Σόου παρακμής

Έδωσαν την τελευταία παράσταση του αλληλοσπαραγμού και αποχώρησαν από το στούντιο μέσα σε παγωμένη ατμόσφαιρα

Τους έβαλαν για μία ακόμη φορά γύρω γύρω στις κερκίδες, τους ζήτησαν να
διηγηθούν τις περιπέτειες που έζησαν στο μακρινό, εξωτικό νησί, περιπέτειες
που συνήθως δένουν τους ανθρώπους, όταν αυτοί ενώνουν τις δυνάμεις τους να
αντιμετωπίσουν τον «κοινό κίνδυνο». Μόνο που εδώ ο «κίνδυνος» ήταν ο διπλανός,
ο απέναντι, ο όμοιος. Αυτό που έμοιαζε «κοινό», η επιβίωση, στην
πραγματικότητα ήταν μια σκηνοθεσία. Δεν υπήρχε, μόνον κατασκευασμένες
δυσκολίες από μια κυνική ομάδα παραγωγής που γνώριζε πώς να φέρει ανθρώπους
στα όριά τους, με την πείνα και τις κακουχίες. Άνευ λόγου ή μάλλον για το
θέαμα. Λες και δεν συμβαίνουν παντού στον κόσμο δυστυχίες να ασχοληθούμε μ’
αυτές, πρέπει να κατασκευάσουμε για την τέρψη των οφθαλμών, δικές μας, των
χορτασμένων.

Έτσι, στον πανηγυρικό τελικό του «Survivor» είδαμε – για μία ακόμη φορά
– την εξαέρωση των ανθρώπινων ουσιών μπροστά στο χρηματικό έπαθλο, τη διάλυση
συναισθημάτων, τον κανιβαλισμό να αναβιώνει, όλα καλυμμένα με την ψευδαίσθηση
μιας «κοινότητας», ενός «αγώνα» που όμως για τον καθένα ήταν μοναχικός,
εγωιστικός και, εντέλει, αναίτιος. Ένα σόου παρακμής.

Στην αρχή είχαν όλοι να θυμηθούν διάφορα αστεία ή τρυφερά περιστατικά. Πώς
πρωτογνωρίστηκαν, πώς πεινούσαν και έκλεβαν τροφές και αυτό τους έφερνε κοντά.
Οι διηγήσεις για το άδειο στομάχι, τις απίστευτες κακουχίες, τις περιπέτειες,
τους τραυματισμούς, δημιουργούν την ατμόσφαιρα μιας ηρωικής ομάδας που έδινε
έναν μεγάλο αγώνα.

«Ήταν όλα αληθινά», επέμενε και ο Γρηγόρης Αρναούτογλου και «λυπάμαι
που περάσατε αυτές τις απίστευτες κακουχίες. Εγώ που ζούσα σε καλύτερες
συνθήκες δεν ήξερα πόσο δύσκολα ήταν όλα για σας». Ναι, λοιπόν, 17 άνθρωποι
πέρασαν μαρτύρια πείνας και τραυματισμών. Εντυπωσιακό, αλλά προς τι όλο αυτό;

Γιατί καθώς ακούμε το νήμα των διηγήσεων να ξετυλίγεται, που η χρονική
απόσταση και η τωρινή καλοπέραση τις κάνει να μοιάζουν μακρινές και τρυφερές,
έχουμε την αίσθηση πως αυτή η ομάδα των ανθρώπων που ξεμαλλιαζόταν μπροστά
στον φακό, που αλληλοκαρφωνόταν, που βούλιαζε στις ίντριγκες για το ποιος θα
διώξει ποιον, ήταν τελικώς μια αγαπημένη παρέα, που την ένωσε ο κοινός σκοπός
και που πίσω από τις κάμερες αγαπιόταν και αλληλοϋποστηριζόταν. Λίγο ακόμη και
νομίζαμε πως όλα ήταν μια σκηνοθεσία, πως δεν υπήρχαν σκιές στις σχέσεις τους,
πως με αλτρουισμό έκλεβαν τροφές από τα τηλεοπτικά συνεργεία για να τα
μοιράσουν μεταξύ τους, πως έκλεβαν γόπες για να καπνίσουν όλοι μαζί. Θαύμα!

Οι διηγήσεις θυμίζουν φανταρικό, εκεί που οι αναγκαστικές και για
πολλούς αναίτιες στερήσεις φέρνουν κοντά ακόμη και τις πιο απίθανες
προσωπικότητες. Λίγο ακόμη και θα ακούγαμε κάτι σαν «ήπι-ήπι-ούμε, σας
ευχαριστούμε».

Κι όμως, μόλις η ώρα της κάλπης πλησιάζει, ανάβουν τα αίματα, ξανάρχονται οι
αναμνήσεις της άδειας ψυχής, η συνείδηση πως ακόμη και αν ορισμένες πρακτικές
ανάγκες τούς έφεραν κοντά, στην πραγματικότητα τους χώριζε από την αρχή το
χρήμα, το έπαθλο, η νίκη, το «ο θάνατός σου η ζωή μου».

Και για μία ακόμη φορά κονταροχτυπιούνται, θυμούνται τις πικρίες,
αποκαλύπτεται η καχυποψία, πως ποτέ δεν ήταν ομάδα, ίσως ανά δύο γίνονταν
φίλοι, αλλά ομάδα ποτέ. Δεν ενώθηκαν, χωρίστηκαν με αβυσσαλέο μίσος. Ξόδεψαν
για χάρη της κάμερας ψυχική ουσία, εκπρόσωποι μιας χαλασμένης κοινωνίας, που
έχοντας χορτάσει από όλα κυνηγάει τις πλαστές δυσκολίες, προκειμένου να
αισθανθεί συγκίνηση ή κάτι σαν συγκίνηση.

Φθόνος μέχρι τέλους

«Χωρίς αιτία» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος αυτού του ριάλιτι, που έφερε
ανθρώπους στα όρια της σωματικής τους αντοχής μόνο για κατανάλωση, αγρίεψε τις
ψυχές τους, τους έκανε πιο καχύποπτους, τους ξόδεψε. Βρέθηκαν να βρίζονται στο
πλατό, ο «Κάπτεν» με τις οικονομικές προσφορές του προς τον Ηλία μήπως τον
δελεάσει, μήπως πείσει για την ευγένεια της ψυχής του, η Ευαγγελία με τη
σκληρότητα της άμυνας «ορισμένους από εσάς δεν θέλω να σας ξαναδώ ποτέ»,
έδωσαν την τελευταία παράσταση αλληλοσπαραγμού και αποχώρησαν, με την
Ευαγγελία να έχει κερδίσει τα 200.000 ευρώ «επειδή μεγαλώνει ένα παιδί μόνη
της» και τον κυρ-Νίκο να μουρμουρίζει κάτω από τα μουστάκια του φθονερά. Τι
ωραίο χριστουγεννιάτικο θέαμα! Διδακτικό.