MATIEΣ Tα μαγαζάκια

Πριν από δυο χρόνια, βρέθηκα για λίγες μέρες στη Βαλένθια. Ήταν άνοιξη, έκανα
τις βόλτες μου, θαύμασα τα υπέροχα έργα (πλατείες και γέφυρες, κυρίως) του
Καλατράβα, και κατά το μεσημέρι πήγα για φαγητό στην παραλία. Ο ταξιτζής με
σταμάτησε μπροστά σε μια σειρά από εστιατόρια, που κοίταζαν προς τη θάλασσα,
αλλά απείχαν απ’ αυτή γύρω στα 100 μέτρα.

«Δεν υπάρχουν μαγαζιά, που να είναι πάνω στο κύμα;», ρώτησα ένα σερβιτόρο.
«Όχι», μου απάντησε. «Τα κατάργησε όλα ο Φράνκο». «Και γιατί τα κατάργησε;».
«Ήθελε, όλα τα παραθαλάσσια μαγαζιά, εδώ τουλάχιστον, να ‘ναι ομοιόμορφα και
να βρίσκονται σε απόσταση από την ακτή…». Έπιασα να πίνω το κρασί μου και
θυμήθηκα τη λέξη που λέει ο Σκαμπαρδώνης: «ντεκαφεϊνέ».

«Ντεκαφεϊνέ», πράγματι, είναι όλ’ αυτά τα παραθαλάσσια μαγαζιά, στη Βαλένθια.
Τρως, πίνεις, αλλά δεν γεύεσαι, μαζί με το φαγητό σου, και τη θάλασσα. H
θάλασσα, σε χρώμα λουλακί και απολύτως ακύμαντη, δεν είναι δική σου. Δεν την
μυρίζεις, δεν την ακούς, δεν συνομιλείς μαζί της. Ώρες ώρες, έχεις την
εντύπωση ότι έχουν απλώσει μπρος σου ένα τεντωμένο γαλάζιο σεντόνι…

Τα γράφω όλ’ αυτά, γιατί διάβασα ότι πρόκειται να κατεδαφιστούν όλες οι
ψαροταβέρνες στο Τουρκολίμανο και αλλού. Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν νόμοι που
πρέπει να γίνονται σεβαστοί, καταλαβαίνω ότι στο Τουρκολίμανο έχουν γίνει του
κόσμου οι αυθαιρεσίες και, πιθανόν, αθλιότητες, καταλαβαίνω ότι οι παραλίες
πρέπει να είναι ελεύθερες, για να μπορεί ο κόσμος να τις επισκέπτεται
ελεύθερα, αλλ’ από ‘κεί και πέρα, έχω να διατυπώσω την εξής ερώτηση:

Υπάρχει ωραιότερο πράγμα, από το να τρως τη μαριδούλα σου δίπλα στο κύμα;
Παλιά, στη Θεσσαλονίκη, οι ψαροταβέρνες βγάζανε τραπεζάκια στην αμμουδιά. Το
ίδιο, θυμάμαι, γινόταν και στο Φάληρο. Στη Χερσόνησο, στο Ηράκλειο, υπάρχουν
τεράστια πατάρια, όπου τρώει ο κόσμος και αισθάνεται σαν να βρίσκεται μέσα στη
θάλασσα.

Θέλω να πω: ας τηρηθούν οι νόμοι, ας γίνουν και αυστηρότεροι, αλλ’ αυτά τα
μαγαζάκια, αφού ευπρεπισθούν, ίσως να ‘ναι καλό να διασωθούν. Τα χρειάζεται ο
τουρισμός, τα χρειαζόμαστε κι εμείς οι ίδιοι. Πού θα πίνουμε, δηλαδή, το
καλοκαίρι, το κρασάκι μας; Σ’ ένα πολυτελές εστιατόριο, απ’ όπου θα βλέπουμε
τη θάλασσα με το κιάλι; Και επειδή οι καιροί είναι πονηροί: δεν έχω «πόντους»
σε παραθαλάσσια ταβέρνα ούτε γνωρίζω κανέναν ταβερνιάρη. Απλώς, το
«ντεκαφεϊνέ» και το γκαζόν με τρομάζουν…