ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Kερκόπορτες

Ο λόγος στους αναγνώστες: Ο Π. Παπαφράγκου, 25ης Μαρτίου 30, Χαλάνδρι,
γράφει:

«Αγαπητέ μου κύριε Παπαδόπουλε,

Έχω πάρα πολύ καιρό να σας… επισκεφθώ. Δυστυχώς, τα χρόνια πέρασαν (75!) και
δεν μου είναι πια τόσο εύκολο. Όμως, τα ερεθίσματα δεν σταματούν και μερικά
είναι τόσο εξωφρενικά, που δεν μπορείς να τα παραβλέψεις.

Έχω έναν αδελφό μετανάστη από πολλά χρόνια στη Γερμανία. Έχει δύο παιδιά –
αγόρια, άντρες τώρα πλέον. Από μικρά έμειναν δίχως μάνα. Δεν μιλάνε γρυ
Ελληνικά. Όποια κουλτούρα έχουν, είναι εντελώς γερμανική. Όμως έχουν ελληνική
υπηκοότητα και ιθαγένεια. Ρωτάω, λοιπόν, τον κύριο Παναγιώτη Ψωμιάδη, τον
νομάρχη Θεσσαλονίκης, καθώς και τους συν αυτώ… εθναμύντορες: Αυτά τα παιδιά,
που από πλευράς καταγωγής θα είχαν το δικαίωμα να κρατήσουν την ελληνική
σημαία, από πλευράς εθνικού φρονήματος είναι πιο Έλληνες από τον Οδυσσέα
Τσενάι;

Δεν θέλουμε τους Αλβανούς και όλους γενικά τους ξένους (εμένα μου έχουν
διαρρήξει δύο φορές το σπίτι!), ενώ όλοι μας παντοιοτρόπως εκμεταλλευόμαστε
την ύπαρξή τους. Τους εχθρεύονται άλλοι από κοντόφθαλμες αντιλήψεις και άλλοι
– οι πιο ψηλά – από πονηρές σκοπιμότητες. Αλλά, αν κινδυνεύουμε, από ποιους
κινδυνεύουμε; Από τους ξένους ή από τους εαυτούς μας;

Δεν βλέπουμε ότι μεταπολεμικά, και ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, η μόνη
ηθική αξία στην οποία αποβλέπουμε είναι… το χρήμα; Δεν βλέπουμε ότι, μέσω
του καταναλωτισμού και της ευμάρειας, το ‘χουμε ρίξει αναφανδόν στη φυγοπονία
και στην τρυφηλότητα; Δεν βλέπουμε ότι, προς χάριν των… υψηλών αυτών
ιδανικών, έχουμε αναπετάσει εντελώς προκλητικά (μήπως και παρακλητικά;) την
ολόλευκη σημαία της υπογεννητικότητας για παράδοση (και σωτηρία) στους πρώτους
τυχόντες ισχυρούς γενετικά και βιολογικά; Και δεν γνωρίζουμε από την ιστορική
διαδρομή, ότι τέτοιοι είναι πάντα οι φτωχοί λαοί; Αυτοί είναι πιο άξιοι στον
πόλεμο και αυτοί κερδίζουν! “Ουκ έστιν της αυτής γης καρπούς πλουσίους έχειν
και άνδρας αγαθούς περί τα πολέμια” (δηλαδή, το έπος του ’40, κατά ένα μέρος,
ήταν και έπος της φασολάδας και της μπομπότας!).

Δεν βλέπουμε, λοιπόν, τις παραπάνω τεράστιες κερκόπορτες, και τόσες άλλες, που
τις διατηρούμε ανοιχτές διάπλατα; Και κατηγορούμε τους εισβολείς; Μα οι
άνθρωποι αυτοί καλύπτουν, απλά, τις μοιραίες επιταγές της ιστορικής – και
φυσικής – νομοτέλειας! Επομένως, αντί να θορυβούμε επιπολαίως και αστόχως
(αφού έχουμε την τύχη οι εισβολείς μας να είναι μόνο λαθρομετανάστες και όχι
εισβολείς με πόλεμο), δεν πρέπει να σοβαρευτούμε και να ενεργήσουμε μεθοδικά
και ψύχραιμα για το μέλλον του τόπου μας και του πολιτισμού μας; Ας αφήσουμε
τις φοβίες και τους ρατσισμούς στην μπάντα και ας ανοίξουμε τα μάτια στο
πραγματικό συμφέρον μας».