H κρίση, η «πίτα»…

Κρίση, λοιπόν, στο θέατρο. Κρίση στα ταμεία, δηλαδή. Οικονομική κρίση. Κάθε
χρόνο, τέτοιες μέρες τίθεται το θέμα και ύστερα από κανένα μήνα αναιρείται –
το ένα θέατρο που δεν πήγαινε καλά «τσίμπησε», το άλλο «κινήθηκε»… -, και
μετράμε πλέον ταμειακές επιτυχίες και – φυσικά – αποτυχίες. Φέτος τα πράγματα
φαίνονται πιο δύσκολα. E, μα λογικό επακόλουθο δεν είναι. Μπορεί να
«απορροφήσει» το θεατρόφιλο ή έστω το ευρύτερο κοινό τριακόσιες παραστάσεις
κάθε χειμώνα στην Αθήνα; Πόσο είναι το κοινό αυτό; Αυξάνεται; Μειώνεται; Αλλά
και αν αυξάνεται, πόσο μπορεί να αυξηθεί; Ο Έλληνας αγαπάει τόσο πολύ το
θέατρο; H «πίτα» του κοινού πόσο μπορεί να μεγαλώσει; Όταν ο αριθμός των
θεάτρων που διαγκωνίζονται να τη μοιραστούν αυξάνεται με πολύ μεγαλύτερη
ταχύτητα φυσικό είναι τα «κομμάτια» να μικραίνουν… Έρχεται καπάκι και η
ευρωακρίβεια και σιγά μη δεν θιγεί και το θέατρο.

…και οι «στρουθοκάμηλοι»

Τις πταίει; Μα οι ίδιοι οι άνθρωποι του θεάτρου πρώτοι και καλύτεροι. Ως
σύνολο. H κρίση φτάνει, έφτασε, κρούει τις θύρες τους κι εκείνοι το βιολάκι
τους. Με χωμένο το κεφάλι στην άμμο ως άλλες στρουθοκάμηλοι κάνουν ότι δεν
«είδαν» τίποτα. «Δεν είναι στο δικό μου, το “σπίτι”, στου διπλανού είναι…»,
«κρίση είναι, θα περάσει…». Αμ δε! H κρίση, κύριοι, δεν είναι η περσινή, η
φετινή, του επόμενου χρόνου… Δεν είναι η κρίση «του διπλανού» μόνο. H κρίση
είναι γενική και μεγάλη και έρχεται σιγά σιγά. Σε δέκα χρόνια – και να μου το
θυμηθείτε – θα έχουν έρθει τα πάνω-κάτω στο θέατρο. Κι εσείς τι πράττετε;