Tο Tέταρτο κουδούνι

Outloook – η μεγάλη, «τριπλή» έκθεση της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας. Πολλά
τα έργα, πολλοί οι καλλιτέχνες, μεγάλα τα μεγέθη, υπερβολικά πολλά (και
υπερβολικά μεγάλης διάρκειας… ) τα βίντεο, αρκετή η ανοργανωσιά, μερικά απ’
τα έργα πολύ ενδιαφέροντα, για το σύνολο, ε, δεν τρελάθηκα κιόλας…

Αλλά σ’ ένα απ’ τα κτίρια στην «Τεχνόπολι» – ήτοι Γκάζι – νάτην η
έκπληξη: Θανάσης Τότσικας ο καλλιτέχνης – απ’ τους λίγους δικούς μας στην
έκθεση – και στον τοίχο αναρτημένες, πλάι πλάι, πέντε μεγάλες έγχρωμες
φωτογραφίες – το έργο του – που απαρτίζουν ένα σύνολο: υπέροχο γαλήνιο τοπίο –
ένα ήσυχο ποτάμι, δέντρα με πλατιά φυλλωσιά, γλυκιά σκιά, βράχια… – και εν
τω μέσω του ειδυλλιακού τοπίου ο καλλιτέχνης, θεόγυμνος και εν πλήρει στύσει,
να «καρφώνει» το δροσερό καρπούζι που έχει τοποθετήσει πάνω σ’ ένα βράχο,
«συνουσιαζόμενος με τους καρπούς», όπως διαβάζω στο βιογραφικό του στον
κατάλογο.

Τι να πω, τώρα, εγώ… Ο καθένας με την τέχνη του. Αλλά γιατί ο τίτλος
«Χωρίς τίτλο»; Χάθηκε να το πει «Και γαμώ τα καρπούζια»; Να κυριολεκτήσει
κιόλας;

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

H Αννίτα Σαντοριναίου, που τη «δάνεισε» ο Θεατρικός Οργανισμός
Κύπρου, στο δυναμικό του οποίου ανήκει εδώ και πολλά χρόνια η εκ των σπλάχνων
τού «Θεάτρου Τέχνης» σπουδαία ηθοποιός (στη φωτογραφία) – πρόσφατα την είδαμε
να διαπρέπει ως Βιρτζίνια Γουλφ στον μονόλογο «V. S. W. – Μια βιογραφία» του
Φεστιβάλ της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας -, o εκλεκτός Πέτρος Φυσσούν και ο
ταλαντούχος της νεώτερης γενιάς Σπύρος Σπαντίδας θα είναι οι τρεις βασικοί
πρωταγωνιστές στο έργο του Πίτερ Σάφερ «Το δώρο της Μέδουσας» που ετοιμάζει
για το Εθνικό ο Γιώργος Θεοδοσιάδης, σε μετάφραση Στρατή Πασχάλη.

Δεύτερο έργο στο «Κάππα» μετά την «Τέταρτη αδελφή», το «Δώρο»
προγραμματίζεται να κάνει πρεμιέρα στις 13 Φεβρουαρίου.

Με είκοσι τέσσερις ρόλους παίχτηκε, το ’76, στην «Νέα Σκηνή» του
Εθνικού το έργο του Βάσερμαν «Στη φωλιά του κούκου». Με δεκαοκτώ στο «Κάππα»,
το ’87. Με δέκα – που αναφέρονται στο πρόγραμμα και έντεκα επί σκηνής – το
παίζουν φέτος στο «Νέο Ριάλτο».

Μα πώς την κατάφεραν τόση «συμπύκνωση»; Απορώ… Δικαίωμά τους, βέβαια.
Αν γραφόταν, βέβαια, κάπου ότι πρόκειται για διασκευή δε θα ‘ταν πιο τίμιο;
Αλλά, άντε, ας το πάρει, κι αυτό, το ποτάμι…

Να παραθέτουν, όμως, στο πρόγραμμα και την ελληνική παραστασιογραφία
του έργου αναφέροντας απ’ τους ηθοποιούς των δυο προηγουμένων παραστάσεων –
προσέξτε! – ΜΟΝΟΝ αυτούς οι οποίοι έπαιζαν τους δέκα ρόλους που έχουν κρατήσει
στη δική τους, για να μην καταλάβουμε, φαίνεται, ότι οι ρόλοι είναι
υπερδιπλάσιοι, ε, πώς θα το χαρακτηρίζατε εσείς;

Όσο για ‘κείνα τα «αρθρίδια», στο ίδιο πρόγραμμα, των δυο κυριών, τα
οποία, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, είναι ταυτόσημα – που σημαίνει ότι ή η μια
αντέγραψε την άλλη ή και οι δυο την ίδια πηγή… -, τι τα ‘θελαν ΚΑΙ τα δυο;
Για να τις εκθέσουν;

Μια απορία έχω. Γιατί, βρε παιδί μου, δε βλέπουμε καθόλου έργα απ’ το
τσεχικό ρεπερτόριο στη σκηνή μας;

Αφού – αποδεδειγμένο! – έχουμε πια εκλεκτούς ανθρώπους του θεάτρου μας
που άπταιστα γνωρίζουν και άνετα διαβάζουν την τσεχική… Άρα μπορούν και να
μεταφράσουν εκ του τσεχικού. E; Γιατί;

H διεθνής μας σκηνογράφος-ενδυματολόγος Χλόη Ομπολένσκι (Γεωργάκη) (στη
φωτογραφία), που έχει διαπρέψει πλάι στον Πίτερ Μπρουκ κυρίως – έχουμε δει το
’85, στην Αθήνα – Πολιτιστική Πρωτεύουσα, τη «Μαχαμπχάρατα», λίγο αργότερα την
«Κάρμεν» και το 1997, στην Θεσσαλονίκη – Πολιτιστική Πρωτεύουσα, τις
«Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ, όπου έχουν συνεργαστεί, αλλά και, στην
Θεσσαλονίκη επίσης, στο πλαίσιο της «Θεατρικής Άνοιξης» της Πειραματικής
Σκηνής της «Τέχνης», τις «Δούλες» του Ζενέ, που έχει κάνει με τον Αλφρέντο
Αρίας – για πρώτη φορά απ’ το 1966 που δούλεψε με τον Κάρολο Κουν και το
«Θέατρο Τέχνης» για τους «Βατράχους» του Αριστοφάνη – μετά από τριάντα επτά
ολόκληρα χρόνια! – επανέρχεται για να συνεργαστεί με ελληνικό θίασο: τη
«Σφενδόνη», για τις «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ και πάλι, που
συν-σκηνοθετούν η Μίρκα Γεμεντζάκη και η Άννα Κοκκίνου, η οποία και θα
ερμηνεύσει τον επώνυμο ρόλο στη μετάφραση της Χριστίνας Τσίγκου.

H πρεμιέρα προσδιορίζεται για το τέλος Δεκεμβρίου.

Έκλεισε τα τέσσερα. Στις 25 Νοεμβρίου. «Το Τέταρτο Κουδούνι». Και
επιμένει. Παρά τις «καταιγίδες».

Μαμά, γερνάω σε πλατείες θεάτρων…