Ο Aραφάτ, ο Mιλόσεβιτς και οι άλλοι

Δεν είναι ανάγκη να έχει διαβάσει κανείς τον Σουν Τσέου για να ξέρει πως τον
αντίπαλο, ιδίως όταν έχει αξία και λειτουργεί ως σύμβολο, πρέπει πρώτα να τον
εξοντώσεις ηθικά. Έτσι, στον γιουγκοσλαβικό πόλεμο, πρώτα άρχισαν να
συκοφαντούν τον Σερβοβόσνιο ηγέτη Ράντοβαν Κάρατζιτς. Όμως, δέκα χρόνια μετά,
δεν έχουν παρουσιάσει ακόμα συγκεκριμένα στοιχεία εναντίον του αλλά διάφορες
γενικότητες, που επιτρέπουν στο διαβόητο Δικαστήριο της Χάγης να τον
«καταζητά».

Το ίδιο συνέβη και με τον στρατηγό Ράτκο Μλάντιτς, που υπερασπίστηκε τους
Σέρβους της Βοσνίας και, ιδιαίτερα 150.000 από αυτούς που κατοικούσαν στο
Σαράγεβο και εκδιώχθηκαν τελικά από τα σπίτια τους. Έδωσε, επίσης, κατά κοινή
ομολογία όλων των ξένων στρατιωτικών παρατηρητών, τίμιες μάχες, όπως για την
απελευθέρωση της Σρεμπρένιτσα από τους ισλαμιστές, που είχαν κατασφάξει τους
Σέρβους στα γύρω χωριά. Ουδέποτε τόλμησαν οι διάφοροι κατήγοροι να
δημοσιεύσουν τα αληθινά γεγονότα, όπως τα κατέγραψαν οι ουδέτεροι
εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ, επιλεγμένοι από τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους.
H σιωπή που επικρατεί μαρτυρεί πολλά, αλλά τα πραγματικά στοιχεία υπάρχουν
στον ΟΗΕ.

H περίπτωση του Μιλόσεβιτς είναι λίγο διαφορετική. Στην αρχή, τον παρουσίασαν
σαν ένα μετριοπαθή πολιτικό και δημοκράτη δυτικοευρωπαϊκού τύπου. Όμως, μόλις
υπέγραψε τη Συμφωνία του Ντέιτον, οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους τον
έσυραν στα δικαστήρια για να μην την εφαρμόσουν – ως όφειλαν -, όπου η
εισαγγελέας κυρία Ντελ Πόντε κάνει το παν για να αποδείξει τα «εγκλήματά» του.
Όταν δε η εν λόγω κυρία πήγε για πρώτη φορά στο Κόσοβο, δήλωσε: «Είμαστε εδώ
για να βρούμε αποδείξεις εναντίον του Μιλόσεβιτς». Δηλαδή, αν εύρισκε υπέρ
του, τι θα γινόταν; Αλλά αυτό το είχε αποκλείσει.

Εδώ και δεκαετίες, μια τραγική μορφή δεσπόζει, με σχετική μετριοπάθεια, στους
φανατικούς λαούς της Μέσης Ανατολής. Ο Αραφάτ. Εξόριστος ήδη μία φορά, τώρα
απειλείται να εκδιωχθεί εκ νέου από τη χώρα του, που δεν υπάρχει πια παρά
στους αραβικούς χάρτες. H δύναμη των Μουσουλμάνων και, βέβαια, τα πετρέλαια,
έχουν σώσει τον Αραφάτ όχι μόνο από δολοφονία, αλλά και από το «διεθνές
δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου», όπου θα τον είχε σύρει σίγουρα η «διεθνής
δημοκρατική κοινότητα».

O λόγος για τον οποίο διώκονται οι δύο αυτοί ηγέτες – που διαφέρουν, φυσικά, ο
ένας από τον άλλον – είναι η προσωπικότητά τους και κυρίως το γεγονός ότι, ως
σύμβολα, δεν εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους. Το σπουδαιότερο, όμως, είναι ότι
και οι δύο έχουν υπογράψει ειρηνευτικές συνθήκες που θα έληγαν τον πόλεμο:

Ο Αραφάτ είχε υπογράψει τη Συμφωνία του Όσλο, που έδινε μια λογική λύση στο
ισραηλο-παλαιστινιακό πρόβλημα και η οποία ουδέποτε εφαρμόστηκε. Οι
καθυστερήσεις του Τελ Αβίβ απογοήτευσαν τους εξτρεμιστές Άραβες, που άρχισαν
τρομοκρατική δράση, δίνοντας λαβή στους αντιπάλους.

Ίδια μέθοδος και με τους Σέρβους. Ο Μιλόσεβιτς υπέγραψε με τους
Ισλαμο-βόσνιους και τους Κροάτες τη Συμφωνία του Ντέιτον, η οποία έδινε το
δικαίωμα τριχοτόμησης της Βοσνίας εάν το ζητούσαν δύο από τα συμβαλλόμενα
μέρη, όπως και έγινε με τους Σέρβους και τους Κροάτες. Για να μην εφαρμοστεί,
όμως, η Ουάσιγκτον και οι «σύμμαχοι» προέβαλαν την υπόθεση του Κοσόβου, όπου
οι θύτες Αλβανοί παρουσιάστηκαν σαν θύματα. Έτσι, βομβαρδίστηκε η Σερβία, παρ’
όλο που οι Σέρβοι είχαν ήδη αποδεχτεί στο Παρίσι όλους τους όρους, προτού τους
επιβληθούν και νέοι. Ο Μιλόσεβιτς, που δεν είχε ούτε πετρέλαια ούτε
Παριζιάνους διανοούμενους μαζί του, βρίσκεται, λοιπόν, φυλακισμένος στη Χάγη
και αντιμέτωπος με εκατοντάδες ψευδομάρτυρες.

Ο Δημήτρης T. Άναλις είναι σύμβουλος διεθνών σχέσεων σε θέματα
γεωστρατηγικής και μέλος του Συμβουλίου Επιτήρησης της Ομάδας Δικαιωμάτων των Μειονοτήτων.