κάτι έχουν οι ηθοποιοί στο στόμα; Ένα λουλούδι, ένα
καρότο, ένα πέος…;».

Έλα ντε…

Τον «Χάση» του Ζακυνθινού Δημητρίου Γουζέλη, μια σπαρταριστή κωμωδία του
1790, κορυφαίο έργο του επτανησιακού θεάτρου, θα ανεβάσει ο Σπύρος Ευαγγελάτος
(στη φωτογραφία) στο «Αμφι – Θέατρό» του σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με το
«Τέλος του παιχνιδιού» του Μπέκετ που θα σκηνοθετήσει η Λήδα Τασοπούλου.

H καθυστερημένη λόγω των φετινών περικοπών στην επιχορήγηση του θεάτρου
πρεμιέρα, θα δοθεί γύρω στις 10 Φεβρουαρίου, και θα ακολουθήσει ο Μπέκετ.

Το έργο – μια φιέστα μέσα στο Καρναβάλι – θα παίζεται, σε ελεύθερη
ανασύνθεση του σκηνοθέτη, πάνω σ’ ένα πατάρι, στην κάτω αίθουσα του θεάτρου,
ενώ το Καρναβάλι θα… μαίνεται κι έξω απ’ το «Αμφι – Θέατρο», στην Πλάκα.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Πάτσα, η μουσική του Γιάννη
Αναστασόπουλου και Χάσης ο Γιώργος Κροντήρης. Μαζί του, οι Γιώργος Μπούγος,
Θανάσης Κουρλαμπάς, Σοφία Φαραζή, Αντώνης Μάρος.

Το έργο έχει παρουσιαστεί για τελευταία φορά τη σεζόν 1997-98 απ’ το
Εθνικό, στη Νέα Σκηνή του, σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη, με τον Στέφανο
Κυριακίδη στον επώνυμο ρόλο.

Σημειώστε ότι τον «Χάση» ο Σπύρος Ευαγγελάτος τον έχει πρωτοπαρουσιάσει
στη σύγχρονη εποχή, κρατώντας μάλιστα και τον επώνυμο ρόλο, μαζί με τον
«Θυέστη» του Κατσαΐτη – τρίτη μόλις παράσταση που σκηνοθετούσε – τον
Φεβρουάριο του 1964, σαράντα ακριβώς χρόνια πριν, νεώτατος, με τη «Νεοελληνική
Σκηνή» που είχε ιδρύσει το 1962, δίνοντας από τότε το στίγμα του. Ενώ τη σεζόν
1977-78, με το «Αμφι-Θέατρο» πια, είχε συμπεριλάβει ένα απόσπασμα του έργου
στην παράστασή του «H Γενοβέφα και το παρελθόν της».