Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Κάθε φορά που αναφέρομαι στη διαδικασία της νομιμοποίησης των μεταναστών στην
Ελλάδα νιώθω αμηχανία και έκπληξη. H αμηχανία προέρχεται από το γεγονός ότι
είμαι αναγκασμένος να περιγράψω τα ίδια και τα ίδια. H έκπληξη προέρχεται από
το γεγονός ότι εδώ και ½ χρόνια δεν υπάρχει καμία ουσιαστική βελτίωση. Πώς να
υπάρχει άλλωστε όταν κάποια θετική κίνηση του υπουργείου Εσωτερικών φροντίζει
να την ακυρώσει κάποια εγκύκλιος του υπουργείου Εργασίας; Όταν οι ίδιοι οι
υπάλληλοι που καλούνται να εφαρμόζουν τον νόμο σού ομολογούν (off the record)
ότι βρίσκονται σε απόγνωση διότι δεν ξέρουν πλέον τι γίνεται; Όταν αυτό
συμβαίνει με τους υπαλλήλους, μπορείτε να φανταστείτε σε τι κατάσταση
βρίσκονται οι μετανάστες…

***

Οι μετανάστες όπως ο Γ.M. Ήρθε από το Ιράκ το 1989 και τώρα κινδυνεύει
να μείνει παράνομος. Εργάζεται και κολλάει τα ένσημά του εδώ και αρκετά
χρόνια. Με υπαιτιότητα του ΟΑΕΔ δεν μπορούσε να καταθέσει τα ένσημά του για να
ανανεώσει την άδεια εργασίας του. Στη Νομαρχία τού «διευκρίνισαν» πως δεν
υπάρχει κανένα πρόβλημα εάν καταθέσει τα δικαιολογητικά του αργότερα. Όταν
έλυσε το πρόβλημα με τον ΟΑΕΔ και πήγε στην Νομαρχία, η υπάλληλος αρνήθηκε να
παραλάβει τα δικαιολογητικά λέγοντας ότι η προθεσμία για την υποβολή των
δικαιολογητικών έχει λήξει και επιπλέον ο νόμος άλλαξε (!). Τώρα ο Γ.M.
βρίσκεται σε απόγνωση. Επιπλέον, δεν μπορεί να ανανεώσει το βιβλιάριο
ασθενείας, κάτι που έχει σοβαρή επίπτωση στην κόρη του, η οποία είναι παιδί με
ειδικές ανάγκες και πηγαίνει σε ειδικό σχολείο που χρηματοδοτείται από το
IKA…

***

Ο μετανάστης Γ.M. όμως δεν αποτελεί εξαίρεση. Κάτι τέτοιο
επιβεβαιώνεται και από επικοινωνία που η στήλη είχε χθες με το Γραφείο
Αλλοδαπών του Δήμου Αθηναίων. Από εκεί πληροφορηθήκαμε ότι: οι μετανάστες
ηλικίας 18-21 χρόνων βρίσκονται πλέον στη «διακριτική ευχέρεια της
Αστυνομίας», αφού δεν έχουν εκδοθεί ακόμα οι «αυτοτελείς άδειες παραμονής».
Μεγάλο πρόβλημα αντιμετωπίζουν οι μετανάστες που φοιτούν στο Ελληνικό
Πανεπιστήμιο αφού πέρασαν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Όταν συμπληρώνουν 21
χρόνων δεν τους ανανεώνουν τις άδειες παραμονής αλλά τους υποχρεώνουν να
επιστρέψουν στις χώρες προέλευσής τους για να πάρουν «σπουδαστική βίζα» από
τις εκεί ελληνικές αρχές. Επομένως, παιδιά που ήρθαν στην Ελλάδα σε μικρή
ηλικία, ξεκινούν τη ζωή τους από το μηδέν και μετά το πέρας των σπουδών πρέπει
να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. (Με λίγα λόγια: τους «διαβασμένους μετανάστες»
δεν τους έχουμε ανάγκη)… Την ίδια στιγμή, οι ηλικιωμένοι μετανάστες – αφού
πλήρωσαν το «παράβολο παραμονής» (150 ευρώ) και το IKA – πληροφορήθηκαν
πρόσφατα ότι δεν δικαιούνται να συμμετάσχουν στη διαδικασία νομιμοποίησης.
Φυσικά, ούτε τα χρήματα επιστρέφονται πίσω… Απέναντι υπάρχει η ογκώδης «εν
αναμονή ορδή»: πρόκειται για μετανάστες οι οποίοι έχουν ήδη καταθέσει όλα τα
δικαιολογητικά τους, αλλά την Άδεια Παραμονής την έχουν δει μόνο στα όνειρά
τους. Ουκ ολίγοι εξ εκείνων την είδαν και στην πραγματικότητα αλλά ήταν ήδη
ληγμένη, με αποτέλεσμα να πληρώσουν, ενίοτε, τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο το
«παράβολο παραμονής» τους!.. Ο χώρος που διαθέτει η στήλη την υποχρεώνει να
διακόψει «βάναυσα» τη βασανιστική περιήγηση της… Είναι σαφές λοιπόν ότι η
διαδικασία νομιμοποίησης χρειάζεται γενναία «διόρθωση». Μάλλον χρειάζεται νέος
μεταναστευτικός νόμος. Υπό μία προϋπόθεση όμως: εκείνοι που φτιάχνουν τους
νόμους να μη θεωρούν τους μετανάστες στην Ελλάδα ως «ιστορικό ατύχημα». Σε
τελευταία ανάλυση, πρέπει να διδαχθούμε από τη θεωρία της «αυτο-εκπληρούμενης
προφητείας». Αν τη μετανάστευση τη θεωρούμε «ιστορικό ατύχημα», τότε μπορεί
πράγματι να γίνει ιστορικό ατύχημα. Και κάτι τέτοιο θα ήταν ό,τι χειρότερο για
την ελληνική κοινωνία πρωτίστως…

O Γκαζμέντ Καπλάνι είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος