Tέλος με περίληψη προηγουμένων

O κύκλος κλείνει με ένα νέο τηλεοπτικό θέαμα που είναι επόμενο να επιχειρήσει να είναι το ίδιο εντυπωσιακό όπως και η αρχή του

Ήρθε και πάλι η ώρα της Δίκης. Για την ακρίβεια, η τελική της στιγμή. H ώρα
της απόφασης. Μετά την υπερ-φώτιση των συλλήψεων, το εθνικό σόου της
εξάρθρωσης της 17N με τις τηλεοπτικές του ακρότητες που προκάλεσαν τριγμούς
στη δημοσιογραφική δεοντολογία, οι κάμερες επιστρέφουν στο προαύλιο του
κτιρίου στον Κορυδαλλό, όπου διεξήχθη η δίκη. Οι αποφάσεις ήδη θέτουν σε κρίση
εκείνη την τηλεοπτική φόρα, που καταδίκασε πρόσωπα, όπως αυτό της Αγγελικής
Σωτηροπούλου, πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία, η οποία τελικώς την αθώωσε. Και
μπορεί το βάρος των επιλογών της ζωής να ανήκει σ’ εκείνον που ενήλικας τις
έκανε, το τηλεοπτικό βάρος όμως, που προσδίδει σε αυτές η δημόσια διαπόμπευση,
στη συγκεκριμένη περίπτωση βαραίνει και στους ώμους του παιδιού της.

Δεν μπορεί παρά να ξαναγυρίσουμε πίσω. Να ξαναθυμηθούμε, να ξαναξεσκονίσουμε
μνήμη και επιχειρήματα και να ξαναθέσουμε σε κρίση την τηλεοπτική λειτουργία.

Ήδη άνοιξαν τα τηλεπαράθυρα, ξεκίνησαν νέοι διάλογοι με αφορμή την
απόφαση, γυρνάμε πίσω για να ξαναπροχωρήσουμε μπροστά, ύστερα από ένα άλμα –
τηλεοπτικό φυσικά – από τις συλλήψεις και την έναρξη της δίκης, στην τελική
πράξη της κάθαρσης, της απόφασης. Και για μία ακόμη φορά τίθεται το ερώτημα αν
εκείνο το αρχικό υπερθέαμα σεβάστηκε τις αρχές που δείχνει να εμπνέουν τις
δικαστικές αποφάσεις.

Επανερχόμαστε στα πρόσωπα, αυτά τα ίδια που κυριάρχησαν στην εικονική μας
πραγματικότητα επί σειρά μηνών, που απίθανες λεπτομέρειες από τις ζωές τους
ήρθαν στο φως σ’ εκείνες τις ντετεκτιβικές καταβυθίσεις δαιμόνιων ρεπόρτερ στα
πηγάδια της τρομολαγνείας. Τότε είχαν γίνει οι γείτονες της διπλανής πόρτας,
που τους φωνάζουμε με τα μικρά τους ονόματα, ο Σάββας, ο Χριστόδουλος, η
Αλίσια, ένας κόσμος μυθιστορηματικός και ταυτοχρόνως καθημερινός μέσα από την
τηλεοπτική του προβολή. Κάτι σαν πρωταγωνιστές των ριάλιτι που προβάλλουν τα
κανάλια, καθώς η ίδια ακριβώς αρχή της μετατροπής του ανθρώπου σε τηλεοπτικό
προϊόν προς κατανάλωση ενέπνευσε και τα τρομολαγνικά θεάματα.

Έτσι κι αλλιώς, το τηλεοπτικό τελετουργικό είναι σε όλες τις περιπτώσεις
πανομοιότυπο. Θέλει πρόσωπα, λεπτομέρειες από τη ζωή τους, κοντινό πλάνο,
δράση και κάθαρση. H σκηνοθεσία των πρωινών ενημερωτικών εκπομπών, που έγιναν
μαραθώνιες, δίνοντας έτσι στην ημέρα της απόφασης της Δίκης τον πανηγυρικό
χαρακτήρα που συμπληρώνει εκείνα τα σόου των συλλήψεων, τα είχε όλα. Οι
απευθείας συνδέσεις με το προαύλιο του Κορυδαλλού διαρκείς, διέκοπταν τις
συζητήσεις στο στούντιο. Οι δηλώσεις συμπληρώνονταν από τους σχολιασμούς των
πάνελ. Το πηγαινέλα του φακού έδινε την ένταση και υπογράμμιζε τις στιγμές ως
εθνικού ενδιαφέροντος.

Ξαναβγήκαν τα γνωστά πρόσωπα, ο θείος των Ξηρών, ο Τσακαλίας στον
Γιώργο Αυτιά επιχειρεί να αποκρούσει μία μία τις καταγγελίες, να αμφισβητήσει
τη διαδικασία της προανάκρισης, από κοντά και ο Γιώργος Καραμπελιάς που
διαπληκτίζεται με τον Πέτρο Καρσιώτη. Επαναλαμβάνεται το ίδιο σόου των
αμφιβολιών ή και βεβαιοτήτων. Το τηλεοπτικό κενό της διαδικασίας της δίκης
επανατροφοδοτεί την τηλεόραση. Ήταν αναμενόμενο.

Το φινάλε θα είναι τηλεοπτικό

Σε μια υπόθεση όπου η εικονική πραγματικότητα αποτέλεσε σημαντική πτυχή της
είναι επόμενο να προκαλεί η απουσία εικόνων, από ένα μέρος της διαδικασίας
της, απορίες και να βουλιάζουμε στις επαναλήψεις επιχειρημάτων και ερωτημάτων.
Οι ημέρες που θα έρθουν θα αποδείξουν πόσο σημαντικό ήταν αυτό το κενό, αν το
τηλεοπτικό θέαμα θα εφεύρει τρόπους να το καλύψει επαναλαμβάνοντας με τον δικό
του τρόπο τη δίκη. Μια υπόθεση, της οποίας οι όροι της δημοσιότητας
επιβλήθηκαν από την τηλεόραση και το δικό της θέαμα εγγράφηκε στη συνείδηση
του τηλεοπτικού κοινού, είναι φυσικό ή μάλλον πολύ τηλεοπτικό να «ξεσκονιστεί»
από την αρχή, για να δώσει και πάλι το θέαμα το δικό του τέλος.