Ποια «νιάτα» ακριβώς;

H υπόθεση της «ανανέωσης», που εμφανίζεται σαν μια καλή ευκαιρία να σαρωθούν παλιές «καραβάνες» των κομμάτων για να πάρουν θέση στο προσκήνιο οι «νέοι», έχει πυροδοτήσει πλήθος συζητήσεων στα τηλεοπτικά πάνελ

Τι είναι τα νιάτα; H μικρή ηλικία, ποιος να το αρνηθεί; Είναι βιολογικό το
ζήτημα. Είναι ωστόσο και θέμα εικόνας. «Είστε όσο φαίνεστε», λέει διαφήμιση
ινστιτούτου καλλονής. Που σημαίνει ότι μπορεί και να μην είστε, αλλά να
παριστάνεται την νέα ή τον νέο, εφόσον η σύγχρονη επιστήμη της αισθητικής
χειρουργικής μπορεί να συμβάλλει στην αθώα παραπλάνηση.

Πόσο αθώα, όμως, είναι η αιφνίδια εμμονή στο «νέο» για την πολιτική, έτσι που
εμφανίζεται αμήχανη μπροστά στις ηλικίες; Και όσο πιο αμήχανη είναι αυτή, τόσο
θριαμβεύει το μιντιακό θέαμα, που ταυτίζει το «νέο και ωραίο» με το πρωτότυπο
και ανανεωτικό. Απλώς όμως υποχρέωσε τους σταρ της εικόνας και της σοουμπίζνες
να καταφεύγουν σε παραπλανητικές παρεμβάσεις στο φαίνεσθαι. H πολιτική όμως
δεν είναι τηλεόραση.

Έχει πυροδοτήσει συζητήσεις στα τηλεοπτικά πάνελ αυτή η υπόθεση της
«ανανέωσης», που εμφανίζεται σαν μια καλή ευκαιρία να σαρωθούν παλιές
«καραβάνες» των κομμάτων για να πάρουν θέση στο προσκήνιο οι «νέοι». Όσο όμως
μπερδεύονται τα κριτήρια του τι είναι νέο και τι παλιό, τόσο η θριλερική
παρουσίαση μιας άγριας και απάνθρωπης «σκούπας», που απειλεί να σαρώσει τους
«ώριμους» προς όφελος των «σφριγηλών», καταργεί κάθε έννοια «ανανέωσης» των
νοοτροπιών.

Γιατί αν το μόνο που επιδιώκεται είναι απλώς η αντιστροφή των αναχρονιστικών
διαχωριστικών που αποτελούσαν μέχρι τώρα την τροχοπέδη στην κοινωνία και στη
δημόσια – και ιδιωτική ζωή – παραμένουμε απελπιστικά παλιοί.

Αν κάποτε πληρώσαμε ως νεώτεροι στο ξεκίνημά μας την αλαζονεία της
«ωριμότητας» στους επαγγελματικούς χώρους, λύσαμε το πρόβλημα με την
αντικατάστασή της από την αλαζονεία των νιάτων; Αν συναντήσαμε κάποτε
«φράκτες» που έχτισαν οι προηγούμενοι από μας για να μη χάσουν την
πρωτοκαθεδρία, αν όλη αυτή η νοοτροπία εμπόδιζε τον μισητό της «σφριγηλό» να
ανασάνει, για να του κληρονομήσει εν τέλει την ξινή και αρτηριοσκληρωτική
στάση ζωής και να διαιωνιστεί ο αποκλεισμός, τι νόημα έχει απλώς να
αντιστρέψουμε το ηλικιακό κριτήριο;

Ο κίνδυνος, έτσι όπως εξελίσσεται η υπόθεση της «ανανέωσης» με έμφαση
στην ηλικία, έτσι όπως προβάλλεται από το τηλεοπτικό θέαμα στους
τηλε-διαλόγους, με τους παρουσιαστές να ρωτούν πιεστικά τους βουλευτές της
μιας ή της άλλης πλευράς ποιοι παλιοί θα «φαγωθούν» και να επιμένουν για
ονόματα, λες και γίνονται προγραφές, μόνο να ακυρώσει την «ανανέωση» μπορεί.

Φυσικά η τηλεόραση κυνηγάει την «είδηση», γνωρίζοντας όμως πως δεν μπορεί να
την έχει, εφόσον τα ονόματα είναι εσωτερική υπόθεση των κομμάτων και έτσι
απλώς εγκλωβίζεται τόσο το ενημερωτικό θέαμα όσο και ο πολιτικός διάλογος στην
παραχάραξη του νοήματος της «ανανέωσης». Την εξευτελίζει, καθώς εξευτελίζει τα
προσόντα των ανθρώπων και των πολιτικών, συντηρώντας μια επιζήμια σύγχυση
μεταξύ του «νέου» και του «παλαιού».

Τόσο ώστε, οι μεν μεγαλύτεροι να αισθάνονται την ανάγκη να υπερασπίσουν το
«νεανικόν» των ιδεών τους οι δε νεώτεροι να προσπαθούν μεν να διατηρήσουν την
σεμνότητα, αλλά να μη μπορούν να κρύψουν την ασφάλεια που προσδίδει στο
χαμόγελό τους η μικρή τους ηλικία.

Το «νέο» χρειάζεται και ιδέες

Σε αυτή την περίπτωση έχουμε μια επί πλέον σύγχυση στοιχείων εικόνας και
ουσίας, στοιχείων θεάματος και πολιτικής. Οι πολιτικοί που προτείνουν
επιστροφή σε κλειστές κοινωνίες, την περιχαράκωση σε θρησκοληψίες, πόσο νέοι
και μέσα στην εποχή τους είναι; Και πόσοι πολιτικοί, όλων των κομμάτων
αντιλαμβάνονται την σύγχρονη θέση της γυναίκας και την σέβονται; Ο κ. Καμμένος
για παράδειγμα είναι εξ ορισμού νέος και σφριγηλός, που ανήκουν όμως οι ιδέες
του; Με ποιες συγκρίνονται; Με εκείνες της κ. Δαμανάκη, που έχει εκφραστεί για
όλα τα παραπάνω προβλήματα, του κ. Τσοχατζόπουλου ή του κ. Κεφαλλογιάννη και
του κ. Βαρβιτσιώτη; Το πρόβλημα είναι σφριγηλή υπεράσπιση του παλαιού ή
φρέσκιες ιδέες για σύγχρονα θέματα;

Αν το θέμα μας είναι πώς θα φανεί «νεαρή» η εικόνα ενός κόμματος στις
προεκλογικές αφίσες τότε το ηλικιακό κριτήριο είναι αρκετό. Μόνο που αίφνης
στο παρά πέντε των εκλογών μετατρέψαμε την αντιπαράθεση ιδεών και προγραμμάτων
σε θέμα ηλικιακής επετηρίδας των κομμάτων, όταν το «νέο» είναι μπροστά μας και
χρειάζεται ιδέες και ανοιχτά μυαλά και όχι κόμματα που ομφαλοσκοπούν.