MATIEΣ Kαλή χρονιά

Κάτω από το τζάμι του γραφείου μου, για να οξυγονώνω την αισιοδοξία μου, έχω
ένα κειμενάκι που έγραψα στα «NEA», τέτοια μέρα, πριν από τρία χρόνια – στο
κατώφλι, δηλαδή, του 21ου αιώνα. Λέει το κειμενάκι: «Είμαι πολύ αισιόδοξος για
τον 21ο αιώνα. Πιστεύω ότι η επιστήμη θα πραγματοποιήσει τεράστια άλματα και
θα καταργήσει, τελικά, τα γηρατειά και τον θάνατο. Μεγάλες κουβέντες, θα
πείτε. Αν κοιτάξουμε, όμως, γύρω μας, θα δούμε, ότι οι «πενηντάρηδες» της
δεκαετίας ’40-’50, που εθεωρούντο γέροι, σήμερα είναι νέοι άνθρωποι, με
ζωντάνια, σφρίγος, επιδόσεις. Ο μέσος όρος ζωής όλο και ανεβάζει τον πήχυ. Και
οι αρρώστιες, η μία μετά την άλλη, εξαφανίζονται. Οι μεταμοσχεύσεις οργάνων
έγιναν ρουτίνα. Τα «μπαλονάκια» και τα «μπαϊπάς» σώζουν χιλιάδες ασθενείς,
κάθε μέρα, από τη στεφανιαία. Ένα σωρό καρκίνοι θεραπεύονται. Ακρωτηριασμένα
μέλη επανασυγκολλούνται και λειτουργούν ξανά. Και είμαστε, ακόμη, στο τέλος
του 20ού αιώνα».

Έτσι έχουν τα πράγματα. Και πιστεύω πως ο Κρεμαστινός έχει δίκιο, όταν
υποστηρίζει ότι σε μερικά χρόνια το όριο ζωής θα έχει φτάσει τα 120 έτη.
Βεβαίως, από την άλλη μεριά, υπάρχει ο Αρχιεπίσκοπος, υπάρχουν οι παπάδες,
υπάρχουν οι κατηχητές. Υπάρχει, όμως, και ο Αντώνης Σαμαράκης, που καίτοι
πέρασε στη νιότη του από χριστιανικές οργανώσεις, την ώρα της κρίσης δεν
παρέδωσε το σώμα του στην Εκκλησία, για τελετές και προσκυνήματα, αλλά στο
Πανεπιστήμιο, για να χρησιμοποιηθεί σε επιστημονικές έρευνες. Και υπάρχει,
ασφαλώς, και η πλάκα του λαϊκού άσματος, που εύχεται «ν’ αρρωστήσει ο Άγιος
Πέτρος / να την βγάλουμε και φέτος…».

Παραμονή του 2004. Δεν είναι ένας καινούργιος χρόνος – σκέτα, με τα συνήθη
«αίσιον και ευτυχές», τα φώτα, τις γιρλάντες και τα μελομακάρονα. Είναι ένας
χρόνος με εκλογές, με το Κυπριακό, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν είναι
αλήθεια πως «όλα στον κόσμο αλλάζουνε / κι όλο τα ίδια μένουν». H αλήθεια
είναι πως τώρα βγαίνεις από το αεροδρόμιο και, πριν το πάρεις χαμπάρι,
βρίσκεσαι στον Ασπρόπυργο! Έκανα τη διαδρομή, τελευταία, τρεις φορές και γι’
αυτό την μνημονεύω. (Εξακολουθεί, πάντως, να υπάρχει πρόβλημα στην Κακιά
Σκάλα). Το ίδιο συμβαίνει και με την Εγνατία Οδό. Τα αυτοκίνητα
καταβροχθίζουν, χωρίς ν’ αγκομαχάνε, αμέτρητα χιλιόμετρα! Και τι να πω για τη
γέφυρα του Ρίου – Αντιρρίου, που την βλέπεις να ολοκληρώνεται και χτυπά η
καρδιά σου από γλυκιά προσμονή.

Πάμε καλά. Και θα πάμε ακόμη καλύτερα, τη χρονιά που κάνει αύριο το πρώτο της
βήμα. «Ψηλά τις σημαίες και ψηλά τις καρδιές», έγραφε κάποτε ο Μυριβήλης. Εγώ,
λέω «Βάλτε λίγο γέλιο στη ζωή σας. Βάλτε λίγη χαρά. Ανοίξτε τα παράθυρα των
σπιτιών σας να μπει φρέσκος αέρας, έστω και παγωμένος, έστω και με ρύπους. H
ζωή προχωράει».

Ξανά και πάλι: Καλή χρονιά!