Διαστάσεις Αmour

«Δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι μ’ αγαπούν. Κι εκείνη δεν μ’
αγαπάει – η ηλίθια».

Ζαν-Λυκ Ντυέζ: στα 54 χρόνια του είναι άνεργος, προδομένος, αλλά με μια καινούργια αποστολή ζωής

H ιστορία ξεκινά στις αρχές του 2001. Μια λέξη με πέντε γράμματα εμφανίζεται
σ’ ένα πεζοδρόμιο του Παρισιού, στη βιτρίνα ενός σούπερ-μάρκετ, σ’ ένα
παγκάκι, σε μια στάση λεωφορείου, στο παρμπρίζ ενός αυτοκινήτου: Amour. Είναι
ένα συνηθισμένο γκράφιτι, αλλά επιμένει, εμφανίζεται σε όλο και πιο πολλά
σημεία της πόλης, τα συνεργεία καθαρίζουν τη νύχτα και το άλλο πρωί το σύνθημα
είναι και πάλι εκεί, πανταχού παρόν, απειλητικό, αισιόδοξο, δεκάδες,
εκατοντάδες Amour, τα σενάρια δίνουν και παίρνουν, μια μαθήτρια μετρά πόσες
φορές το συναντά στον δρόμο για το σχολείο, στο λεωφορείο αναρωτιούνται ποιος
να είναι ο δράστης – άνδρας σίγουρα, νεαρός, ερωτευμένος, μάλλον ωραίος -, ο
μπακάλης είναι σίγουρος ότι πρόκειται για διαφημιστικό τρικ, «Αν τον βρείτε,
πέστε του ευχαριστώ» παρακαλεί μια κυρία κάποιας ηλικίας, το Ίντερνετ παίρνει
φωτιά, αυτό θα δώσει τη λύση, δεν μπορεί παρά το Ίντερνετ να έδινε τη λύση, η
Λιμπερασιόν βρήκε τον δράστη, δεν είναι νέος, ούτε και πολύ ωραίος,
είναι όμως τρελά ερωτευμένος και μιλούσε για την περιπέτεια της ζωής του επί
πέντε ολόκληρες ώρες. Χωρίς διακοπή.

Ο Ζαν-Λυκ Ντυέζ πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Ο πατέρας του ήταν απών, είχε
κι άλλη οικογένεια, κι άλλα παιδιά. H μάνα του τον αγαπούσε για δύο. Αδέλφια
δεν είχε. Στα δεκάξι του μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών, ήθελε να γίνει
ζωγράφος, αλλά δίπλωμα δεν πήρε, για ένα διάστημα κουβάλαγε πατάτες, ύστερα
βρήκε δουλειά σε μια εταιρεία που έψαχνε διακοσμητή, έμεινε εκεί είκοσι
χρόνια, ζωγράφιζε διαφημιστικές πινακίδες και τέτοια πράγματα, έβγαζε καλά
λεφτά. Μια μέρα συνάντησε μια κοπέλα, αγαπήθηκαν, έμειναν μαζί, στα δύο χρόνια
τον παράτησε, συνηθισμένα πράγματα, αλλά εκείνος το πήρε άσχημα. «Πριν απ’
αυτήν, δεν υπήρχε τίποτα. Ύστερα απ’ αυτήν, δεν έμεινε χώρος για τίποτ’ άλλο».
Στην αρχή τής έστελνε λουλούδια, πολλά λουλούδια, η κοπέλα δεν άντεχε άλλο,
του τηλεφώνησε και τον παρακάλεσε να την αφήσει ήσυχη, «βρες κάτι άλλο να
κάνεις» του είπε, κι εκείνος πήρε το σπρέι του κι άρχισε να γράφει «Je t’aime»
στους δρόμους του σπιτιού της, της δουλειάς της, οπουδήποτε σύχναζε η
αγαπημένη του, οπουδήποτε είχαν πάει μαζί. Τότε εκείνη τού έκανε μήνυση και το
δικαστήριο του απαγόρευσε να την ξανασυναντήσει για τρία χρόνια. Και ο Ζαν-Λυκ
θα τα παρατούσε, αν δεν του έλεγαν διάφοροι άγνωστοι ότι αυτό το «Σ’ αγαπώ»
τούς άρεσε πολύ, τους έδινε θάρρος, μήπως θα μπορούσε να συνεχίσει να το
γράφει.

Ο Ζαν-Λυκ αποφάσισε έτσι να συνεχίσει γι’ αυτούς, όχι για κείνη. Και διάλεξε
μια άλλη λέξη, πιο οικουμενική: Amour. Ετοιμάζεται τώρα να πάει και σ’ άλλες
πόλεις, βρήκε μάλιστα κι ένα συνεργάτη στη Γλασκώβη, έχει πολλή δουλειά
μπροστά του, κι αυτή η ηλίθια δεν λέει να του τηλεφωνήσει.