Οι φωστήρες της περιφέρειας

Όταν τα σύνορα πρωτεύουσας και επαρχίας ήταν σαφώς διαχωρισμένα μεταξύ τους,
μπορούσες εύκολα να πεις τι είναι τι δεν είναι επαρχιωτισμός. Έκτοτε όμως,
λόγω κυρίως των αλλεπάλληλων μεταναστεύσεων και των ποικίλων συγχωνεύσεων, το
φρούτο τού επαρχιωτισμού αναφύεται παντού. Τα κριτήρια της επαρχιώτικης
αντίληψης δεν έχουν πλέον σχέση με όρια γεωγραφικά, αλλά με τη στενότητα των
εγκεφαλικών ορίων.

Ύψιστη έκφραση επαρχιωτισμού εθεωρείτο ανέκαθεν η πεποίθηση του ανυποψίαστου
αλαζόνα ότι είναι ο πρώτος του χωριού και ο καλύτερος. Αν τυχαίνει μάλιστα να
κατέχει και κανένα θώκο – πολιτικό, πνευματικό ή και τα δυο μαζί, λ.χ. τίποτα
φωστήρες αντιδήμαρχοι επί των πολιτιστικών – ε, τότε φίδια που μας ζώσανε.

Γιατί είναι ικανοί όλοι αυτοί να ανάγουν το τετριμμένο τους τίποτα σε άπαν. Κι
αν από κάπου ακουστεί καμιά κουβέντα αρνητική για τις επιλογές τους, είτε την
εκλαμβάνουν σαν προσωπική επίθεση είτε τη βαφτίζουν αντιδεοντολογική.

Αυτού του είδους ο επαρχιωτισμός δεν είναι μόνο συμπλεγματικός, είναι και
επικίνδυνος. Έχοντας εντρυφήσει οι περί ων ο λόγος στη συλλογιστική ταγμένων
οπαδών – είτε κομμάτων είτε σωματείων ποδοσφαιρικών – προσπαθούν να επιβάλουν
τη μόνη αρχή που την ξέρουνε καλά: ή μαζί μου ή εχθρός μου.

Η ίδια αυτή νοοτροπία θάλλει άλλωστε και στη μεγαλύτερη πρωτεύουσα του κόσμου,
δεν είναι μόνο σύμπτωμα της επαρχίας. Γι’ αυτό σας λέω, το κράμα έπαρσης και
μειονεξίας που είναι ο επαρχιωτισμός δεν εξαρτάται από τις εδαφικές εκτάσεις
αλλά από το εύρος του μυαλού.

Ω, Θεέ μου, ποτέ μη μ’ αξιώσεις να συγχρωτίζομαι με τέτοιους (όπως καταλεπτώς
τούς περιγράφω παραπάνω) επαρχιώτες. Πολλώ δε μάλλον τώρα, που καταφθάνει
πλησίστιο το 2004, αλλά και το 2006. Οπότε τόσο η μητρόπολη όσο και πλήθος
άλλες επαρχίες θα γίνουν Ολυμπιακές και Πολιτιστικές Πρωτεύουσες.

Ας μη μου μέλλεται να (ξανα)δώ σε αρχαίο θέατρο κάτι πολιτικούς λιμοκοντόρους
στρογγυλοκαθισμένους στα μαρμάρινα εδώλια τής προεδρίας κι από κοντά οι φίλα
προσκείμενοι. Όλοι με ύφος συμπεθέρας που ντύθηκε, στολίστηκε σαν την κανίστρα
και στήθηκε για χαιρετούρα.

Όχι, όχι. Δεν λέω πως είν’ κακό ο άνθρωπος να είναι λίγος. Κακό είναι να μην
το υποψιάζεται. Και παίρνοντας στα σοβαρά τον εαυτό του να καμαρώνει σαν το
γύφτικο σκεπάρνι. Αυτό κι αν είναι επαρχιωτισμός.

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας