Σούσι… γουέστερν

«Zatoichi: ο τυφλός Σαμουράι». Σπαθί και αίμα ως modern art, την Κυριακή σε αβάν πρεμιέρ από το Cine Club των «ΝΕΩΝ»

Όλα είναι ζήτημα χειρισμών. Δηλαδή κομψότητας, κουλτούρας και περιεχομένου.
Αναμφισβήτητο αυτό. Ο Ταραντίνο εξέλαβε τη «βία» ως καρτούν επιπέδου Σιλβέστρο
με Τουίτι. Αντιθέτως, ο Τακέσι Κιτάνο – αυτός ο Ιάπων Σαμουράι της μεγάλης
οθόνης – το είδε ως μοντέρνα τέχνη. Με το «Zatoichi» λοιπόν, που φέρει τον
υπότιτλο «ο τυφλός Σαμουράι», μονομαχεί – πλαγίως – με τον Αμερικανό ομόλογό
του. And the winner is… Από εκεί και πέρα ο καθείς με τον σκηνοθέτη του, την
ταινία του και τις επιλογές του.

Το… σούσι τού Κιτάνο είναι φτιαγμένο με ανθεκτικά υλικά. Βάση του είναι ο
Ακίρα Κουροσάβα. Ιδιαιτέρως, το «πιάτο» του με την ονομασία «Γιόζιμπο». Και
πιο ιδιαιτέρως με τη μετεξέλιξη αυτού του «πιάτου» σε γουέστερν-σπαγγέτι από
τον μετρ του είδους Σέρτζιο Λεόνε. Δηλαδή (στο στόρι) ένας περιπλανώμενος και
ρακένδυτος Σαμουράι του 15ου αιώνα αναλαμβάνει για λογαριασμό των ανίσχυρων
κατοίκων να ξεφορτωθεί τις συμμορίες που λυμαίνονται την πόλη. Στο τέλος δεν
μένει λέπι από τους «προστάτες» και δολοφόνους. Πάντα έτσι δεν συμβαίνει;

H διαφορετικότητα και η ανωτερότητα του Κιτάνο αποκαλύπτονται σε δύο
«στροφές». Εκεί που κινδυνεύει το… όχημα να ντελαπάρει. Στη φόρμα και στον
ήρωα. Ο Ζατόιτσι (τον υποδύεται ο ίδιος ο Κιτάνο, σκηνοθέτης θρυλικών ταινιών,
επιπέδου «Πυροτεχνήματα» και «Κούκλες») είναι… τυφλός. Και όμως. Πριν
προλάβει ο αντίπαλός του να βγάλει από τη θήκη το σπαθί του έχει γίνει…
κιμάς. Ο τυφλός Σαμουράι είναι ο Τειρεσίας. Ο άγιος προστάτης, ο προφήτης, ο
τροβαδούρος αυτού του ανυπεράσπιστου πλήθους. Είναι το αντίθετο του
μεταφυσικού καβαλάρη του Κλιντ Ίστγουντ και αντίπαλος της θηλυκής αλεστικής
μηχανής (Ούμα Θέρμαν) του Ταραντίνο. Ο Ζατόιτσι είναι ο ενσαρκωτής μιας
μεγάλης παράδοσης. Μυθολογικής, λογοτεχνικής και κινηματογραφικής.

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Και το καλύτερο είναι το φινάλε.
Πλήρης αιφνιδιασμός και ολοκληρωτική ανατροπή: «Συνήθιζα να κοροϊδεύω τις
ιαπωνικές ταινίες εποχής. Όλες έχουν ίδιο και απαράλλακτο φινάλε. Οι αγρότες
αφήνουν τις εργασίες τους και χορεύουν. Σκέφτηκα πως θα ήταν πληκτικό να
αναπαραγάγω σκηνές φολκλόρ. Τότε μου ήρθε μια φαεινή ιδέα: γιατί να μην τους
βάλω να χορεύουν με παπούτσια και τακούνι στον ρυθμό της μουσικής α λα Τζιν
Κέλι;». Έλα ντε!

Ρεσιτάλ τεχνικής

H ταινία δίνει την ευκαιρία στον Κιτάνο να επιδοθεί σε ρεσιτάλ τεχνικής και
αισθητικής. Εναέριες κινήσεις, αιφνιδιαστικές αντεπιθέσεις και απίστευτη
χρωματική πανδαισία. Το… κέτσαπ (αίμα) ραντίζει την οθόνη, υπενθυμίζοντας
στους θεατές τα δύο χρώματα της Ιαπωνίας. Ο ίδιος ο Κιτάνο εξηγεί: «Οι μάχες
με τα ξίφη έχουν κυρίως να κάνουν με τον συγχρονισμό. Δεν μπορείς να είσαι
αργός. Έπρεπε να ήμουν γρήγορος σε αντίθεση βέβαια με τις αργές κινήσεις των
αντιπάλων μου. Για να συλλάβουμε αυτές τις λεπτές κινήσεις των σπαθιών
χρησιμοποιήσαμε δύο κάμερες, μία γρήγορη και μία συμβατική. Το πλεονέκτημα
αυτής της χρήσης ήταν ότι αν η μία κάμερα δεν έπιανε μια συγκεκριμένη κίνηση
βασιζόσουν στην άλλη».

INFO

«Zatoichi: ο τυφλός Σαμουράι» σε αβάν πρεμιέρ την Κυριακή στις 12 μ. στον
«Απόλλωνα» (Σταδίου). Είσοδος με προσκλήσεις που θα ανταλλάσσονται με κουπόνια
(με σειρά προτεραιότητας) στο ταμείο.