Γιγαντο-μαχίες!

Κατέβαλα υπεράνθρωπες προσπάθειες, μπας και ο αμφιβληστροειδής μου παρασυρθεί
από τη γοητεία της ηλεκτρονικής υπεροχής. Στο τέλος – ειλικρινά σάς λέω – μία
σκέψη με πλημμύρισε εξ ολοκλήρου: για να επιτελέσω το καθήκον μου κατέβαλε 12
ολόκληρα ευρώ. Δέκα για το πηγαινέλα με το ταξί και δύο για τον πρωινό καφέ.
E, πιστέψτε με. Ως κατασκευή αξίζει μόνο τα τέσσερα. Όσο δηλαδή διαρκεί η
τελική γιγάντια μάχη της μίας ώρας. Να το εξηγήσω:

Πρώτον, η μεταφορά ενός δημοφιλούς λογοτεχνικού έργου δεν δίνει
αυτομάτως συγχωροχάρτι και άλλοθι, ούτε προσφέρει ασυλία σε κανέναν. Δηλαδή,
αν η Ιλιάδα έπεφτε στα χέρια του Φώσκολου αυτό θα τον έχριζε κληρονόμο του
Ομήρου; Σκεφθείτε το λιγάκι. Ελπίζω να σας πιάσει η μεγάλη ανατριχίλα.

Δεύτερον, η εγκατάλειψη και η περιφρόνηση προς τη σπουδαία παράδοση της
αμερικανικής δραματουργίας είναι αποτέλεσμα της τυποποίησης και της άνευ όρων
παράδοσης της μαζικής «εικόνας» στην ψηφιακή τεχνολογία. Που θα πει πως το
Χόλιγουντ το μόνο που ξέρει να διαχειρίζεται εντυπωσιακά και καθηλωτικά είναι
βία, μάχες, πολέμους, όπλα, συγκρούσεις και αίμα. Ούτε χαρακτήρες ούτε
πλάσματα με σάρκα και οστά ούτε εσωτερικές σχέσεις. Όταν ανοίγουν το στόμα
τους εξέρχονται βατράχια!

Και τρίτον, κάθε τέτοια υπερπαραγωγή – όσο απομακρυσμένη και να
φαίνεται από το σήμερα, όσο «μυθική» και εξωπραγματική και να είναι –
κουβαλάει από «πίσω» της συγκεκριμένο ιδεολογικό φορτίο. H ουδετερότητα είναι
το πιο άγνωστο λήμμα στο λεξικό της!

«Ένα κουτσούνι που το προσφωνούν mister Φρόντο, παρέα με ένα γλοιώδες πλάσμα ονόματι Γκόλουμ και έναν νάνο Χόμπιτ, σκαρφαλώνει όρη και βουνά για να πέσει στις δαγκάνες μιας γιγαντιαίας αράχνης…»

Μάνι μάνι. Στα 80 πρώτα λεπτά (κινηματογραφικός χρόνος αρκετός για να
εξαντλήσεις την ουσία του… σύμπαντος) παρακολουθούμε την εξής αστειότητα:
ένα κουτσούνι που το προσφωνούν mister Φρόντο και που στον λαιμό του κρέμεται
αλυσίδα με βέρα (δηλαδή το ring), παρέα με ένα γλοιώδες πλάσμα ονόματι Γκόλουμ
και έναν νάνο Χόμπιτ, σκαρφαλώνει όρη, χαράδρες και βουνά και στο τέλος πέφτει
στις δαγκάνες μιας γιγαντιαίας αράχνης. Ενδιαμέσως εικονογραφούνται σκηνές από
κλασικά εικονογραφημένα του ’50 και του ’60, τότε δηλαδή που οι πατεράδες μας
εξαντλούσαν τα όρια της ελευθερίας τους βλέποντας «Ιβανόη» με Ρόμπερτ Τέιλορ
και «Ρομπέν των δασών» με Έρολ Φλιν. Τα δευτερόλεπτα γίνονται λεπτά, τα λεπτά
ώρες και οι ώρες αιώνες!

Επακολουθεί πόλεμος (οι μεγαλύτερες μάχες του σινεμά) περίπου μίας
ώρας, όπου ηλεκτρονικός στρατός εκατομμυρίων κτηνάνθρωπων Ορκ, παρέα με
γιγαντιαίους ελέφαντες της dark land (σκοτεινής, δηλαδή μαύρης χώρας),
επιτίθεται για να κουρσέψει τη Μίνας Τίριθ, τον ομφάλιο λώρο της Μέσης Γης,
δηλαδή το Κάμελοτ της Αγγλοσαξονίας. Είναι το μόνο πράγμα που ως βιντεογκέιμ
αξίζει τα λεφτά του.

Ρεσιτάλ φλυαρίας

Στο τέλος, περίπου επί 30′ λεπτά καταλήγουμε σε πρωτοφανές ρεσιτάλ
φλυαρίας, όπου συμβαίνουν απίστευτα πράγματα. Χόμπιτ τρέχουν και… βόσκουν
στα ανθισμένα λιβάδια του Σάιρ. Πώς λέμε Γιορκσάιρ; Έτσι ακριβώς. Ρεσιτάλ
φλυαρίας που μπορεί να προκαλέσει δύο δικαιολογημένες αντιδράσεις: Χασάπη
γράμματα (η πρώτη), φέρτε πίσω τα λεφτά μας (η δεύτερη). Επειδή ο mister
Τόλκιν και ο σκηνοθέτης Πίτερ Τζάκσον προσδιορίζουν γεωπολιτικά επακριβώς τους
Ορκ κανίβαλους, αυτούς που απειλούν την ύπαρξη του πολιτισμού, επειδή δηλαδή
δείχνει εμάς τους Νότιους σαν κτήνη θα τους επιβραβεύσουμε και από πάνω; Έτσι
είναι. Και κερατάδες και δαρμένοι!