Aπό το έρεβος στην αποκάλυψη

Λίγο σινεμά, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι (ή το κορίτσι) μου: Στέκι των σινεφίλ στο κατάλληλο σημείο είναι το καφέ-εστιατόριο στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, δίπλα στην έκδοση εισιτηρίων και στις τέσσερις αίθουσες – από τις επτά – του 44ου Φεστιβάλ

Είπα να ρίξω μια ματιά στην πρώτη ταινία της Ρουθ Μάντερ, «Struggle»
(«Επιβίωση»). Αν την είχε υπογράψει Έλληνας θα μάζευε ένα σκασμό βραβείο. Σε
74 μόλις λεπτά αφαίρεσε με το νυστέρι όλα τα περιττά λίπη και μετά άρχισε να
κόβει σε φέτες τις δύο όψεις του πλανήτη. Στην πρώτη – με ηρωίδα μια Πολωνέζα
– αποκαλύπτει το έρεβος της μαύρης εργασίας σε όλο το ανατριχιαστικό μεγαλείο
της. Χωρίς ίχνος συναισθηματισμού, οπτικών εφέ, ακόμα και διαλόγων. Όλα
«μηχανικά», αυτόματα και τακτοποιημένα. H εργασία, προέκταση του προϊόντος. Ο
προλετάριος, μέρος κι αυτός από τη σπάλα της αγελάδας που καθαρίζει στο…
πλυντήριο κρεάτων. Αποκρουστικό; Μα έτσι δεν είναι;

Στη δεύτερη όψη, η εικόνα αντιστρέφεται και η αποκάλυψη ολοκληρώνεται με την
«επιβίωση» των προνομιούχων της Ευρώπης. Ένας ευτραφής τύπος, με το αφασικό
βλέμμα υποψηφίου σίριαλ κίλερ, διασκεδάζει και ερεθίζεται με τους εξής δύο
τρόπους: σε ικρίωμα κατάλληλο για μαζοχιστικές απολαύσεις, βάζει μια θηλιά
στον λαιμό του και… επί πληρωμή τη βρίσκει με την ασφυξία. Και ύστερα, σ’
ένα δωμάτιο ξενοδοχείου παρακολουθεί σεξουαλική, μηχανική, πράξη με παρτενέρ
δύο κορίτσια και με διαμεσολαβητή… ένα ντίλντο…

E, λοιπόν, δεν θα το πιστέψετε. Τόσες ημέρες είδα αρκετές ελληνικές ταινίες,
αλλά καμία σχεδόν δεν καταδέχτηκε να εκταμιεύσει μισό δράμι κοινωνικής
ευαισθησίας. Ο καθένας στον δικό του κόσμο. H προσφορά τους αρχίζει και
τελειώνει με τα ψυχο-ερωτικο-υπαρξιακά τους. Και το καλλιτεχνικό τους «όραμα»
εξαντλείται στην αντιγραφή.

Ο Ανδρέας Θωμόπουλος (το «γεγονός» του χθεσινού προγράμματος με την
ταινία «Να μ’ αγαπάς») είναι 58 ετών και έχει σκηνοθετήσει επτά ταινίες.
Επειδή λοιπόν είναι στοιχειωμένος από τον μύθο του Παύλου Σιδηρόπουλου,
αποφάσισε να τιμήσει τη μνήμη του με μια ταινία. Για να τιμήσεις όμως «κάτι»
πρέπει να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων, που λένε. Πρέπει δηλαδή η οθόνη να
στάζει ροκ. E, λοιπόν, ο Θωμόπουλος τον τίμησε ως εξής: φόρεσε στον Γιάννη
Βούρο καπέλο, άφησε το πρόσωπό του αξύριστο, τον έβαλε να καπνίζει και
τοποθέτησε απέναντί του τον Άντονι Μπεργκ να περπατάει, να τραγουδάει και να
λέει μερικές από τις πιο βαρύγδουπες αμπελοφιλοσοφίες που κυκλοφορούν στα
Εξάρχεια. Με λίγα λόγια δεν ήταν Σιδηρόπουλος, αλλά Θωμόπουλος. Το έκανε για
πάρτη του; Δικαίωμα και κέφι του. Το έκανε για βιντεοκλίπ της μουσικής του; Θα
την αγοράσω γιατί είναι μέγκλα. Το έκανε για τον Σιδηρόπουλο; Θα σηκωθεί από
τον τάφο του να την ξανά σκηνοθετήσει!

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Αλέξανδρος Βούλγαρης

H «ταυτότητα» του Αλέξανδρου Βούλγαρη και της πρώτης ταινίας του «Κλαις;»
περνάει με πράσινο. Διαβάστε και θαυμάστε: στα είκοσι αρχίζει τα γυρίσματα.
Στα είκοσι ένα ολοκληρώνει και στα είκοσι δύο που είναι σήμερα την προβάλλει.
Δεύτερον, έχει αφομοιώσει τις μισές τεχνικές που αναστατώνουν τα σινεφιλικά
νιάτα. Από Σόντερμπεργκ μέχρι Τζόρνταν. Αν μου έλεγαν πως έχει «καταπιεί» τόσο
σελιλόιντ όσο ο πατέρας του, ο Παντελής Βούλγαρης, δεν θα με εξέπληττε
καθόλου. Και τρίτον, η μηχανή του, οι εναλλαγές του και οι πιρουέτες του
«φωνάζουν» από μίλια μακριά «ψάχνομαι και το γουστάρω». Ειλικρινά, τα χάρηκα
όλα. Την ανησυχία του, τις αγάπες του, το πάθος του, το ρίσκο του, τα λάθη
του, ακόμα και την τρικυμία του.

TA ΟΣΚΑΡ

Ελληνικής ταινίας: «Κλαις;»

B’ γυναικείου ρόλου: Νάντια Παπαθεοδώρου («Κλαις;»)

Γυναίκες – ξενύχτια: «Να μ’ αγαπάς»

Παρουσίας: Άντονι Μπεργκ (θα τον αγαπήσουν)

Τραγουδιών: M. Στρόφαλης – A. Θωμόπουλος («Love me do»)

Σκηνοθεσίας: Ρουθ Μάντερ (Αυστρία)