ANTIΔIHΓHMATA 2003 1. Aπληστία

Συλλέκτης σπανίων συγκινήσεων είμαι εγώ. Θεμιστοπόλος έμμισθος, διορισμένος
από το Κράτος, για περισυλλογή και αποκομιδή συγκινήσεων και άλλων τεκμηρίων
ασωτίας.

Κυρίως ελλοχάω τις νύχτες: νύχτα κυρίως οι πολίτες κατασπαταλούν ζωή, έκδοτοι
σε ύπνους. Περιπολώ με το περίστροφό μου. Το περίστροφο είναι δωρεά της
Εκκλησίας. Τις συγκινήσεις που συλλέγω τις αποθέτω στο απορριμματοφόρο της
αρμόδιας ενορίας. Συνιστούν ψυχική λαιμαργία οι συγκινήσεις, προαγωγοί
αμαρτιών, λοιμών καθέδρα και παραβίαση των Γραφών, τεκμήρια χλιδής του έσω
χώρου.

Αποφεύγω να κοιτάζω προς τους ουρανούς· αυτή η πληθώρα αστεριών και η αναιδής
καταδαπάνηση φωτός· τα άστρα ασωτεύονται τη στιγμή που οι Δέκα Διαταγές της
Παλαιάς Διαθήκης μάς λένε φείδου, φείδου. Επιπλέον, αυτή η κίνηση της κεφαλής
προς τα άνω είναι μία ακόμη σπατάλη. Μικρή, έστω, εκτροπή πάντως.

Τη νύχτα μπορώ πιο εύκολα να περισυλλέγω τα μυστικά των ενοριτών, ουδεμία
χρεία να κρυφακούσω, τους δραπετεύουν στον ύπνο. Βλάσφημη διασπάθιση ονείρων
και φιλοδοξιών πιάνω επ’ αυτοφώρω. Όλοι οι ενορίτες αποθηκεύουν βαλσαμωμένα
μυστικά, δεν καταλαβαίνουν πόσο κινδυνεύουν. Εγώ, ευτυχώς, δεν κινδυνεύω: δεν
διαθέτω μυστικά.

Ακολουθώ εγώ τις παραινέσεις της μητέρας μου και τα όσα με παρακαλούν να
διαθέτω οι Δέκα Διαταγές του Μωυσέως. Μην ξοδεύεις το σπέρμα σου επί ματαίω,
δανεικό σού έχει εκχωρηθεί, με παρότρυνε η μητέρα μου. Κινδυνεύεις ν’
αποχτήσεις παιδιά. Μην επαναλάβεις το σφάλμα το δικό μου. Σκέψου πόσο πρακτικά
φέρθηκε επί του ζητήματος αυτού ο Ιησούς. Κι ας μην είχε διαβάσει τις Δέκα
Διαταγές.

Ευτυχώς, ακολούθησα τη συμβουλή της. Μικρός, όσο προσέγγιζα την εφηβεία, η
μητέρα μου με παρακολουθούσε με τρόμο, μήπως ψηλώσω· δεν φτάνει που
γεννήθηκες, είναι απαραίτητο και να αυξηθείς; Να καταλάβεις χώρο που δεν σου
ανήκει; μου έλεγε κάθε φορά, όταν με μετρούσε με τη μεζούρα της – ήταν
μοδίστρα. Και εγώ προσπαθούσα να μη την ντροπιάσω. Ήμουνα επιμελής γιος,
συντηρούσα όλες τις πρέπουσες ενοχές. Ποτέ της δεν μου είπε χρόνια πολλά στα
γενέθλιά μου είτε στη γιορτή μου – τη γιορτή μου φρόντισε να την καταργήσει
από τα δώδεκά μου.

H ζωή δεν είναι για χόρταση· μια γουλιά κι όξω από την πόρτα, έλεγε (η μητέρα
μου). Όποιος ζει πολύ, αμαρτάνει. Διότι καθυστερεί την είσοδό του στο
επέκεινα. Μακροβιότης ίσον τρυφηλότης και επωασμός θανασίμων αμαρτημάτων. Ο
Μωυσής αμέλησε να εντάξει στις Δέκα Διαταγές τη σπατάλη. Όμως στα Εφτά Αθάνατα
αμαρτήματα έχει θέση μεταξύ των επισήμων (η μητέρα μου ήταν αναλφάβητη). Αυτές
οι δεκαεφτά Διαταγές όλες μαζί διασφαλίζουν την άνοδο του ενορίτη σε έναν από
τους εφτά ουρανούς. (Και δίχως την κλίμακα του Ιακώβ). Μην επιθυμήσεις
μακρότητα ημερών: θανατώνεις τη λιτότητα.

H περιπολία μου δυσχεραίνεται: το φως χύνεται καταπάνω μου, δολιοφθορά, κι ας
κρατάω εγώ τα μάτια μου σφραγισμένα. Οι ουρανοί ασωτεύονται, είπα. Σιγά το
είπα. Μήπως και τυχόν κρυφακούνε οι αρμόδιοι εκεί πάνω.

Στην άλλη γωνία, ώρα 3.38 ένας ενορίτης περνάει και σταματάει να γελάσει.
Γελάει πολλή ώρα, τρία λεπτά και 12″. «Ασωτευόμενος τον γέλωτα». Σπατάλη και
σκανδαλισμός. Μηδέν άγαν διατάζει η μία από τις Δέκα Διαταγές. Ο ασώτου βίος
είναι ένα από τα εφτά αθάνατα αμαρτήματα. Κανονικά, ο Νόμος οφείλει να
επέμβει. Να τα συρρικνώσει όλα στο Μηδέν. Μόνο. Φειδώ! Φειδώ και οικονομία
ίσον ευαγωγία. Ευαγωγία, μη σας κάψει κανένας θεός, μας προειδοποιούσε
ανέκαθεν η μητέρα μας, παθούσα αυτή. Δεν ετήρησε ούτε φειδώ ούτε ευαγωγία·
έκανε εφτά παιδιά και, κατόπιν τούτου, την έκαψαν όχι ένας αλλά δύο θεοί. Ή
τρεις. Δεν διευκρινίστηκε.

Ο ενορίτης εξακολουθεί να γελάει. Έχει ολοκληρώσει και τέταρτο λεπτό.

Εγώ διέφυγα τον κίνδυνο της ασωτίας. Αισιοδοξώ ή είμαι καυχησίας; Μία μέρα που
πλενόμουν στην μπανιέρα εντόπισα από πέντε δάχτυλα στο κάθε πόδι μου. Έσβησα
το ηλεκτρικό μήπως με παρακολουθούν και με καταδώσουν. Προς τι αποδέχτηκα
δάχτυλα στα πόδια; Άχρηστα είναι. Με τα δάχτυλα των ποδιών ούτε να μουντζώσεις
μπορείς, ούτε να κάνεις τον σταυρό σου μπορείς, ούτε να ζητήσεις ελεημοσύνη
μπορείς, ούτε να κάνεις το σύνθημα της νίκης μπορείς. Μόνο να περιπέσεις στο
αμάρτημα της πλησμονής, του πληθωρισμού, μπορείς. Εγώ να ζω αλαμπής και να
ταμιεύω τις δεκαεφτά Διαταγές επιθυμώ (έκανα συμψηφισμό, Διαταγές Μωυσέως συν
αθάνατα αμαρτήματα).

Ο ενορίτης πιο πέρα εξακολουθεί να γελάει. Δεν συναισθάνεται τον κίνδυνο.

Όταν βγήκα από την μπανιέρα έκανα μία δοκιμή να δω πώς μπορώ να βαδίζω δίχως
να συμπράττουν τα δάχτυλα των ποδιών μου. Μία χαρά εβάδιζα. Και έτσι το
αποφάσισα, γιατρός δεν χρειάστηκε. Τώρα πλέον φορώ παπούτσια κατά τέσσερις
πόντους συντομότερα. H σμίκρυνσις είναι η συφερτική ατραπός για τον άνθρωπο.
Και ούτε επέτρεψα άσκοπα βογγητά κατά τη διάρκεια της αποτομής. Ούτε και μετά.
Έπραξα έξυπνα. Εξοικονόμηση επιπλέον ενεργειών – επίκυψη για κοπή νυχιών και
λοιπές σπατάλες. Βρίσκομαι σε σειρά προτεραιότητος για ευαρέσκεια από τους
άνω.

Ο ενορίτης στη γωνία κλαίει τώρα. Ασωτεύεται τα δάκρυα. Δεν ξέρει.

Και ψηλά, οι αστέρες ασωτεύονται. Διάγουν βίον ασώτου. Ποιος θα τους τιμωρήσει
αυτούς; Εγώ έχω περιορισμένες δικαιοδοσίες. Μονάχα στον ενορίτη…

Χωρίς να το επιζητήσω, θυμήθηκα τον φίλο μου Κωνσταντίνο Ανάστου. (Δεν είναι
χλιδή οι αναμνήσεις· βέβαια την ευθύνη φέρει ο ανακαλούμενος). Ο Κωνσταντίνος
Ανάστου έζησε στην Αφρική, πλάι σε μία ζούγκλα. Είχε γείτονα έναν ρινόκερω.
Αυτός ο ρινόκερως, μου έλεγε ο Κωνσταντίνος, έζησε όλη του τη ζωή εντελώς
δίπλα του, χωρίς τελικώς να τον ιδεί ποτέ του. Ο ρινόκερως κοίταζε πάντα ίσια
μπροστά, ποτέ δεν έστρεψε κεφαλή και βλέμμα προς τα πλάγια ή προς τον ουρανό,
ποτέ μάταιες κινήσεις. Κοίταζε ισοβίως μπροστά του, να βλέπει πού πατάει και
τι θα σκοτώσει να τραφεί. Και δεν ξόδεψε ποτέ του ένα βλέμμα να δει τον
διπλανό του φίλο μου Κωνσταντίνο Ανάστου, που κατοικούσε προς τα δεξιά του.
Έτσι έζησε μία ζωή λιτή και πέθανε λιτά, ίσως και χριστιανικά, και διέφυγε από
το θανάσιμο αμάρτημα της σπατάλης.

Το αντίθετο με τη γειτόνισσά μου Αμαλία Βερδίτη. Της ίδιας πολυκατοικίας
συγκάτοικος αυτή. Πάσχει από κάποια νόσο που προκαλεί πόνους, είκοσι δύο
χρόνια. Και βογγάει. Γιατί βογγάς; της λέω εγώ. Εκείνη: επειδή πονάω. Εγώ:
Και; Ποιο το κέρδος; Θα σου περάσει ο πόνος αν βογγήξεις; Όχι. Επιδίδεσαι σε
άσκοπη κραιπάλη παραπόνων, μόνο. H λιτότης είναι το μόνο θεράπευμα.

Αυτά αποφεύγοντας εγώ εμίκρυνα. Δηλαδή μειώθηκα σε μέγεθος. Πρώτα ήθελα
κοστούμι νούμερο οχτώ. Τώρα αγοράζω κοστούμι νούμερο τέσσερα. Και στον δρόμο
πολλοί δεν με βλέπουν. Προσέχω να μη με πατάνε.

Αυτός ο ενορίτης στη γωνία τώρα κλαίει ηχηρά. Θεοβλαβής, μάλλον. Δεν θα
επιτύχει τίποτα, ματαιοπονεί. Υψώνω το περίστροφο, πλησιάζω, πυροβολώ. Αυτός
πέφτει. Αρχικώς προσπαθεί να μην πέσει, τελικώς πέφτει. Αναποφάσιστος.
Παρόμοια εκδημία θα είναι μάλλον σαν παράσημο εκεί πάνω, θα του το
προσμετρήσουν στα συν όταν ζητήσει σύνταξη αγιοποιήσεως. Όμως δεν πρόλαβε να
μ’ ευχαριστήσει, θα έχει τύψεις τώρα.

Περνάω μπροστά από την εκκλησία για ανεφοδιασμό. Υπάρχει αυτόματο μηχάνημα,
φιλόπτωχο είναι, για αναλήψεις πολεμοφοδίων, έχω κάρτα, τον κωδικό μου τον έχω
αποστηθίσει, παίρνω τις σφαίρες που δικαιούμαι.

Συνεχίζω την περιπολία. Απαγγέλλω έννοιες: το όγδοο αθάνατο αμάρτημα ποιο θα
είναι; Σκανδαλισμός. Τρυφή. Ακολασταίνω. Να παρέμβει η Άτροπος (τα έχω
αποστηθίσει από λεξικά)… οι επτά αστέρες άγγελοι και οι άγγελοι οι έχοντες
τας επτά πληγάς…

Το δεινότατο λειτούργημα της υπερβολής δεν το σπούδασα εγώ ποτέ μου. Ας
ετύρβαζαν οι γονείς μου. Με θαύμασα στον θάνατο της μητέρας μου. Τήρησα όλες
τις εντολές μου. Όχι διάχυση αισθημάτων και συναισθημάτων και δακρύων – μου
έλεγε ανέκαθεν. Και το ετήρησα στον θάνατό της. Για να την τιμήσω. Δεν
αισθάνθηκα ουδεμία ανάγκη πένθους ουδεμία τάση για ανάληψη, ούτε απουσία. Ούτε
μίσος βέβαια – και αυτό είναι έξοδο. Μόνο ό,τι διατάζει η Δημαρχία: έναν
ενταφιασμό κι όξω από την πόρτα. Αποχή! Μου έλεγε πάντα.

Διότι έτσι θα είσαι οπαδός του θεού. Οι θεοί δεν στέργουν εις συνουσίαν.

Όσο απέχεις, τόσο πιο κοντά είσαι στον θεό. Οι θεοί δεν γεννούν, είδες εσύ
κανέναν τους να πολλαπλασιάζει το ανθρώπινο είδος; Βρέθηκε ποτέ άνθρωπος
θεογενής;

Τελικά είχα κάνει λάθος. Νούμερο δύο κοστούμι φοράω τώρα. Έχω ολοκληρώσει τη
νυχτερινή μου βάρδια και βαδίζω με περίσκεψη, να μη με ποδοπατάνε οι ενορίτες
– αυτοί ενέδωσαν και ψηλώνουν όλοι, φαντάζομαι την απολογία τους προ του
Φοβερού Βήματος. Εγώ ακολούθησα το λάθε, το λάθρα. Ψήφισα πάντοτε «μακάριοι οι
πτωχοί τω σώματι, ότι αυτοί μεγαλύνονται».

T’ αστέρια επιμένουν, ελλάμπουν. Παρ’ ότι είναι μεσημέρι. Αστέρες αειφανείς.
Αειφεγγείς και αείπλανοι. Εγώ τους κοιτάζω. Αειθανής. Γαμώτο.

Το περίστροφο το έχω επιστρέψει από προχτές. Είναι 28 φορές μεγαλύτερο από το
χέρι μου. Οδεύω ομαλά προς τη μείωσή μου, με αρνητική γεωμετρική πρόοδο. Κατά
την κάθοδό μου παραπλάνησα το μηδέν, του έκανα ένα διάτρημα και του βγήκα
αποκάτω. Και τώρα περιμένω την αμοιβή μου. Κρίμα που δεν ζω για να χαρώ τον
άθλο μου. Ο Ηρακλής θα με αποκαλέσει συνάδελφο. Τον περιμένω.