H μπλόφα του Tαραντίνο

Το «Kill Bill» – που ευχαρίστως θα το παράφραζα «Kill Tarantino» – μαζί με το
«Matrix» είναι οι δύο μεγαλύτερες μπλόφες στη σύγχρονη ιστορία του american
cinema. Με τα εξής κοινά σημεία: Σεναριακή ασυναρτησία στα όρια της
ανυπαρξίας, ακατάσχετη βία στα όρια της αλεστικής μηχανής και επίδειξη
τεχνοκρατικού styling στα όρια της διαστημικής ρομποτικής. H διαφορά τους
είναι ζήτημα target group. Το «Matrix» για την αφασική πιτσιρικαρία. Το «Kill
Bill» για την cult… αφασία.

Για να καταλάβετε είναι περίπου σαν η τελευταία μεγάλη σκηνή της
«Άγριας συμμορίας» να διαρκούσε δύο ώρες (όσο ολόκληρη η ταινία) και σαν ο
Κλιντ Ίστγουντ στα «Δολάρια» του Σέρτζιο Λεόνε να πυροβολούσε ακατάπαυστα από
το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Πώς ταΐζουν τις χήνες για να τις
σερβίρουν ψητές στο τραπέζι του thanksgiving day; Ανοίγουν το στόμα, τις
μπουκώνουν μέχρι σκασμού, τις παχαίνουν και τις αποκεφαλίζουν! Τοιουτοτρόπως
και ο Bill. «Ανοίγει» το κεφάλι, σε μπουκώνει με διαμελισμένα πτώματα και με
σιντριβάνια από αίμα και στο τέλος σου «παίρνει» το κεφάλι. Πατ κιούτ!

Αυτή λοιπόν η μπλόφα του «πατ κιούτ» απαρτίζεται από τις εξής επί μέρους
υπομπλόφες:

Πρώτον, λόγω διάρκειας (τριών ωρών) η ταινία τεμαχίστηκε σε δύο
κομμάτια έτσι ώστε οι παραγωγοί αλλά και ο Ταραντίνο να «πουλήσουν» εις
διπλούν την ίδια ιστορία. Με άλλα λόγια δύο εισιτήρια, 14 ευρώ για την ίδια
ταινία. Με τον τίτλο Kill Bill Vol. 1 και Kill Bill Vol. 2. Σαν να πρόκειται
για εγκυκλοπαίδεια. Παιδί μου για ρίξε μια ματιά στο λήμμα «αποκεφαλίζω»; Τι
γράφει; Λέει, κύριε καθηγητά, πως ο πιο ηδονικός και αποτελεσματικός τρόπος
είναι με καλογυαλισμένο σπαθί Σαμουράι. Κόβει σαν ξυράφι και δεν αφήνει ίχνος
σάρκας να αιωρείται. Και μάλιστα υπογραμμίζει πως δι’ αυτού του τρόπου
δημιουργείται… κουφάλα από την οποία προκύπτει «φυσικός» εκτοξευτήρας, κάτι
σαν σιντριβάνι τεράστιας ποσότητας αίματος. Μεγαλύτερης διάρκειας και ορμής
απ’ αυτά που διαθέτουν οι πλατείες των Village! Αμ τι νομίζατε; Πως θα
πουλούσαν το… τομάρι τους φτηνά; Πονηροί οι βλάχοι. Πάμε παρακάτω.

«Kill Bill vol.1». H Αμερική – διά της Ούμα Θέρμαν – κατατροπώνει την Ιαπωνία στην τέχνη των σαμουράι. Εδώ είναι που λένε για τον Ταραντίνο «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια»!

Δεύτερον, το στόρι αρχίζει και τελειώνει με την εξής πρωτοτυπία. H
εκδίκηση της «μαύρης» νύφης. Μια συμμορία (δεν ξέρουμε ποια, πως, τι, θα το
μάθουμε στο Vol 2) εισβάλλει στη γαμήλια τελετή και εξοντώνει από γαμπρό μέχρι
τελετάρχη. H νύφη (Ούμα Θέρμαν) με σφαίρα στο κεφάλι πέφτει σε κώμα αλλά
ύστερα από χρόνια σηκώνεται από το κρεβάτι και μαζί με τη… σφαίρα αρχίζει να
επιδίδεται στο σπορ του μανάβη: Όλα τα κόβω, όλα τα σφάζω. Κατάληξη; Επί μία
ώρα διαμελίζει και αποκεφαλίζει τη μισή Ιαπωνία. Περίπου δεν αφήνει
κολυμπηθρόξυλο. Μπράβο στην κυρία!

Τρίτον, επειδή το περιεχόμενο είναι ανύπαρκτο, χάρτινο και καρικατούρα,
έπρεπε η πανούκλα να μεταμορφωθεί σε κούκλα. H εν λόγω… κούκλα για έναν
Ταραντίνο είναι piece of cake. Δηλαδή με την εξής σειρά: Μάρτιν
Σκορσέζε-Σέρτσιο Λεόνε-Τζον Γου-Ανγκ Λι. Θέλετε ανάλυση; Ωραία. Ενορχήστρωση
εικόνας-ήχου μετά μουσικής από το «Good fellas» («Τα καλά παιδιά»). Παρασκευή
«πιάτου» με σπαγγέτι α λα Λεόνε από το «Μια χούφτα δολάρια». Και ιπτάμενες…
αποστολές από το «Τίγρης και Δράκος». Θα μου πείτε (είναι σαν να το ακούω στ’
αυτιά μου) πώς όλα αυτά συγκροτούν τις ικανότητες ενός πρωτομάστορα του
είδους. Θα σας πω, μα και ο Μίμης Πλέσας μπορεί να παίξει στο πιάνο από
Βραδεμβούργια του Μπαχ μέχρι την «Φραγκοσυριανή» του Βαμβακάρη, αλλά αυτό δεν
τον κάνει τον ύψιστο συνθέτη όλων των ελληνικών εποχών! Και εν τέλει… πλάκα
κάνει ο άνθρωπος. Μα γι’ αυτό κι εγώ τον πήρα στο ψιλό!

Χριστουγεννιάτικο Άρλεκιν με φινέτσα

Στροφή 180 μοιρών. Από το σπλάτερ βίας στο…..«χέρι με χέρι μαζί πηγαίναμε
στην αμμουδιά»! La vita e bella, η ζωή είναι ωραία και η «Αγάπη είναι…».

«Love actually», λοιπόν. Τι είναι αγάπη; Φυσικά αγάπη. Επί 135 λεπτά της ώρας
καμιά εικοσαριά πρόσωπα μπαινοβγαίνουν στην οθόνη, κλίνοντας «H αγάπη, της
αγάπης, ω Άρλεκιν». Ολόκληρη η Μεγάλη Βρετανία (του σεναριογράφου και νυν
πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Κέρτις) μεταμορφωμένη σε ένα απέραντο
ρομάντζο. Από τον Χιού Γκραντ μέχρι την Έμα Τόμσον. Δηλαδή από τον… Τόνι
Μπλερ (διότι ο Γκραντ υποδύεται τον ερωτοχτυπημένο Μπλερ!) μέχρι την αδελφούλα
του. Διότι η Έμα Τόμσον είναι αδελφή του πρωθυπουργού και σύζυγος του…
άπιστου Άλαν Ρίκμαν!

«Αγάπη είναι..». Ο Λίαμ Νίσον στο πιο ευχάριστο Άρλεκιν των τελευταίων χρόνων

Κι όμως. Ενώ όλα και όλοι στάζουν μέλι, εν τούτοις σου αρέσει. Σκέψου – λέει –
ο Μπλερ να ήταν αντιαμερικανός (όπως είναι ο Χιού Γκραντ), σκέψου ακόμα να
ήταν ερωτευμένος με την οικιακή του βοηθό και σκέψου να ήταν τόσο προσιτός,
τόσο καλός και τόσο ανθρώπινος. Σκέψου όλοι να στροβιλιζόμαστε ερωτικά, να
σκοτώναμε το μίσος και να ανοίγαμε την καρδιά μας προς τον πλησίον μας. Σκέψου
ο κόσμος να ήταν διαφορετικός. Να το πάρω στα σοβαρά; Μα, αυτή δεν είναι η
ουτοπία ενός καλύτερου και άπιαστου κόσμου. Είναι ο μεγάλος ύπνος.

Αν τώρα βυθιστούμε στον «ύπνο» – πράγμα που μας το επιβάλλει το μαστίγιο και
το… σιντριβάνι του Ταραντίνο – τότε θα συναντηθούμε με την επιδεξιότητα ενός
καλλιτέχνη που γνωρίζει να διαχειρίζεται με εξαιρετική φινέτσα το μπουλβάρ της
σύγχρονης καθημερινότητας. Όλοι κομμένοι στους ρόλους τους (με πρώτο και
καλύτερο τον παρεξηγημένο Χιού Γκραντ) και όλα να επιπλέουν στον αφρό, με την
χάρη που επιπλέει στα κύματα ο φελλός της πιο ακριβής σαμπάνιας της Γαλλίας.
Θα το δείτε υπνωτισμένοι και θα ξυπνήσετε ανανεωμένοι!