Γυμνοί στο μέλλον

Τα μεγάλα τηλεοπτικά και πολυδιαφημισμένα τηλεοπτικά σόου για τα Χριστούγεννα,
την Πρωτοχρονιά, τα Φώτα και τις άλλες γιορτές φανέρωσαν ακόμη μία φορά μια
σκληρή πραγματικότητα: την πλήρη γύμνια του μουσικού ρεπερτορίου της
τελευταίας 25ετίας. Όλα τα προγράμματα που παρουσίαζαν με την ιδιότητα του…
δημοσιογράφου γνωστοί ηθοποιοί ή με την ιδιότητα του ηθοποιού – κονφερανσιέ
πολύ γνωστοί δημοσιογράφοι, στηρίχθηκαν σε γνωστά κλασικά ρεμπέτικα και
αυθεντικά λαϊκά τραγούδια της περιόδου 1948 – 1965. Οι σύγχρονοι τραγουδιστές,
τα είδωλα του σήμερα, που τα τεράστια πορτρέτα φιγουράρουν στις προθήκες των
πολυεθνικών δισκοπωλείων της Αθήνας και της επαρχίας, δεν τραγούδησαν τις
πρόσφατες επιτυχίες τους. Δημιούργησαν κέφι μόνο με τα παλιά, τα καταξιωμένα
και χιλιοτραγουδισμένα μουσικοποιητικά αριστουργήματα των Βαμβακάρη, Τσιτσάνη,
Χιώτη, Μητσάκη, Καλδάρα, Καζαντζίδη, Μπιθικώτση, Γαβαλά και άλλων σημαντικών
δημιουργών. H απορία είναι εύλογη και ο προβληματισμός του κοινού γενικότερος
για την κατάσταση του ελληνικού τραγουδιού. Είναι δυνατόν οι σύγχρονοι αστέρες
του τραγουδιού να στηρίζουν την ύπαρξή τους στο χρυσό, μουσικό παρελθόν; Παρά
την οικονομική υποστήριξη και την αχαλίνωτη προβολή τους, οι τραγουδιστές τού
σήμερα είναι γυμνοί στο μέλλον, αφού τα τραγούδια τους δεν αντέχουν στον
χρόνο. Κρίμα!