KYPIAKΟΣ KATZΟYPAKHΣ «Tο σινεμά είναι εικαστικό»

Ο ζωγράφος Κυριάκος Κατζουράκης σκηνοθέτησε το φιξιόν ντοκιμαντέρ «Ο δρόμος προς τη Δύση»

Το οδοιπορικό μιας Ρωσίδας μετανάστριας στους κακόφημους δρόμους της Αθήνας –
την ερμηνεύει η Κάτια Γέρου – είναι ο άξονας του ντοκιμαντέρ «Ο δρόμος προς τη
Δύση», που προβλήθηκε στο «Ολύμπιον» (θα επαναληφθεί την Κυριακή, στην αίθουσα
«Τώνια Μαρκετάκη», στις 15.30).

Πώς βρεθήκατε από τη ζωγραφική στο σινεμά;

«Πάντα η θεματογραφία μου ήταν ο άνθρωπος στις διάφορες σχέσεις του με τον
κοινωνικό του περίγυρο. Αυτό που λέμε φόντο για μένα ήταν πάντα μια οθόνη
προβολής αισθημάτων. H μάχη μου στο τελάρο ή στην επιφάνεια που θα ζωγράφιζα
είχε να κάνει με τη σύγκρουση αυτών των δύο πραγμάτων, τον άνθρωπο και τον
χώρο του, όπου ο χώρος είναι μια σύνθεση εσωτερικής και εξωτερικής
πραγματικότητας. Μια μάχη χωρίς προοπτική νίκης. Πώς είναι δυνατόν να
αιχμαλωτίσεις σε μια επιφάνεια αυτό που γλιστράει ακόμα και από τη σκέψη σου;
H σχέση μου με το σινεμά δεν είναι η σχέση ενός ζωγράφου με άλλη τέχνη. Είναι
μέρος του δικού μου τρόπου να χρησιμοποιώ τα εργαλεία και τη σκέψη μου. Δεν
θέλω να κάνω εικαστικό σινεμά. Το σινεμά είναι εικαστικό».

Είναι ένα «κοινωνικό ντοκιμαντέρ» η ταινία σας;

«Είναι πολλά χρόνια τώρα που η ποικιλία των θεμάτων μου έχει κατακλύσει τον
χώρο μου και τον “μέσα” και τον “έξω”… και είναι διαφορετικές εικόνες της
πραγματικότητας… σαν να αποθήκευα υλικό για να το αξιοποιήσω κάποτε. Κάπως
έτσι ξεκίνησα και τα γυρίσματα της ταινίας “Ο δρόμος προς τη Δύση”, με θέμα
τους πρόσφυγες στην Ελλάδα και κάποια στιγμή βρέθηκα με 120 ώρες γυρισμάτων
που έπρεπε να τα συνθέσω με κάποιον τρόπο.

Ο μεγάλος αριθμός των ανθρώπων που συνάντησα, ο πλούτος των ιστοριών τους, ο
θησαυρός που ο καθένας τους κουβαλάει μέσα του σαν φύλακα άγγελο και κυρίως η
άλλη όψη των πραγμάτων της πόλης που ζω, έγιναν τόσο έντονα και δυνατά, που
αισθάνομαι ότι μόλις τώρα άρχισα να καταλαβαίνω το «θέμα» μου. Έπρεπε να κάνω
την ταινία, για να καταλάβω πόσο δύσκολο είναι να καταλάβω, ακόμα και τον δικό
μου κρυμμένο φόβο για την αλλαγή στη κοινωνία που ζω και να αρχίσω να κάνω
σχέσεις πια με ανθρώπους συγκεκριμένους και όχι με γενικότητες, όπως
μετανάστες, πρόσφυγες, ξένοι»…

H σχέση ζωγραφικής και κινηματογράφου;

«Πολλοί ζωγράφοι κάνουν σινεμά ή εγκαταστάσεις με video. Δεν είναι κάτι
καινούργιο η επίδραση του κινηματογράφου στον χώρο των εικαστικών. Από την
άλλη, ένας καλός ζωγράφος πρέπει να είναι ένας καλός σκηνοθέτης, όπως ένας
καλός σκηνοθέτης στην ουσία είναι εικαστικός, με την έννοια της εμμονής ότι με
την εικόνα εκφράζει την πραγματικότητα και δεν την φωτογραφίζει απλώς».