ΓNΩMH Tρομοκρατία της εξέδρας

Ότι το ποδόσφαιρο είναι το μοναδικό παιχνίδι που έχει πολιτική δυναμική είναι
μια πραγματικότητα, που αφορά όμως τη λαμπερή όψη του φεγγαριού. H άλλη πλευρά
είναι ότι οι «ασθένειες» της πολιτικής έχουν μεταδοθεί στον βασιλιά των σπορ.
Παρασκήνιο, παιχνίδια εξουσίας, προδοσίες, ακόμη και τρομοκρατία.

Το κλίμα έντασης που διαμορφώνεται παραμονές των μεγάλων αγώνων, έχει στόχο να
δημιουργήσει συσπείρωση των οπαδών, πόλωση, ακόμη και να προκαλέσει φόβο στους
αντιπάλους και στον διαιτητή. Ένα κρούσμα τέτοιας «τρομοκρατίας», με στόχο τον
Κύρο Βασσάρα, σημειώθηκε χθες.

Και αν πάντα οι δράστες αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους κατόπιν
εορτής, σε αυτήν την περίπτωση είχαν την «παλικαριά» να προαναγγείλουν τα
σχέδιά τους. Στον Πειραιά, λοιπόν, κάποιοι λεβέντες της «θύρας 7»
προειδοποίησαν (με επισημότατο τρόπο) τον Θεσσαλονικιό διαιτητή ότι «εάν δεν
σταθεί στο ύψος του» και «δείξει κόμπλεξ και προκατάληψη εναντίον της ομάδας»
τους, «τότε τίποτα δεν θα παραμείνει ίδιο στον χώρο της διαιτησίας».

Αδυνατώ να αντιληφθώ τι εννοούν με την τελευταία τους φράση, ούτε βεβαίως με
ποια κριτήρια ορίζεται το «κόμπλεξ». Αυτό όμως που είναι ξεκάθαρο, είναι ότι
το θράσος ορισμένων έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Ο Ολυμπιακός, που ξεπήδησε από τις γειτονιές του Πειραιά και παραδοσιακά
εκφράζει ανθρώπους περήφανους, με ψυχή και «μπέσα», δεν έχει ανάγκη από
τραμπούκους και ψευτοπαλικαράδες. Δεν είναι αυτοί ο «πύρινός του κόσμος».

Μήπως θα έπρεπε κάποιος να τους τραβήξει το αυτί, καθώς τυγχάνουν και μέλη του
συλλόγου;