Kάθομαι και ρεμβάζω…

Βλέπω την Πεντέλη με το παλιό αστεροσκοπείο, σαν στέφανο γάμου Βυζαντινών στην
κορυφή, και δίπλα καρφωμένοι γιγάντιοι πυλώνες της ΔΕΗ, σκέλεθρα πολιτισμού
άνεσης και εκσυγχρονισμού. Πιο κάτω δυο κτίρια, παλιά σανατόρια κάποτε και
πρεβεντόρια. Λίγο να αφεθώ κι αρχίζει ο υπολογιστής μου να υπογραμμίζει με
κόκκινο τις λέξεις, σημάδι ότι δεν τις αναγνωρίζει. Πόσο μάλλον οι αναγνώστες
που μεγάλωσαν με το pc και δεν τους βγήκε το λάδι να τον μάθουν κουτσά στραβά
όπως η αφεντιά μου. Λοιπόν…

Πρεβεντόριο: (το) ουσ. [<λατιν. Preventorium] αναρρωτήριο προφυματικών.

Σβήνουν οι λέξεις με τον χρόνο. Αλλάζουν οι καιροί… και τι να την κάνεις μια
λέξη για ένα κτίριο φτιαγμένο προς φιλοξενίαν προασθενών μιας αρρώστιας που
κάποτε θέριζε ζωές και τώρα πια σε ρόλο κομπάρσου φυτοζωεί, η φυματίωση. Όχι
δεν είμαστε για μνημόσυνα λέξεων, φράσεων, εκφράσεων και αισθημάτων. H ανάγκη
γεννάει τη χρήση και η αχρηστία φέρνει τον θάνατο. Γνωστόν, σεβαστόν και
τετριμμένον. Όμως ποια ανάγκη έσπρωξε τον παρουσιαστή τηλεοπτικού σταθμού να
ανοίξει το στόμα του και να αρθρώσει τη λέξη: «Καμερατέρ». Τι είναι αυτός ο
καμερατέρ (αντιγράφω από το ρεπορτάζ σε κυριακάτικο ένθετο), τι δουλειά κάνει
ο δόλιος και σε τι χρησιμεύει; Τι κάνει μια αοιδό να αναρωτιέται… πώς δεν με
ξέρουν, αφού «είμαι τόσο ευρύ γνωστή»;

Τέλος, ποιος καλός άγγελος φώτισε τον νου γνωστού δημοσιογράφου να συντάξει
την πρόταση: «Ο πρώην Βασιλεύς δεν δίστασε καθόλου. Έβαλε το χέρι στην τσέπη
και αμέσως πρότεινε την πιστωτική του κάρτα…».

«Κάθομαι και ρεμβάζω…». Σύννεφα σκέπασαν την Πεντέλη. Χάνεται το τοπίο. Απ’
το ραδιόφωνο ακούω τον καιρό. Αύριο φτιάχνουν τα πράγματα. Θα ‘χουμε λιακάδες
χριστουγεννιάτικα. Μην κρύψεις τα καλοκαιρινά. Αλλάζουν οι καιροί.