Σκηνοθέτης «υψηλής τάσης»

Στη συντεχνία του θεάτρου, όπου περισσεύουν οι ηθοποιοί κι ας αυξάνονται οι
παραστάσεις, είναι ορατή η έλλειψη σκηνοθετών. Οι καλοί σκηνοθέτες είναι
λιγοστοί κι έτσι ανακυκλώνονται οι ίδιοι και οι ίδιοι. Γι’ αυτό κάθε φορά που
μια παράσταση ξεχωρίζει για την οργάνωση, την θιασική υποκριτική ενότητα, μια
διείσδυση και ευαισθησία στη σύλληψή της, εντέλει για μια ενδιαφέρουσα και
λεπτοδουλεμένη σκηνική προσέγγιση, τα βλέμματα στρέφονται στον σκηνοθέτη. Πόσο
μάλιστα, όταν αυτός είναι νέος στον χώρο. Όπως είναι η περίπτωση του Γιάννη
Μόσχου, που σκηνοθέτησε φέτος στον Εξώστη του θεάτρου «Αμόρε» την «Υψηλή τάση»
της Άμπι Μόργκαν. Μοντέρνα γραφή μιας αινιγματικής ιστορίας τριών παράξενων
προσώπων. Δύο αγόρια κι ένα κορίτσι (ερμηνεύονται υπέροχα από τους Χρήστο
Λούλη, Φάνη Μουρατίδη, Φαίη Ξυλά) σε μιά ένταση σχέσεων, που «γλιστράει»
ανάλαφρα πάνω στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, ενός θεάτρου που ξέρει τι σημαίνει
ανατροπή και μαγεία. H «Υψηλή τάση», όπως την σκηνοθέτησε ο Γιάννης Μόσχος,
προστέθηκε στις «υποσχέσεις» που μας έδωσε με την προηγούμενη δουλειά του στον
μονόλογο της Λυδίας Φωτοπούλου «Φύλα της», ένα μονόπρακτο του Ανδρέα Φλουράκη.
Και μπορεί η ατμόσφαιρα, η δραματουργία, η γραφή των δύο αυτών έργων να μην
έχουν κοινά στοιχεία, συναντιούνται όμως στην αλήθεια. Στην καλλιτεχνική
αλήθεια, που πολλά οφείλει στον νεαρό σκηνοθέτη, ο οποίος σπούδασε
φαρμακοποιός, αλλά άφησε τα φάρμακα για το «φαρμάκι» του θεάτρου.