Eπανεκδόσεις, αμηχανία και διαμάντια στη λάσπη

Το νέο CD της Χαρούλας Αλεξίου «Ώς την Άκρη του Ουρανού σου» άνοιξε τον χορό των «ειδικών προτεινόμενων τιμών», φέρνοντας τη δισκογραφία ενώπια της… ακρίβειας της. Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης με ένα «Κρυφό φιλί» πήρε φέτος το παιχνίδι των ποπ πωλήσεων, ενώ η Ευανθία Ρεμπούτσικα «σαρώνει» – όπως και η ταινία – με το σάουντρακ της «Πολίτικης κουζίνας»

Στον φετινό απολογισμό στον τομέα της ελληνικής δισκογραφικής παραγωγής πρώτα
απ’ όλα υπογραμμίζουμε (για μία φορά ακόμη) την έλλειψη μια ευδιάκριτης νέας
τάσης που θα μπορούσε να μας δώσει μια γεύση γι’ αυτό που μας περιμένει στο
μέλλον – εκτός και αν εννοούμε τάση το πλήθος των επανεκδόσεων που κατακλύζουν
αυτές τις ημέρες την αγορά.

Είναι δείγμα των καιρών μας, πάντως, ότι άρχων των πωλήσεων, αλλά και των
εντυπώσεων ανακηρύσσεται και φέτος ο Μιχάλης Χατζηγιάννης (το «Κρυφό
Φιλί», δεύτερη έκδοση και πρώτη μαζί, ξεπέρασε τα 100 χιλιάδες αντίτυπα), ενώ
εξακολουθούν να μονοπωλούν την πιο λαϊκή πλευρά ο Αντώνης Ρέμος και ο
Γιάννης Πλούταρχος διατηρώντας τη φόρα που είχαν από πέρυσι. Το
«αουτσάιντερ» – με ζήτηση στην αγορά ανάλογη προβεβλημένων λαϊκών αστέρων –
αποδεικνύεται η Ευανθία Ρεμπούτσικα με το σάουντρακ «Πολίτικη Κουζίνα»,
μια δουλειά που πριν προλάβει να βγει στην αγορά, από τη μικρή ανεξάρτητη
Cantini (και έχει σημασία αυτό) πούλησε με εντυπωσιακή ταχύτητα πάνω από
25.000 αντίτυπα.

Στο «μέτωπο» των τραγουδοποιών τώρα ή των πρωτοκλασάτων ονομάτων του
τραγουδιού (που μπορούν να στηρίξουν ένα μέγεθος πωλήσεων) οι κυκλοφορίες
είναι σχετικά πρόσφατες για να έχουμε μια διαμορφωμένη εικόνα.

Όμως, μπορούμε να αρχίσουμε από τον πολυσυζητημένο και αρκετά παιγμένο στα
ραδιόφωνα νέο δίσκο της Χαρούλας Αλεξίου «Ώς την Άκρη του Ουρανού σου»
(Emi Estia), που απαλλαγμένη από το άγχος πειραματισμών, φτιάχνει ένα στέρεο,
μελωδικό δίσκο, βασισμένο στις παλιές καλές συνταγές του έντεχνου και λαϊκού
τραγουδιού. H προσπάθεια επιβραβεύεται κατευθείαν (αμέσως πλατινένιο) παρά τις
θύελλες και τα μέτωπα που άνοιξε στην αγορά η πρωτοβουλία της εταιρείας της να
μειώσει τη λιανικής τιμή του CD. Τον ίδιο περίπου δρόμο, κατά τι λαϊκότερο,
ακολούθησε φέτος και η Μελίνα Κανά («Φέγγει Αλλιώτικα», Sony),
τραγούδια που κεντρίζουν αμέσως το συναίσθημα του παραλήπτη, ίσως γιατί είναι
τόσο οικεία από το πρώτο άκουσμα, ζεϊμπέκικα, τσιφτετέλια, απλά λαϊκά
τραγούδια που της έδωσε ο πρώην Οπισθοδρομικός Θοδωρής Παπαδόπουλος (μουσική)
και η Σμάρω Παπαδοπούλου (στίχο).

Τραγουδοποιοί: Πορτοκάλογλου («Δίψα», Universal), Μαχαιρίτσας («Στο
Αφιερώνω», EMI) Θηβαίος («Μόνο Νερό Στη Ρίζα», Lyra) και Τσακνής («Μια Ζωή
Αλλού») έφεραν δουλειές που ακόμα δεν έχουν διαγράψει πορεία, όμως, η πρώτη,
γρήγορη ακρόασή τους μας έπεισε ότι οι εν ενεργεία τραγουδοποιοί μας
βρίσκονται σε δημιουργική φάση.

Ξεχωρίζουμε τις «Περιπέτειες ενός Προσκυνητή» (Universal) του Αλκίνοου
Ιωαννίδη, που μουσικά και στιχουργικά έχει κάνει άλματα και τον «Καθρέφτη»
(Sony) του Φοίβου Δεληβοριά, που αυτή την φορά (ειδικά) μετουσιώνει με
ευστοχία την εποχή μας σε στίχο.

Τα ελληνικά «χάιλαϊτς» του 2003

Σάουντρακ: Εκτός από την εξαιρετική «Πολίτικη Κουζίνα» της Ευανθίας
Ρεμπούτσικα σημειώνουμε και το «Οξυγόνο» (Σείριος) από τον Νίκο Κυπουργό.
Εποχές, (μουσικά) ιδιώματα, μέρη, μπλέκονται γλυκά σε μία δουλειά που δεν έχει
ανάγκη την εικόνα για να επικοινωνήσει με τον ακροατή.

Παράδοση: Το πρωτοεμφανιζόμενο γκρουπ Κοντραμπάντο με τον δίσκο τους
«Cargo» (Libra music), το «Αιγαίο» από τους B. Δρογκάρη και M. Πάππο. «Από τον
Πόντο στην Περσία», από τους Ματθαίο Τσαχουρίδη, Χουσεΐν Ζαχάγουι και Αρντεσίρ
Κάμκαρ και Iris – «συνομιλία» του Ρος Ντέιλι με μια πολυεθνική ομάδα, Ελλήνων,
Περσών και Ινδών μουσικών – όλα από την Protasis.

Πρωτοεμφανιζόμενος: Χωρίς επιφύλαξη ο 19χρονος Ζακ Στεφάνου. Το «Στο
διάστημα Δραπέτες» (Sony) δείχνει έναν «ψαγμένο» και ταλαντούχο νεαρό, που δεν
αποκλείεται να γίνει φαβορί μιας νέας πιο ενδιαφέρουσας ποπ.

«Transformations» (Σείριος): H πιο γοητευτική και τολμηρή μεταμόρφωση
γνωστών τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι από τον μετρ της ελληνικής ελεκτρόνικα,
K. Βήτα. Μία εντελώς νέα «ανάγνωση» ενός υλικού που τώρα «αναπνέει» σε δύο
εποχές.

Ακόμη, αναφέρουμε και τις πιο πειραματικές δουλειές, των Γιώργου
Χριστιανάκη («Παράξενες Ιστορίες»), των Sigma Tropic («16 Χαϊκού & Άλλες
Ιστορίες») και της ομάδας παραγωγής Man Data Sound («Dubient», «Λάσπη» και
«Αθάνωρ») όλα από τη Hytch Hyke.