«Έχω πάθος για ζωή»

Στην καριέρα του ο Σαρλ Αζναβούρ έχει πουλήσει κάπου εκατό εκατομμύρια δίσκους. Έχει γράψει 740 τραγούδια και έχει παίξει σε 60 ταινίες

Ο Σαρλ Αζναβούρ είναι περήφανος για όσα έχει πετύχει, αλλά δεν κοιτάζει μόνο
πίσω. «Συνεχίζει σπέρνοντας τη νοσταλγία του στον δρόμο», όπως χαρακτηριστικά
έχουν πει γι’ αυτόν. Τον Μάιο κλείνει τα ογδόντα του, αλλά ούτε αυτό τον
σταματά. Εκδίδει τα απομνημονεύματά του («Le Temps des avants», Οκτώβριος
2003), κυκλοφορεί καινούργιο cd και ετοιμάζεται για εμφανίσεις! «Δεν μπορώ να
υποφέρω την απραξία», λέει. «Έχω πάθος για ζωή. Δεν είναι θέμα βουλιμίας, αλλά
μόνο η ανάγκη της κίνησης, της ύπαρξης. Και τη σκηνή, έτσι την βλέπω. Ως μια
ασύγκριτη σωματική ευχαρίστηση».

Τι βουλιμία να έχει, άλλωστε; Στην καριέρα του έχει πουλήσει κάπου εκατό
εκατομμύρια δίσκους. Έχει γράψει 740 τραγούδια και έχει παίξει σε 60 ταινίες.
H καριέρα του υπήρξε και διεθνής, καθώς ήδη από τη δεκαετία του ’60 έκανε το
άλμα να τραγουδήσει στην Αμερική. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι, όπου πήγαινε,
τραγουδούσε τουλάχιστον τα μισά τραγούδια στην τοπική γλώσσα. Από τα τραγούδια
μάλιστα που έχει γράψει, τα 350 μόνο είναι στα γαλλικά, περί τα 150 στα
αγγλικά και τα υπόλοιπα σε άλλες γλώσσες. Αλλά και στον νέο του δίσκο
πηγαινοέρχεται από το πορτογαλικό φάδος στο γαλλικό ρομαντικό τραγούδι και από
εκεί στο σουίνγκ και στην μπόσα νόβα.

Αντίθετα όμως με το κοινό, η κριτική τον έβλεπε πάντα με επιφύλαξη: «Μου
έκαναν τα πάντα», λέει στη «Φιγκαρό». «Μου είπαν ότι είμαι κοντός, άσχημος,
και “προικισμένος” με μια φωνή απαίσια. Για πολλά χρόνια έπρεπε να σιωπώ. Δεν
έχω πικρία, γιατί έμαθα να σχετικοποιώ τα πράγματα και άντλησα μαθήματα από
όλα αυτά: το αμερικανικό κοινό παρακολουθεί θεάματα για να διασκεδάσει· το
γαλλικό για να σχολιάσει».

Ο Σαρλ Αζναβούρ δεν θέλει να βασίζεται στη γρήγορη επιτυχία ενός τραγουδιού,
επομένως δεν βλέπει το νέο του άλμπουμ ως πρόκληση. Αρέσκεται να λέει ότι
βασίζεται στη διάρκεια και ότι, περισσότερο από σουξέ, εκείνο που κατάφερε
ήταν να γράψει τραγούδια που έμειναν κλασικά, ένα αληθινό ρεπερτόριο. Και αυτό
το θεωρεί σημάδι αναγνώρισης μιας αριστοκρατίας, εκείνης που συγκροτούν τα
ονόματα ενός Μπρελ, ενός Μπρασένς και ενός Φερέ.

H αριστοκρατία είναι ίσως λέξη-κλειδί για έναν άνθρωπο που γεννήθηκε μεν στο
Παρίσι, από γονείς όμως που μόλις είχαν φτάσει, πρόσφυγες, από την Αρμενία.
Τουρκικής καταγωγής η μητέρα, γεωργιανής ο πατέρας και το επίθετο αυτών
Αζναβουριάν. Μεγάλη αλλαγή για έναν άνθρωπο που έφτασε να συναντά τον Ντε
Γκολ, τη βασίλισσα της Αγγλίας και να καλείται στον Λευκό Οίκο από τον Κλίντον.

Δίαιτα πριν από την τουρνέ

«Για να γράψω χωρίς να επαναλαμβάνομαι, ξεχνάω τα προηγούμενα άλμπουμ και
ρίχνομαι στη δουλειά», εξηγεί. «Γράφω και ξανακοιτάζω αυτά που έγραψα,
αντιμετωπίζοντας με εντιμότητα τον εαυτό μου. Φυσικά, τα θέματα που προτιμώ
είναι σταθερά: η νεότητα, η κοινωνία, η αμφιβολία, ο έρωτας, η νοσταλγία».

Στα 75 του χρόνια μπορούσε ακόμη να πηγαίνει απευθείας από γυρίσματα
ταινίας σε τουρνέ. Ενδιάμεσα κατάφερνε να κάνει προώθηση της τουρνέ και να
ασχολείται και με έναν σύλλογο βοήθειας ανάπηρων παιδιών στη Λιλ. «Αυτή η ζωή
είναι κουραστική, αλλά κάνω απόλυτα υγιεινή ζωή», λέει. Επί μία εβδομάδα πριν
από την τουρνέ πίνω μόνο ένα ποτήρι κρασί στο μεσημεριανό, το οποίο είναι και
το μόνο μου γεύμα της ημέρας. Ένα πιάτο, χωρίς επιδόρπιο. Άπαξ και ξεκινήσει η
τουρνέ, σταματάει η δίαιτα. Με τη γυναίκα μου, παίρνουμε όλα τα γεύματα σε ρεστοράν».