«Πόσο σας θαυμάζω…»

Όσο τραγικός κι αν είναι ο λόγος που φέρνει τα κανάλια στην πόρτα ενός σπιτιού, φαίνεται πως τελικά αυτά έχουν τον πρώτο λόγο

Δύσκολο να πιστέψει άνθρωπος αυτό που άκουγε στο δελτίο ειδήσεων του Alter.
Παρουσιαζόταν το θέμα με τον 22χρονο νεαρό που τον πυροβόλησαν αστυνομικοί
στην Κρήτη, όταν δεν σταμάτησε το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε για έλεγχο
στοιχείων.

Αναστάτωσε την ειδησεογραφία το γεγονός. Ο νεαρός ήταν ήδη κλινικά νεκρός και
οι δικοί του είχαν πάρει την απόφαση να διακόψουν την υποστήριξη με τεχνικά
μέσα και να τον αφήσουν να φύγει. Το δελτίο είχε τηλεφωνική σύνδεση με τη
γιαγιά του παιδιού. Σε λίγα λεπτά θα χανόταν για πάντα το εγγόνι της. Τραγική
στιγμή. Αφόρητη.

Κι όμως, σε εκείνα τα μετέωρα λεπτά μιας αγαπημένης ύπαρξης που έφευγε, σε
εκείνες τις στιγμές που η τηλεόραση είναι ήδη βίαιη παρέμβαση στο συναίσθημα,
στον πόνο, αναδεικνυόταν αυτή, η ίδια τηλεόραση σε κυρίαρχη, πέρα από κάθε
σύστημα συναισθημάτων και αξιών. «Καλησπέρα κύριε Ευαγγελάτο μου», ακούγεται η
φωνή της γιαγιάς και, πριν μιλήσει για τον πόνο της, ακούγεται να λέει: «Δεν
ξέρετε πόσο σας θαυμάζουμε, συγχαρητήρια, δεν χάνουμε εκπομπή σας, ούτε εσάς
ούτε την κυρία Τατιάνα, κάθε μέρα σας βλέπουμε, μόνο να, από την Παρασκευή,
ξέρετε, που έχουμε το πρόβλημά μας, δεν σας έχουμε δει» – δικαιολογούσε την
«απιστία» της κιόλας!

Ουδείς διανοείται να αμφισβητήσει τον πόνο αυτής της γυναίκας. Άλλωστε
εκείνη και οι υπόλοιποι συγγενείς θα μείνουν με την απώλεια, να θυμούνται το
αγαπημένο πρόσωπο, τη σκληρότητα με την οποία έφυγε από τη ζωή, το γεγονός ότι
πλήρωσε με το πιο ακριβό αντίτιμο τη βία. Ήδη ο πόνος της ήταν φωτογενής,
άλλωστε γι’ αυτό ακριβώς την αναζήτησαν από το δελτίο ειδήσεων, για να υπάρχει
η αυθεντική μαρτυρία του πόνου, η οποία θα ενίσχυε τις καταγγελίες για τη
βίαιη, απάνθρωπη και πέρα από κάθε κανόνα δημοκρατίας και ευνομίας συμπεριφορά
των αστυνομικών.

Για το τηλεοπτικό τελετουργικό ήταν το «στοιχείο» τού ριάλιτι, τίποτε
περισσότερο. Για την ίδια ήταν η στιγμή της συμμετοχής της στο θέαμα, προς το
οποίο τρέφει τέτοιον θαυμασμό ώστε να υπερβαίνει την ίδια της την ψυχή. Με όλο
τον σεβασμό στον πόνο της, η κυρία από την Κρήτη αποτέλεσε εκτός από το
«ριάλιτι» και την απόδειξη της τηλεοπτικής γοητείας που χτυπάει κατακέφαλα και
διαλύει κάθε άλλο σύστημα αξιών και συναισθημάτων.

Και το χειρότερο είναι ότι δεν αποτελεί εξαίρεση. Ιδίως για τις
περιοχές μακριά από το αθηναϊκό κέντρο, η γοητεία της τηλεόρασης ενισχύεται
από το τηλεοπτικό παράδοξο της οικειότητας-απόστασης. Τα τηλεοπτικά πρόσωπα
μπαίνουν μέσα στα σπίτια, η καθημερινή τηλεοπτική τους παρουσία τα καθιστά
οικεία, το κοντινό πλάνο ενισχύει ακόμη περισσότερο την οικειότητα, η διαρκής
ενασχόληση των κουτσομπολικών εντύπων και εκπομπών με τις ζωές τους, τους
κάνει επίκεντρο της καθημερινότητας. Πολύ περισσότερο όταν αυτή η πραγματική
καθημερινότητα έχει τη θαμπάδα της πλήξης.

Γητευτές και φιλοφρονήσεις

Καθημερινοί και ταυτοχρόνως ξεχωριστοί, λαμπεροί και ειδήμονες, όλα τα
ξέρουν και ταυτοχρόνως έτοιμοι να σκύψουν στο προσωπικό πρόβλημα και δι’ αυτού
να προσφέρουν την τηλεοπτική λαμπρότητα στις μικρές, θαμπές ζωές, οι σταρ της
τηλεόρασης – το ξέρουμε πια – είναι οι γητευτές των αποκλεισμένων τηλεθεατών.
Ουδείς θα ψέξει την κυρία που, παρά τον πόνο της, παρά τη σοβαρότητα των
στιγμών που ζούσε, προτίμησε να προτάξει τις φιλοφρονήσεις προς την οικογένεια
Ευαγγελάτου. Δεν φταίει ούτε η κυρία ούτε η τηλεόραση. Φταίει που δεν υπάρχει
ανάμεσά τους ένα πολιτισμικό σύστημα, που να φιλτράρει τις υπερβολές της μιας
και της άλλης πλευράς. Άλλαξαν οι καιροί, το βλέπουμε, και οι ρωγμές είναι
τόσο βαθιές πλέον, που τις θεωρούμε φυσική μορφολογία του σύγχρονου πεδίου ζωής.