MATIEΣ Σαν τσουβάλι…

Κάποτε, τους έβαζαν μέσα σ’ ένα κλουβί και τους γύριζαν από πόλη σε πόλη κι
από γειτονιά σε γειτονιά, για να τους βλέπει ο κόσμος σαν μαδημένες κότες και
να το φχαριστιέται. Τώρα, τους δένουν τα χέρια και τα πόδια, τους σημαδεύουν
με αυτόματα όπλα, τους ρίχνουν στο πρόσωπο χιλιάδες φώτα, τους ξυρίζουν και
στέλνουν, με την τηλεόραση, την τρομαγμένη φάτσα τους στα πέρατα της
οικουμένης.

Πώς ήταν ο Σαντάμ Χουσεΐν την εποχή της παντοδυναμίας του και πώς είναι
τώρα… Τότε, στητός, όρθιος, με τη στρατιωτική στολή και τα παράσημα ατένιζε,
τα ρακένδυτα πλήθη που τον αποθέωναν, από ψηλά και, κρατώντας στο αριστερό του
χέρι το ντουφέκι, έριχνε στον γάμο του Καραγκιόζη. Κανείς δεν διενοείτο να
αμφισβητήσει την ισχύ του! Σέρνονταν όλοι, δούλοι, γύρω του! Ως και οι γιοι
του, χλιδάτοι και γκόμενοι, σκότωναν, άρπαζαν, βίαζαν, μεθούσαν, αλλά μπροστά
του, σούζα!

Τώρα, ο στυγνός δικτάτορας, το πρώην αγαπημένο τσιράκι των Αμερικανών,
αναμαλλιασμένος, βρώμικος, με μάτια σβησμένα, δεν βγάζει τη γλώσσα στους
αντιπάλους του για να τους προκαλέσει, αλλά για να την δουν οι γιατροί και να
κάνουν μια πρώτη διάγνωση, για την «πολύτιμον υγείαν του». Γιατί είναι,
πράγματι, πολύτιμη η υγεία του για τις ΗΠΑ. Ποιος ξέρει τι του επιφυλάσσουν…

Τι σου είναι, όμως, ο άνθρωπος… Τη μια στιγμή «παιδί τού πάρ’ τα όλα» και
την άλλη ζαρωμένος ποντικός, μέσα σε μια τρύπα γεμάτη σκόνη, με χειροπιαστό
σκοτάδι, όπως ο τάφος της Ιουλιέτας. Το βλέπω και με τους δικούς μας
πολιτικούς και, γενικώς, τους περί την εξουσία σουρταφερτάριους: όσο
κυκλοφορούν με την κρατική λιμουζίνα και τους μπάτσους ολόγυρά τους είναι
ευθυτενείς, ατσαλάκωτοι, με το βλέμμα κοφτερό σαν λεπίδι. Μόλις, όμως, μείνουν
στην «απόξω», οι περισσότεροι θυμίζουν όρθια τσουβάλια, αδειανά…

Όσο για τον Μπους, φυσικά, θριαμβεύει. Βγαίνει στις τηλεοράσεις, σε «παγκόσμιο
δίκτυο», ευχαριστεί τον αποτελεσματικό στρατό του και συνεχίζει το τροπάρι του
για την τρομοκρατία και τους τρομοκράτες, χωρίς να λέει λέξη, όπως πάντοτε,
για τα θύματα του επαίσχυντου πολέμου του – πολέμου δίχως τέλος και, κυρίως,
χωρίς αιτία. Την αιτία που ο ίδιος, μαζί με την τσόντα του, τον Μπλερ, επικαλέσθηκε.