Φως «Eκ φωτός»

Τι είναι η πατρίδα μας; Ένα ποίημα ανάγλυφων εικόνων, απαντάω, ξεφυλλίζοντας
το γοητευτικό λεύκωμα «Εκ φωτός» του Γιώργου Καβαλιεράκη. Οι φωτογραφίες του
έχουν σαφήνεια και αλήθεια, καθώς αναμετρώνται με τις αληθινά όμορφες στιγμές.
Πράγμα όχι πολύ εύκολο. Διαλέγει τα πρωινά, που γενικώς σπανίζουν στις
φωτογραφίες. Πρέπει να έχει τρέξει πολύ για να απαθανατίσει αυτό το «άσπρο
φως», όπως το λέει ο Χειμωνάς. Διαλέγει τα σούρουπα που δεν έχουν πλούσια
χρώματα, αλλά σκιές φωτός. Διαλέγει τα νερά με όλες τους τις διαθέσεις, την
ορμή, τη γαλήνη, τον καθρέφτη όπου αντανακλάται το φως. Το φως που τον
ενδιαφέρει είναι το ήπιο, το γαλήνιο με τα ημιτόνια, που είναι το πιο
ζωγραφικό φως. Ο Καβαλιεράκης αναμετράται με τις αληθινά όμορφες στιγμές,
βάζοντας δύσκολα στον εαυτό του. Σέβεται το θέμα του, προσπαθώντας να συλλάβει
το θαύμα. Και τότε στέκεται πίσω του. Στην απεικόνιση και όχι στην
επεξεργασία. Το καδράρισμα, οι όγκοι, ο ασβέστης που κιτρινίζει κάτω από τον
ήλιο δεν είναι λήψεις τυχαίες. Παίζει με τους ορίζοντες. Άλλοτε κατεβάζει
χαμηλά τον φακό του, άλλοτε ανεβάζει σε βάθρο το αντικείμενό του κι άλλοτε σε
μια προοπτική βάθους… Μεταξύ φύσης και σκηνοθεσίας είναι εμφανής ο σκελετός
του τοπίου, σαν το μπετόν ενός αρχιτεκτονήματος προτού καλυφθεί.