Οι Ολυμπιακοι αντιήρωες B’

Στην προηγούμενη Επιφυλλίδα μου είχα προτείνει να θεσπιστεί το έπαθλο του
αποτυχημένου αθλητή. Να τον βραβεύουν όχι από λύπηση, αλλά για την άκαρπη
προσπάθεια. Ώστε να έχουν και οι παρακατιανοί και οι απόβλητοι και οι
συφοριασμένοι όπου Γης, να έχουν – έλεγα – κι αυτοί το πρότυπό τους. Και να
αισθάνονται ότι την ώρα εκείνη της παγκόσμιας ευτυχίας, κάποιοι τους
σκέφτονται και τους τιμούν στο πρόσωπο του αποκλεισμένου αθλητή.

Θα πρόκειται, οπωσδήποτε, για μια παγκόσμια πρωτοτυπία της διοργανώτριας
χώρας. Που πρώτη και καλύτερη αυτή θα πρέπει τότε ακριβώς (στην πιο λαμπρή της
ώρα) να γυρίσει πίσω της, να δει τη διαδρομή της και να θυμηθεί πούθε ξεκίνησε
και η ίδια. Μην το ξεχάσει και πάρει ψηλά τον αμανέ. Έτσι έλεγα.

Κι άλλωστε ένα συμβολικό βραβείο σαν αυτό δεν θα ‘ναι παρά μια ελάχιστη ρωγμή
στην πάμφωτη βιτρίνα των αγώνων· μια παρένθεση μικρή στους πανηγυρισμούς των
νικητών. Στο κάτω κάτω της γραφής έχουμε κορεστεί από πρωταθλητές. Και
εκστασιαζόμαστε όταν προστίθεται στις επιδόσεις τους κανένας πόντος παραπάνω,
πράγμα που είναι μάλλον αυτονόητο.

Ενώ απαξιώνουμε τους πέμπτους, τους δέκατους και τους εικοστούς, που όμως
εξαντλώντας τα προσωπικά τους όρια καταφέρνουν να φτάσουν, έστω, στα μισά της
διαδρομής: να κατακτήσουν δηλαδή ένα ρεκόρ ατομικό. Πράγμα που περνάει
εντελώς απαρατήρητο αλλά που είναι, κατ’ εμέ, ακόμα αξιότερο.

Όμως μια κοινωνία που χειροκροτεί μόνο τους πρώτους είναι μικρόψυχη, επιπόλαια
και στο μυαλό φτωχή. Γιατί αρνείται να μάθει από την αποτυχία κι απ’ τη
στέρηση. Λες και υπάρχει καμιά δύναμη πιο ικανή από την ένδεια για να σε
ανασύρει απ’ τα έγκατα της Γης! Τίποτα δεν υπάρχει. Όταν χαθεί από τον άνθρωπο
και η τελευταία του ελπίδα, το μόνο που του απομένει είναι η απόγνωση. Αυτή
τροφοδοτεί το άλγος και τη σύφλογη οργή του, πυροδοτεί το πείσμα του και τον
βγάζει από το βαθύ σκοτάδι.

Γι’ αυτό, λοιπόν, πρότεινα να ονομαστεί το έπαθλο: του αποτυχημένου
αθλητή. Άραγε, θα το καταδεχτεί η Ολυμπιακή Επιτροπή; Θα θελήσουν να
βραβεύσουν έναν τέτοιον αντιήρωα οι περιβεβλημένοι το τηλεοπτικόν φως ώσπερ
ιμάτιον; Ή τάχατες φοβούνται μη και θολώσουν οι προβολείς και συσκοτιστεί η
λάμψη τους;

Ο Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας