Ο «συνασπισμός» σώζει…

Να συμπληρώσω και να κλείσω σήμερα τα – κάπως απεγνωσμένα… – σχόλια περί
θεατρικής κρίσης και πλήρους απραξίας της θεατρικής κοινότητας να αντιδράσει
αποφασιστικά σ’ αυτήν. Και ρωτάω: Έχετε δει εσείς θίασο πέντε, έξι, επτά
πρωταγωνιστών εδώ και πάρα πολλά χρόνια; Όχι, θα μου πείτε. Και θα έχετε
δίκιο. Ούτε εγώ έχω δει. Βρε, ποιος θα «συνασπιστεί» και ποιος θα
«συνεταιριστεί» με πέντε, έξι, επτά άλλους του ίδιου «μεγέθους» για να παίξει
ρόλο κατά δώδεκα ατάκες μικρότερο των άλλων ή ήρωα που πεθαίνει στη δεύτερη
επί τριών πράξεων; «Εγώ» τερατωδώς διογκωμένα, ματαιοδοξίες βλακωδώς
αποχαλινωμένες, άγνοια, επιπολαιότητα, ίχνος διορατικότητας… Άρα; Άρα
εαυτούς ου δύνανται σώσαι. Και ποιος μπορεί να τους σώσει; Όχι βέβαια οι
Πρόεδροι της Δημοκρατίας, οι Πρωθυπουργοί, οι υπουργοί και ο θλιβερά γελοίος,
φελινικός θίασος των «κοσμικών» που επιστρατεύουν στις αλλεπάλληλες «επίσημες»
πρεμιέρες τους. Μια ελπίδα έχω μόνο. Ότι, όταν «καεί» για τα καλά ο «κώλος»
τους – δεν επιχαίρω, αντίθετα οργίζομαι και αγωνιώ… -, τότε ίσως σκεφτούν
ότι πρέπει να αφήσουν κατά μέρος το «ύφος» και να μαζευτούν και να
κουβεντιάσουν σοβαρά και να «τα βρουν» και να κάνουν τους δυνατούς θιάσους των
πρωταγωνιστών που – μα δεν το βλέπουν; – το ζητούμενο όλων μας είναι.