MATIEΣ Tους «έθαψαν»…

Έφυγαν οι γιορτές και μαζί τους και τα «εορταστικά προγράμματα» των καναλιών,
που, πρέπει να πω, τα παρακολούθησα όλα ή σχεδόν όλα. Για να αναρωτηθώ στο
τέλος, όπως άλλωστε και πέρυσι και πρόπερσι και μπόλικα χρόνια πιο πίσω: πώς
αυτή η χώρα, που κάποτε ευτύχησε να τραγουδάει, στους δρόμους, στα κέντρα,
στις ταβέρνες, παντού, Σεφέρη, Ελύτη, Ρίτσο, Γκάτσο, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι,
Ξαρχάκο, Μαρκόπουλο, Λοΐζο, δεν θυμάται τίποτα πια απ’ αυτό το υπέροχο
– και ένδοξο – παρελθόν της;

Πού πήγαν όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί του ελληνικού τραγουδιού; Πώς κατάφεραν
και τους «έθαψαν», εταιρείες δίσκων, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, τηλεοράσεις,
«ελαφρά» περιοδικά και άσχετοι καλλιτεχνικοί συντάκτες εφημερίδων; Και πώς
ένας ολόκληρος κόσμος, ο κόσμος που κατοικεί σ’ αυτό τον τόπο, κατάπιε τη
σαβούρα όλων των τελευταίων ετών, χωρίς να αντιδράσει ούτε μια στιγμή, ενώ
έχει σίγουρα τη δύναμη; Αλλά μήπως η αλήθεια είναι άλλη;

Μου έλεγε, προχτές, η φίλη μου η Ντόρα (Γιαννακοπούλου) πως «φαίνεται ότι
άλλαξαν τα πράγματα. Οι νέοι δεν έχουν καμιά σχέση με το τραγούδι της “χρυσής
δεκαετίας του ’60”. Έχουν δικά τους τραγούδια, δικά τους είδωλα, ζουν σε
άλλους ρυθμούς, αγαπούν άλλη μουσική». Αυτό είναι βέβαιο. Αλλά, πώς συμβαίνει,
ενώ κυριαρχεί στην τηλεόραση και τη δισκογραφία αυτό το σαχλό και πλαστικό
«λαϊκοπόπ», που οι στίχοι του είναι απερίγραπτοι και η μελωδία του χωρίς αρχή
και τέλος, σε όλα τα νυκτερινά κέντρα, μετά το α’ πρόγραμμα, γύρω στις 2 το
πρωί, να τραγουδούν οι πάντες, δίχως εξαίρεση, όχι τα «σουξέ» της εποχής, αλλά
τραγούδια που μας πρωτόμαθαν ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, ο Νταλάρας, η
Μοσχολιού, η Αλεξίου, ο Πάριος, ο Μητσιάς και φυσικά ο Τσιτσάνης, ο
Βαμβακάρης, ο Καλδάρας και ο Μητσάκης; Και πώς συμβαίνει επίσης ένας από τους
καλύτερους νέους τραγουδιστές, ο Ρέμος, να έχει εντάξει στο εφετινό του
πρόγραμμα, σε ειδικά ωριαία αφιερώματα, δημιουργίες των Πλέσσα, Χατζή και
Σπανού και να μοιράζεται μαζί με τους συνθέτες αυτούς την πίστα;

Για μένα το πλαστικό τραγούδι των ημερών, που είναι φυσικό να έχει απήχηση στη
νεολαία, είναι ένα «μεγάλο κόλπο» των εταιρειών δίσκων, που ενδιαφέρονται για
σουξέ της μιας σεζόν και είδωλα του εξαμήνου. «Μεγάλο κόλπο», που φέρνει
γρήγορο χρήμα σε όλο το «κύκλωμα», αλλά δεν μπορεί να έχει καμιά προοπτική.
Ήδη, τα πρώτα τριξίματα, πριν από την κατάρρευση, έχουν αρχίσει ν’ ακούγονται:
οι πωλήσεις των ελληνικών δίσκων πέφτουν ολοένα και πιο χαμηλά…