ANTIΔIHΓHMATA 2003 Περιεχόμενα

Απληστία

Παύλος Μάτεσις: Ένα θανάσιμο επάγγελμα

«… Μικρός, όσο προσέγγιζα την εφηβεία, η μητέρα μου με παρακολουθούσε με
τρόμο, μήπως ψηλώσω· δεν φτάνει που γεννήθηκες, είναι απαραίτητο και να
αυξηθείς; Να καταλάβεις χώρο που δεν σου ανήκει; μου έλεγε κάθε φορά, όταν με
μετρούσε με τη μεζούρα της – ήταν μοδίστρα. Και εγώ προσπαθούσα να μη την
ντροπιάσω. Ήμουνα επιμελής γιος, συντηρούσα όλες τις πρέπουσες ενοχές».

Σελίδα 47

Οκνηρία

Μένης Κουμανταρέας: Ένας κηφήνας

«… Μου έρχεται να γίνω μουτζαχεντίν. Γιατί δεν γίνομαι; H απάντηση είναι:
βαριέμαι. Πώς το λένε, αδερφάκι μου, πλήττω. Πλήττω αφόρητα με όλους και με
όλα. Εξαιρώ τα φιλαράκια μου. Μαζί τους δεν χρειάζονται πολλά, μιλάμε με τα μάτια».

Σελίδες 48-49

Αλαζονεία

Αλέξης Πανσέληνος: O Σκλάβος της Θεότητας

«… Από κείνη τη μέρα έδωσε στον εαυτό του τ’ όνομα Ο Σκλάβος της Θεότητας.
Για να ξεχωρίζει από τον εαυτό σκλάβο της Πρέβεζας, σκλάβο της πείνας, της
νηστείας και της προσευχής, σκλάβο της λουρίδας, της εκμετάλλευσης, της
ανάγκης. Τώρα πια ήταν υπηρέτης μιας δύναμης ανώτερης, ανήκε σ’ έναν κόσμο που ξεχώριζε».

Σελίδες 50-51

Λαιμαργία

Έρση Σωτηροπούλου: Ο εξολοθρευτής

«… H πορεία του στο φαγητό μοιάζει με επέλαση ποντικών, παρατήρησε η γυναίκα
όταν για πέμπτη συνεχή φορά ο εξολοθρευτής κάθησε στο τραπέζι απέναντί της κι
άρχισε να τρώει. Ώσπου ξαφνικά ένα βράδυ… Θα ήθελα μια γεύση χωρίς να
καταπιώ, είπε ο εξολοθρευτής».

Σελίδες 52-53

Λαγνεία

Ανδρέας Στάικος: Ολίγα τινά περί Λέλας και λαγνείας

«… Αυτή την κατάσταση του αισθησιακού τέλματος δεν σκόπευα να την διαταράξω.
Δεν επιθυμούσα με τίποτα να σωθώ από την αποχαύνωσή μου, δεν το επιθυμούσα,
δεν. H άπληστη Λέλα, παρά τη θέλησή της, είχε απορροφήσει και την τελευταία
μου ικμάδα ενέργειας, με είχε μεταβάλει σε φυτό εσωτερικού χώρου».

Σελίδες 54-55

Φθόνος

Αριστείδης Αντονάς: Ο γυμνός και ο ντυμένος

«… Με συγχωρείτε. Θα πρέπει να πάτε πιο πέρα». Είναι οι κουβέντες που
ακούγονται στην ησυχία του πρωινού. Ο γυμνός άντρας απορεί με το αίτημα του
ντυμένου. Μένει ασάλευτος λοιπόν. Δεν αντιδρά. Πετρώνει και βουβαίνεται».

Σελίδες 56-57

Οργή

Μιχάλης Μιχαηλίδης: Συντριπτικά κατάγματα

«… Είχα δηλαδή να κάνω με άρρωστο σε κατάσταση αμόκ. Πίστευε ότι εγώ έφταιγα
για όλες του τις ταλαιπωρίες. Μέχρι πρόσφατα δεν ήξερα καν πώς είναι η
μουτσούνα του, αλλά σκοπός της ζωής μου ήταν πάντοτε η κακοπέρασή του. Ήταν
ψυχοπαθής και αξιολύπητος. Όμως εγώ δεν έπρεπε να δείξω οίκτο. Άλλωστε, ποτέ
μου δεν φαντάστηκα τον εαυτό μου σε ρόλο αγίου ή ψυχιάτρου».

Σελίδες 58-59