MATIEΣ Aποδράσεις…

Με πολύ ωραία αφορμή την παρουσίαση του καινούργιου – θαυμάσιου –
μυθιστορήματος του Γιώργου Παπαχρήστου «Ανώνυμες ιστορίες», «την έκανα», για
δύο ημέρες, στη Θεσσαλονίκη. Πόλη που την αισθάνομαι σαν ιδιαίτερη πατρίδα μου
– εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε η γυναίκα μου – πόλη με την οποία με συνδέουν
έρωτες, δυνατές φιλίες, ξενύχτια, ρεπορτάζ εκατοντάδων σελίδων, νεανικές
«αλητείες» στης Δόμνας, ζεϊμπέκικα, συγγραφείς και κείμενα και ό,τι άλλο ωραίο
βάζει ο νους του ανθρώπου.

Πέρα, όμως, από τον Παπαχρήστο και ό,τι σημαίνει για μένα η Θεσσαλονίκη, ένας
σοβαρός, ακόμη, λόγος, που μ’ έσπρωξε στην «απόδραση» ήταν η ανάγκη μου να
γλιτώσω, για λίγο, έστω, από την Αθήνα και τις τηλεοράσεις της. Στην Αθήνα,
από τις 7 κι ύστερα το βραδάκι, στήνομαι μπροστά στη μικρή οθόνη, για να
παρακολουθήσω τις ειδήσεις. Και, την ίδια στιγμή, «τρώω στη μάπα» όλη την
προεκλογική κίνηση και όλους τους καβγάδες, μεταξύ Πασόκων και Νεοδημοκρατών,
που τους βαριέμαι αφάνταστα. Στη Θεσσαλονίκη, όμως, ούτε τηλεόραση ούτε
τίποτα. Κουβαλάω τα 70 κιλά μου από ταβέρνα σε ταβέρνα…

Ναι, βαριέμαι αφάνταστα αυτούς τους καβγάδες. Και πολύ εύστοχα σημείωνε στην
«E» η Εύη Κυριακοπούλου, πριν από λίγες ημέρες: «Θα λαλήσουμε πάλι με τις
πολιτικές αψιμαχίες στην τηλεόραση, μεταξύ των υποψηφίων, μέχρι τις εκλογές.
Και άντε… “Να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους!”. “Έχει μνήμη ο ελληνικός
λαός!”. “Θα σας μιλήσω ειλικρινά!”. “Έχουμε τους νέους μαζί μας!”. “Παρακαλώ,
αφήστε με να ολοκληρώσω!”. “Εγώ δεν σας διέκοψα!”. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις,
το διαφημιστικό διάλειμμα είναι μια κάποια λύση…».

Δύο λόγια, ακόμη: ακούω, συνεχώς, στα τηλεπαράθυρα, τη λέξη
«δημοφιλία». Πενήντα χρόνια δημοσιογράφος δεν τη διάβασα, δεν την
έγραψα και δεν την άκουσα ποτέ! Για μένα «αυτή η λέξη – όπως και για τον
Μπαμπινιώτη, τον Δρομπαράκη και το «Λεξικό της κοινής νεοελληνικής» – δεν
υπάρχει. (Υπάρχει, όμως, για τον Κριαρά και το «Μείζον ελληνικό Λεξικό»).
Επειδή, λοιπόν, τα πράγματα είναι μπερδεμένα, γιατί δεν παρατάμε τη
«δημοφιλία», που φέρνει στην «αστυφιλία», τη «λυκοφιλία», την «αιμοφιλία» και
άλλα συναφή, χάριν της καθιερωμένης λέξης «δημοτικότητα»; Ψιλά γράμματα,
βέβαια…